Nog nooit verteld: ‘Na zijn dood ontdekte ik dat hij al 12 jaar een ander had’

Deel dit artikel:

Anna-Maria dacht dat ze de enige was 
voor haar man Rik. Tot ze na zijn 
plotselinge dood ontdekte dat hij er al twaalf jaar een ander op na hield. “Ik de mails las ik dat hij geregeld heeft overwogen mij te verlaten.”

“Als ik zou zeggen dat Rik en ik na 
43 jaar een perfect huwelijk hadden, 
zou ik liegen. Er zijn pieken en dalen geweest en bepaalde gebeurtenissen, zoals het verlies van onze jongste zoon, hebben sporen nagelaten. 
In ons verdriet konden we elkaar 
minder goed vinden en dat is nooit meer helemaal goed gekomen.

Langs elkaar heen leven

En hoewel we elkaar wel vonden in onze passie voor reizen, leefden we 
op sommige andere vlakken langs 
elkaar heen. Zo was voor Rik zijn 
werk erg belangrijk en stak ik veel 
energie in bestuursactiviteiten en 
vrijwilligerswerk.

Toch ben ik altijd tevreden geweest met mijn man. We hebben twee 
prachtige kinderen grootgebracht en financieel hadden we het ook goed. 
Ja, ik was gelukkig en had mijn leven met niemand anders willen delen dan met hem. Daarom doet het erg veel pijn dat ik na zijn dood heb ontdekt dat hij daar anders in stond. Dat hij zijn leven twaalf jaar lang ook met 
iemand anders deelde.

Uitgezaaide longkanker

Rik werd anderhalf jaar geleden ziek. Het kuchje dat hij lang afdeed als 
verkoudheid bleek uitgezaaide longkanker. Na de diagnose is het hard 
gegaan en de laatste weken heeft hij continu in het ziekenhuis gelegen. 
Ik ging elke dag langs – behalve op 
de dagen dat hij expliciet aangaf dat hij te moe was. ‘Ik wil geen verrassingsbezoekjes,’ kon hij dwingend zeggen. Daar zocht ik niets achter.

Pas later ben ik gaan vermoeden dat hij op die momenten afscheid nam van de vrouw van wie hij óók was gaan houden. Saskia, een collega. Ik kende haar, mocht haar zelfs graag. Dat zij op zijn begrafenis erg emotioneel was, daar plaatste ik geen vraagtekens bij; 
er huilden meer mensen. Bovendien was ik te druk met het afscheid in goede banen leiden.

Toch plots overleden

Ik wilde absoluut iets zeggen, ook al vond ik dat eng. Ook onze kinderen gaven een speech, het was een prachtige bijeenkomst. 
Dat verzachtte het feit dat Rik zo 
onverwacht was overleden. Er was nog even sprake van geweest dat hij weer naar huis zou komen, tot hij op een nacht plots overleed.

Of hij er zelf op rekende dat hij thuis zijn sporen nog wel had kunnen 
uitwissen zal ik nooit weten. Misschien, maar het kan ook dat hij ervan uitging dat ik bepaalde dingen weg zou doen zonder er goed naar te kijken. Of – en tja, dat kan ook 
natuurlijk – het kon hem niets schelen wat ik na zijn dood zou ontdekken. Die gedachte doet me nog het meest pijn, misschien nog wel meer dan het hele bedrog zelf.

Nachtmerrie

Vier maanden na zijn overlijden 
besloot ik Riks werkkamer uit te 
ruimen. Mijn zoon, net als hij jurist, had aangeboden dat te doen, maar ik deed het liever zelf. Hoewel Rik altijd veel op zijn werk was geweest, voelde het huis zo veel stiller nu hij er helemaal niet meer was. Ik zocht afleiding. Concrete bevestiging van het feit dat hij had bestaan. Want op sommige momenten kon ik bijna het vreemde gevoel hebben dat mijn hele leven met hem maar een droom was.

En toen stuitte ik op die nachtmerrie. Een doosje vol brieven, achter in een dossierkast. De eerste dateerde van twaalf jaar geleden. Het waren lange brieven vol lieve woorden, koosnaampjes voor mijn man, verwijzingen naar romantische afspraken. Met foto’s erbij. Tot ik haar gezicht zag, had ik gehoopt dat de Saskia die de brieven had ondertekend een ander was. Alsof het mes in mijn rug minder zeer zou doen als ik de minnares van mijn man nog nooit in haar ogen had gekeken. Maar daar zag ik ze, samen, Rik met zijn collega. Overduidelijk verliefd. 
De blik in zijn ogen gaf me een heel vreemd gevoel. Die blik had ik al zo lang niet meer gezien.

Hij wilde me verlaten

Hierna ben ik bewust gaan spitten. Zijn computer, die ik zonder de vondst van de brieven ongetwijfeld had laten leeghalen door mijn zoon, heb ik nu nauwkeurig doorzocht. 
En jawel, ik vond een map met mails. Duizenden. Daarin ontdekte ik dat 
ze nog steeds een verhouding hadden toen Rik ziek werd. En ook dat hij 
gedurende de vele jaren van hun 
affaire geregeld heeft overwogen om mij te verlaten.

Waarom hij dat niet deed, daar liet hij zich niet over uit. Zo’n twee uur heb ik zitten lezen. 
Tot ik me zó verslagen voelde, dat ik er ziek van was en in bed ben gekropen, om vervolgens de hele nacht naar het plafond te staren.”

Al vele jaren eerder had ik hem verloren

Na die avond heb ik nooit meer 
iets gelezen, ik wil mezelf extra pijn 
besparen. Behoefte om alles te 
begrijpen heb ik niet. Liever houd ik mij er verre van, ik ben zelfs niet meer in de werkkamer geweest. Saskia 
erop aanspreken? Nooit. Dat voelt voor mij te vernederend.
Sinds mijn ontdekking is mijn 
eenzaamheid vertienvoudigd. Het verdriet van het gemis is vele malen groter geworden nu ik weet dat ik hem al vele jaren eerder was verloren.

Mijn hele leven is in een ander 
perspectief komen te staan. Ik had niet gedacht ooit nog zo veel pijn te kunnen voelen na de dood van mijn zoon, maar het besef dat mijn leven een leugen is geweest grenst er nauw aan.

Zó ontzettend boos

Bij vlagen ben ik ook ontzettend boos. Dan heb ik zin om van de daken te schreeuwen wat een rotzak Rik was. Maar dat kan ik mijn kinderen toch niet aandoen? Ik wil ze het beeld van hun geliefde, trouwe vader niet ontnemen.

Bovendien leven zijn 
ouders nog. Die zou ik breken als ik over het verraad van hun zoon vertel. Nee, dan draag ik deze pijn 
liever zelf, gesteund door een goede vriendin die mijn verdriet begrijpt. De enige op wie ik mijn woede 
werkelijk wil botvieren is er toch 
niet meer. Wat voelt het oneerlijk 
dat hij ertussenuit is gepiept zonder dat hij heeft hoeven boeten voor zijn fouten.”

Meer lezen?

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 26, juni 2019. Het hele nummer lezen? Dat kan!

BESTEL ‘M VIA MAGAZINE.NL >
OF LEES ‘M VIA BLENDLE >