Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik heb een open relatie’

nog-nooit-verteld-ik-heb-een-open-relatie.jpg

Suzanne (53) en haar man hebben een open relatie. Haar familie, met wie ze erg close is, weet daar niets van.

“Ik hoorde meteen aan haar stem dat mijn schoonzus ergens mee zat. Ze zei dat haar man, mijn broer, niet wist dat ze me belde. ‘Hij vond dat ik me er niet mee mag bemoeien’, zei ze. ‘Maar ik moet het zeggen, anders kan ik je niet meer recht in de ogen aankijken.’ Er volgde een omslachtig verhaal, tot ze eindelijk to the point kwam. Ze had Pepijn gezien, met wie ik zeventien jaar gelukkig ben. Hij was in een park, in een andere stad. Met een vrouw, met lang blond krullend haar.”

Niets belastends

“Ze liepen gearmd, alsof ze iets hadden. ‘Zag je ze zoenen?’, vroeg ik geschrokken. Nee, dat niet, moest mijn schoonzus toegeven. Ze had niet echt iets belastends gezien. Toch had ze er een slecht gevoel over. ‘Ze liepen erbij als een stelletje, dat is toch gek? Zeker nu met corona.’ Ik liet mijn adem, die ik had vastgehouden, met een zucht ontsnappen. Oké, geen zoen dus, geen concrete aanwijzing. Dat was een grote opluchting voor me. Maar om een heel andere reden dan mijn schoonzus dacht.”

De vriendin

“Ik wist namelijk precies wie die lange, blonde vrouw was. Pepijns vriendin Lisa, met wie hij twee keer per maand afspreekt en seks heeft. Daar ben ik van op de hoogte, al sinds hun eerste match op een datingsite. En ik zit er helemaal niet mee. Waar ik wél mee zou zitten, is als dit uitlekt bij mijn familie. Ik ben al een vreemde eend in de bijt, maar hier zouden ze echt op losgaan. Nee, dankjewel!”

“Terwijl ik echt dol op mijn familie ben. Ik heb drie zussen en twee broers. Al sinds onze jeugd zijn we heel hecht en sinds de dood van onze ouders is dat alleen maar toegenomen. Ik ben dankbaar dat ik uit zo’n warm, fijn nest kom. Toch heb ik ook behoefte aan afstand. Ik ben de enige die onze geboortegrond verlaten heeft en naar de randstad is verhuisd.”

Een open relatie

“De anderen lopen de deur bij elkaar plat, weten alles van elkaar. Dat zou mij echt teveel zijn. Nu heb ik samen met Pepijn het beste uit twee werelden: een fijne familie zo’n 150 km verderop, waar we altijd kunnen binnenvallen, maar we hebben toch ook ons eigen leven. Daardoor kunnen wij de dingen op ónze manier doen en zijn niemand verantwoording verschuldigd.”

“Het belangrijkste dat mijn familie niet over ons weet, is dat Pepijn en ik een open relatie hebben. Al in de eerste jaren dat we samen waren spraken we naar elkaar uit dat het concept trouw voor ons niet vanzelfsprekend is. We hopen oud met elkaar te worden, en zijn verbonden door kinderen. Toch betekent dat voor ons niet per se seksuele exclusiviteit. Pepijn is immers niet mijn bezit, en dat is andersom ook niet zo.”

Verliefd op een collega

“Dat wij elkaar eventueel vrijheid zouden geven, was iets dat we altijd al wisten. Toch kwam het er in de praktijk nooit van. Het leven slokte ons op, we waren druk met ons gezin en er was nooit iemand die we zo de moeite waard vonden dat we daar iets mee wilden. Tot ik een paar jaar geleden verliefd werd op een collega. Ik heb dat meteen aan Pepijn verteld. Pas toen hij zei: ‘Ga het maar aan, ga het ontdekken’, heb ik het aan die collega kenbaar gemaakt. Hij voelde zich ook aangetrokken tot mij en we kregen een relatie.”

Lees ook: Nog nooit verteld: ‘Ik wond mijn vroegere liefde om mijn vinger’

De kinderen

“Het was een spannende, intense tijd. En nee, niet altijd makkelijk. Want natuurlijk was het voor Pepijn best slikken. Natuurlijk vond hij het moeilijk als ik met rode wangen zat te appen, of een nacht niet thuis kwam. Toch gunde hij het me. Hij vertrouwde erop dat ik hem niet in de steek zou laten, dat hij en onze twee kinderen het allerbelangrijkste voor mij waren. En dat was ook zo. Maar wat heb ik genoten met die collega. Zo mooi was het, om weer verliefdheid te voelen. Om weer te bruisen en te stralen.”  

Onze levensstijl

“Hij kwam bij ons thuis en Pepijn en hij gingen vriendschappelijk met elkaar om. Hij bezocht ook feestjes van ons en heeft al mijn broers, zussen en aanhang ontmoet; die niet beter wisten dan dat hij een huisvriend was. Want ik wist dat geen van hen iets zou begrijpen van onze levensstijl. Dus wat ik ook met ze besprak, mijn verliefdheid en hoe Pepijn en ik daarmee omgingen, verzweeg ik.”

“Ik vertelde hen ook niet dat Pepijn in die tijd is gaan daten. Wat hebben wij daar samen een lol om gehad. Ik kende zijn profiel, las mee met zijn chatsessies. En als hij een date had gehad, vertelde hij me alles in geuren en kleuren. Hij kende Lisa net een paar maanden toen het spaak liep met mijn collega.”

‘Ik vertrouw op zijn liefde voor mij’

“Pepijn heeft aangeboden om het, solidair, ook uit te maken met Lisa, maar dat wilde ik niet. Dat was niet eerlijk geweest, om dat van hem te vragen. Dus nu is hij het die er iemand naast heeft. En dat is prima. Ik vertrouw op zijn liefde voor mij, ben niet ongerust. Of nou ja, soms een beetje, maar dat is gezond, daardoor neem ik hem niet for granted.”

“Ondertussen sta ik ook wel weer open voor een nieuw iemand, tegelijk ben ik niet op zoek. Want het moet geen doel worden, vind ik. Pepijn en ik zijn gelukkig met deze manier van leven. Zo houden we de sleur buiten de deur. Maar we weten dat deze levensstijl lang niet iedereen past, dus vrijwel niemand om ons heen weet ervan. En mijn familie dus al helemaal niet. Het gaat ze gewoon niet aan.”

Diepe gesprekken

“Want hoe hecht we ook zijn, het contact is niet gebaseerd op diepe gesprekken. Daarom heb ik geen zin om mezelf bloot te geven. Dat wordt geheid eenrichtingsverkeer en wat zullen ze vervolgens vaak over ons praten en grapjes maken als we er niet bij zijn. En al zullen het goedbedoelde grappen zijn, ik heb dat gewoon liever niet. Dat telefoontje van mijn schoonzus maakte me dus flink aan het schrikken.”

‘Een pak van mijn hart’

“Maar ik heb me eruit weten te jokken, door te zeggen dat die blonde vrouw gewoon een dierbare vriendin van Pepijn is die het op het moment erg moeilijk heeft. ‘Maar ze is gewoon getrouwd hoor’, zei ik – wat nog waar is ook. ‘Dus maak je geen enkele zorgen.’ Mijn schoonzus was opgelucht dat ik van de ontmoeting wist en heeft het volgens mij direct weer losgelaten. Maar niet voordat ze ook haar man heeft gerustgesteld. De keer daarop dat we ze zagen, was de sfeer totaal niet ongemakkelijk. Een pak van mijn hart!”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.  

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | Getty Images

Ook interessant