Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik voelde me eenzaam in mijn huwelijk’

nog-nooit-verteld-ik-voelde-me-eenzaam-in-mijn-huwelijk.jpg

Zes jaar geleden is Lotte (58) gescheiden. Ze vertelde niemand hoe ongelukkig en eenzaam ze was in haar huwelijk. En al helemaal niet op welke vernederende manier daar een einde aan kwam.

“Achteraf denk ik: ik had veel eerder moeten weggaan. Ik had me niet zo moeten laten leiden door angst. Ik had mensen in vertrouwen moeten nemen; wie weet had ik daardoor de moed kunnen vinden om voor mezelf te kiezen. Had ik maar, had ik maar. Maar het heeft geen zin om zo te denken, hebben onder meer mijn haptonoom en psycholoog me duidelijk gemaakt. Ik deed wat ik dacht dat goed was. Ik focus mij nu op het feit dat ik bevrijd ben en dat het leven mij weer toelacht.”

Spanningen

“Ik heb de mooiste jeugd gehad die iemand zich maar kan wensen. Mijn ouders waren heel lief voor mij en voor mijn zus, én voor elkaar. Toen ik met Julian trouwde, ik was 24, ging ik ervan uit dat ons huwelijk net zo goed zou worden als dat van mijn ouders.”

“Maar al voordat we getrouwd waren, kwamen de eerste spanningen. Julian wilde een winkel overnemen, al konden we dat eigenlijk niet betalen. Die financiële onrust zorgde voor een knoop in mijn maag. Maar verder hadden we het best goed. En mijn droom om moeder te worden, die ik al van kinds af aan had gehad, kwam uit. Maar onze geldzorgen waren soms zo nijpend dat ik bij mijn ouders of zus geld moest lenen voor luiers.”

In de schulden

“Zij hebben ook meerdere keren geld in onze winkel gestopt, maar dat kon niet voorkomen dat we er na negen jaar toch mee moesten stoppen en met een hoop schulden bleven zitten. Vanaf dat moment veranderde Julian. Hij leek zich niets meer van mij aan te trekken. Hij zette nog vaker zijn zin door en stak ons nog verder in de schulden, door bijvoorbeeld allerlei cursussen te doen. Ik vond dat moeilijk, was het er lang niet altijd mee eens, maar volgde hem uiteindelijk toch maar. Dat is wat je als echtgenote behoort te doen, toch?”

Lees ook:
Nog nooit verteld: ‘Mijn man was zaaddonor’

Altijd maar flirten

“In die tijd begon hij steeds meer contact met andere vrouwen te krijgen. Hij chatte met ze via Hyves, en hield zich ook op feestjes niet in. Op overspel heb ik hem nooit kunnen betrappen, maar wat genoot hij van alle vrouwelijk aandacht. Ik herinner me een feest op de school waar hij als leraar werkte. Hij danste uitbundig met alle juffen, ik stond eenzaam aan de kant. En hij had een oogje op onze voormalige kraamhulp, die een vriendin was geworden.”

“Als we bij haar op bezoek waren, deed hij niets anders dan lachen om alles wat zij zei. Wanneer ik dan naar huis wilde omdat ik de volgende dag moest werken, bleef hij achter, en fietste ik in mijn eentje in tranen naar huis. Hierover praten, dat deed ik niet. Dat was iets wat ik geleerd had: niet met je zorgen te koop lopen.”

Eenzaam in mijn huwelijk

“Bovendien werd de kring om mij heen steeds kleiner. Julian hield een hoop vrienden af, had geen zin om te investeren. En zo raakte ik steeds meer in een isolement. De mensen die ik nog wel had – mijn beste vriendin, mijn ouders, mijn zus – wilde ik niet belasten. Gelukkig had ik mijn kinderen, door hen kon ik het volhouden. Ik wilde ze per se niet met een scheiding opzadelen. Maar uit elkaar gaan kon sowieso niet: onze schulden waren nog altijd niet afbetaald, hoe zou dat moeten als ik alleen verder zou gaan? Ik klampte me vast aan de momenten dat Julian en ik het wél leuk hadden. Als we een weekendje weggingen, bijvoorbeeld. Zo ook die keer dat we in Maastricht waren, zes jaar geleden. We wandelden door de stad en zaten op terrasjes.”

Intieme correspondentie

“Terug op de hotelkamer begonnen we te knuffelen. Julian kreeg het in zijn hoofd om mijn schaamstreek te scheren. Eigenlijk wilde ik dat helemaal niet, toch liet ik het toe. Ieder haartje haalde hij weg. Hij genoot enorm van wat hij deed én van de vrijpartij die erop volgde. Toen hij na afloop ging douchen, hoorde ik berichtjes binnenkomen op zijn mobiel. Ik kon het niet laten, ik moest ze lezen. Ik las een intieme correspondentie met een andere vrouw en dat kwam zo hard binnen dat ik hem ermee confronteerde. Zijn ijskoude antwoord was dat hij niet meer van me hield. Hij wilde scheiden. Hierna heb ik anderhalf uur onder de douche gestaan. Ik voelde me zó misbruikt door de vrijpartij die we zojuist nog hadden gehad. Helemaal kapot was ik. Ik heb jarenlang geen scheermesje meer kunnen zien.”

De knoop in mijn maag was weg

“Deze ultieme vernedering is gelukkig de allerlaatste geweest. We hebben de scheiding in gang gezet. Of nou ja, we: ik, zoals ik altijd voor alles opdraaide. Ik was ook degene die het moest aansnijden bij ons kinderen. De maanden daarna waren moeilijk, maar ik voelde me ook al snel bevrijd. De knoop in mijn maag, die ik ons hele huwelijk had gevoeld, was weg. Want wat er financieel ook zou gebeuren, het kon me niets meer schelen. Al kwam ik in de schuldsanering, als deze man maar uit mijn leven zou verdwijnen. En wat een geluk: in ruil voor vrijstelling van alimentatie, heeft Julian onze schulden op zich genomen. Een jaar later is hij al hertrouwd. De kinderen hadden het ook moeilijk met hoe het allemaal ging. Ze hebben nu geen contact meer met hun vader.”

Een narcist

“Na alles wat ik de afgelopen jaren heb gelezen en gehoord, ben ik gaan inzien dat mijn ex een narcist is. Alles wijst daarop. Ik sta niet alleen in mijn vermoeden, mijn haptonoom en psycholoog, die hem ook wel eens gezien hebben, bevestigen dit. Ik had mij echt veel eerder van hem moeten losmaken en ik hoop zo dat vrouwen die zich in mijn verhaal herkennen die moed wél hebben. Want dat wil ik graag tegen anderen zeggen: pik niet alles, veer niet altijd mee, laat niet over je grenzen gaan. Wat jij vindt en wilt, is minstens zo belangrijk.”

‘Ik ben nu gelukkiger dan ooit’

“Het gaat nu weer goed met mij. Ik ben mezelf weer geworden, dat zeggen ook de mensen om mij heen. De Lotte die ik ooit was. En ik heb al mijn vrienden terug, die al die jaren op de achtergrond waren. En dan zijn er mijn kinderen, die inmiddels volwassen zijn. Als ik ze knuffelend met hun partner bij mij op de bank zie zitten, dan zie ik hoe liefde eruit hoort te zien. Wat heb ik dat lang gemist. Maar ik ben nu gelukkiger dan ooit en geniet van het leven. Daarvoor is het gelukkig nog niet te laat!”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | Getty Images

Ook interessant