Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Mijn wereld is kleiner dan ik zelf zou willen’

nog-nooit-verteld-mijn-wereld-is-kleiner-dan-ik-zelf-zou-willen.jpg

Vroeger had Evelien (63) een grote vriendenkring. Nu voelt ze zich al jaren eenzaam. Dat ze een partner heeft van wie ze houdt, is lang niet genoeg om dat gevoel weg te nemen. “Ik voel me altijd eenzaam.” 

“Toen ik twee jaar geleden verhuisde om samen te wonen met mijn nieuwe partner, had ik het mij allemaal heel anders voorgesteld. Ik dacht dat ik weer gelukkig zou worden. Dat ik het leven weer in alle facetten zou gaan proeven, net als vroeger, toen ik jonger was. Maar de eenzaamheid sluimert nog steeds. Hoeveel ik ook van mijn partner hou, mijn wereld is klein. Veel kleiner dan ik dat graag zou zien.”

Zoete inval

“Ik kom uit een warm, gezellig gezin met vijf kinderen: vier meiden en een jongen, het nakomertje. Misschien was het voor hem niet altijd even gezellig in ons kippenhok, maar ik voel me weemoedig als ik aan vroeger denk. Het was een zoete inval bij ons. Vriendinnetjes kwamen graag over de vloer, alles kon en mocht. Ik ging als oudste het eerst het huis uit, maar reisde elk weekend naar huis.”

‘Ons gezin viel uit elkaar’

“Alles veranderde toen mijn zus, een jaar jonger dan ik, overleed na een auto-ongeluk. Mijn moeder raakte depressief en stierf zes jaar later. Officieel aan bacteriële infectie; ik noem het een gebroken hart. En wat ik nooit had verwacht, gebeurde wel: ons gezin viel uit elkaar. Mijn twee overgebleven zussen verhuisden naar Scandinavië, waar de wortels van onze familie liggen. Ik bleef in de buurt van mijn vader wonen omdat het anders wel erg stil voor hem werd.”

“Hoewel ik het nooit heb uitgesproken, heb ik het mijn zussen erg kwalijk genomen dat ze ons in de steek hebben gelaten – zo voelde het, alsof zij alle herinneringen ontvluchtten en ons ermee lieten zitten. En ik miste ze natuurlijk.”

Druk sociaal leven

“Ik had zelf ook graag een groot gezin gesticht, om het geluk dat ik vroeger kende nieuw leven in te blazen. Helaas bleef het bij één zoon – van wie ik zielsveel hou. We hebben het goed gehad vroeger, in ons kleine gezin waar het eveneens altijd een zoete inval was. Ik had veel vriendinnen. Sommige kende ik nog uit mijn jeugd, andere leerde ik kennen via de sportclub waar mijn ex, mijn zoon en ik actief waren.”

“Na verloop van tijd stak ik daar steeds meer tijd in. Ik stond er als vrijwilliger achter de bar. Als er iets te organiseren viel, hoefden ze mij maar aan te kijken of ik was al in touw. Mijn man werd er wel eens moe van. Hij was lang niet zo sociaal als ik.”

Lees ook: Nog nooit verteld: ‘Ik wist niks van onze financiën en dat al ons spaargeld op was’

Affaire

“Daarom begrijp ik ook niet hoe het mogelijk is dat de meeste mensen partij voor hem kozen toen we gingen scheiden. Terwijl hij daar toch de motor achter was. Ik hield nog van hem, had honderd met hem willen worden. Maar hij werd verliefd op een vrouw die ook lid was van onze sportvereniging. En hij koos voor haar, na een affaire die ruim een jaar duurde. Ik ontdekte dat haast iedereen ervan wist – behalve ik.”

“Ik ben nooit meer naar de sportclub gegaan, ik schaamde me zo erg. Stom dat dat zo werkt: híj had iets fout gedaan, maar ik voelde me zo dom dat ik het niet gezien had dat ik me thuis opsloot. Ik hoopte dat de mensen die ik in die jaren als vrienden was gaan zien buiten de club contact met me zouden opnemen. Zeker toen de scheiding een feit was. Maar ik hoorde haast van niemand iets.”

Nieuwe start

“En van de mensen die me wel steunden, bleven er in de praktijk uiteindelijk maar een paar over. Ik was zo teleurgesteld dat ik besloot om elders een nieuwe start te maken. Dat is nu negen jaar geleden. Die nieuwe start is nooit goed van de grond gekomen. Ik vrees dat ik in de eerste jaren ook verbitterd was. Ik koesterde wrok jegens mijn man en haast nog meer tegenover alle mensen die mee hadden gelogen en mij zo hard hadden laten vallen toen het erop aankwam.”

“Bovendien stak ik veel tijd in mijn werk; ik had mijn carrière een tijd on hold gezet tijdens mijn huwelijk, maar moest en wilde nu weer voor mezelf zorgen. Daar ontmoette ik wel leuke collega’s. Maar in de weekenden hadden zij geen tijd voor mij. Ook verder vond ik moeilijk aansluiting. Meestal zat ik ’s avonds en op zaterdag in mijn eentje thuis. Niets voor mij, ik vloog tegen de muren op. Gelukkig kwam mijn zoon vaak op zondag.”

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

‘Weer zo verliefd’

“Na ruim vijf jaar, die ik als erg eenzaam beschouw, heb ik een leuke man ontmoet. Online. Ik had daar geen vertrouwen in, maar het klikte geweldig. Dat ik weer zo verliefd kon worden! Ook hij is bedrogen door zijn partner, dus daar konden we goed over praten. Hij wist mijn hart te veroveren.”

“En wat was ik gelukkig met hem. Het enige nadeel was dat hij 150 kilometer bij me vandaan woonde. We hebben heel wat in de file gestaan om elkaar te zien. Na negen maanden heb ik mijn baan opgezegd om bij hem in te trekken. En wat ben ik blij met hem. Door hem ken ik weer echt gelukkige momenten.”

Vreemde eend in de bijt

“En toch: mijn eenzaamheid is niet over. Natuurlijk, ik doe leuke dingen met hem. Alleen al tv kijken is zo veel leuker samen. Maar hij werkt hard en heeft ook hobby’s waar hij veel tijd aan besteed. Dat snap ik, dat gun ik hem ook. Maar ik voel me nog altijd een vreemde eend in de bijt in zijn woonplaats. En van mijn nieuwe partner moet ik het niet hebben; hij is vrij op zichzelf en heeft geen grote vriendenkring waar ik bij kan aansluiten.”

Lotgenoten

“Op mijn leeftijd blijft het lastig om mensen te ontmoeten en nieuwe vriendschappen te sluiten. Soms ga ik op de koffie bij een buurvrouw. Dat is leuk, maar als ik het niet voorstel, of aandring dat ze me eens vereert met een tegenbezoek, zien we elkaar amper. Ik zou weer bij een sportvereniging moeten gaan, maar dat durf ik niet. Mijn vertrouwen is geknapt, ik voel me niet meer fijn in groepen. Liever spreek ik mensen een op een, maar hoe ontmoet ik ze?”

“Misschien ook online, wellicht is dat het antwoord? Ik las pas iets over de site vriendinnenonline.nl en daar heb ik kortgeleden een oproepje geplaatst. Ik ben nu voorzichtig aan het mailen met enkele vrouwen. Hoe onwennig ook – ik ben geen schrijver, en zoek toch vooral mensen die dicht in de buurt wonen – het is fijn om met lotgenoten te praten. Want er zijn veel meer vrouwen die eenzaam zijn, heb ik ontdekt. Die gedachte is een troost.”

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | Getty Images

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-51. Je kunt deze editie hier nabestellen.

 

 

 

 

Ook interessant