Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Dat ik mijn bonuskinderen bijna niet meer zie, maakt me heel verdrietig’

dominique-denkt-aan-haar-bonuskinderen.jpg

Dominique (47) heeft altijd voor haar bonuskinderen gezorgd alsof het haar eigen vlees en bloed was. Daarom kwetst het haar diep dat ze hen na de relatiebreuk met hun vader haast niet meer ziet.

“In het datingprofiel van Victor stond indertijd dat hij een flinke rugzak had. De rest van zijn tekst en foto’s spraken me zo aan dat ik me niet liet afschrikken. Ik was zelf immers ook allerminst een onbeschreven blad. Op het moment dat ik op zoek ging naar een nieuwe partner was ik een aantal jaar in de rouw geweest. Mijn jeugdliefde was door een ongeval om het leven gekomen, vier maanden voordat we zouden trouwen. Dat was erg zwaar, maar ik wist daardoor wel dat een moeilijke periode ook diepgang en wijsheid op kan leveren. Ik was dus niet bang voor de rugzak van Victor.”

De eerste ontmoeting

“Bij onze eerste ontmoeting vertelde hij me meteen dat hij twee kinderen had, vier en vijf jaar, waar hij de fulltime zorg voor had omdat hun moeder kampte met een verslaving. Als ik hem wilde, zou ik niet alleen zijn twee jongens erbij moeten nemen, maar ook mijn eigen kinderwens opgeven, omdat Victor nooit meer een dergelijk verbond met een vrouw durfde aan te gaan. Vooral dat laatste was best slikken.”

“Maar het voelde heel goed tussen ons en ik besloot het een kans te geven. Na een paar maanden zag ik zijn kinderen voor het eerst. Dat was heel spannend; zij konden onze relatie maken of breken. Maar het verliep meteen heel prettig. Ze hadden tekeningen voor me gemaakt en praatten me de oren van het hoofd. Toen ik naar Victor keek en de tedere blik in zijn ogen zag, wist: ik heb mijn nieuwe thuis gevonden.”

Bonuskinderen

“Opeens was ik een soort van moeder. Heel erg leuk, maar ook zwaar. Hoe beter de kinderen mij leerden kennen, hoe meer ze ook hun probleemgedrag lieten zien, als gevolg van een moeizame scheiding. Zo had de oudste driftbuien. De jongste kampte met verlatingsangst en sliep erg slecht. Ik was al snel degene die hem het beste rustig kon krijgen. Jarenlang zat ik een paar keer per week naast zijn bed en fluisterde hem zachte woordjes in.”

“Mijn nieuwe gezin was heel intensief, ook omdat de jongens maar zelden bij hun moeder waren. Die zei de maandelijkse afspraak vaker af dan dat het doorging en dat zorgde voor veel stress en verdriet bij de kinderen. Maar we wisten het voor elkaar te boksen, Victor en ik hadden het heel fijn en ook als gezin functioneerden we goed.”

‘Alsof het mijn eigen vlees en bloed was’

“Ik ging van de jongens houden alsof het mijn eigen vlees en bloed was. Al noemden ze mij dan Dominique, ik voelde me hun moeder, niet hun stiefmoeder. Ik kreeg het woord stiefkinderen dan ook niet uit mijn mond, heb consequent ‘bonuskinderen’ gezegd. Want zo zag ik ze, de lieve schatten: als bonus op het geluk dat ik bij Victor had gevonden.”

“Victor en ik waren ondertussen echte maatjes. We spraken overal over, het voelde veilig en vertrouwd. Ik had niet verwacht dat dat ooit zou veranderen, maar twee jaar geleden kwam er een kink in de kabel. Ik vond hem afstandelijk, kon niet meer goed hoogte van hem krijgen. Op een gegeven moment vertelde hij dat hij verliefd was geworden op een collega. Er was nog niets voorgevallen, maar zijn gevoelens stonden hem in de weg en hij wilde uitzoeken wat dit betekende. Hij ging ergens anders wonen ‘om zichzelf te vinden’. De kinderen en ik bleven in ons huis, zij waren net zo verdrietig als ik.”

Hoop

“Victor kwam de eerste maanden vaak thuis om te praten. Dan bleef hij ook eten en slapen. Dat gaf me hoop dat hij terug zou komen. Maar helaas. Na een half jaar koos hij voor die ander. En dat betekende dat ik weg moest, weg uit ons fijne huis, om ruimte te maken voor die nieuwe vrouw.”

“Die eerste periode waren mijn bonuskinderen – nu 18 en 17 jaar – erg betrokken bij me. Ze kwamen vaak langs, de oudste heeft weekenden staan schilderen in mijn nieuwe flat. Ze klaagden veel over Victors nieuwe vriendin. Ze zagen haar als indringer en wilden niets van haar weten. Dat gaf mij een goed gevoel. Al was ik Victor dan kwijt, ik zou het contact met zijn kinderen behouden. Dat waren immers ook míjn kinderen geworden. Als zij maar in mijn leven bleven, dan zou ik het wel redden.”

Buitengesloten

“Maar langzaam ontstond er toch afstand. De negatieve verhalen over Victors nieuwe vriendin droogden op. Steeds vaker vertelden ze over leuke dingen die ze met z’n allen hadden gedaan. Al liet ik het niet merken, ik kromp bij die woorden. Ik voelde me enorm buitengesloten. Toch zei ik tegen mezelf: het bestaat niet dat zij zomaar mijn plek kan innemen. De jongens en ik gaan zo ver terug: onze band is onverbrekelijk.”

“Maar het onbestaanbare lijkt toch te gebeuren. De jongens gaan steeds meer op in hun dagelijks leven waar ik geen rol meer in speel. Ze zijn druk met school, vrienden, vriendinnetjes en hun nieuwe thuissituatie. En dan is er nog hun echte moeder, die vijf jaar geleden afgekickt is en sindsdien veel meer in beeld is. Ik lijk helemaal achteraan in de rij te staan.”

‘Het begin van het einde’

“Mijn bonuskinderen laten minder horen, komen minder vaak. Als ik ze appjes stuur, reageren ze meestal hartelijk – toch schuiven ze afspraken op de lange baan en als ik geen initiatief neem, kan het weken stil blijven. Dit is het begin van het einde, ik voel het aan alles. En ik kan niets afdwingen, zo werkt het niet. Maar wat maakt het me verdrietig. Dat Victor niet langer in mijn leven is, daar ben ik inmiddels wel overheen. Maar mijn bonuskinderen, die zijn onder mijn huid gekropen.”

“Ik houd zielsveel van ze. En ik dacht dat dat wederzijds was, maar kennelijk beteken ik toch niet zo veel voor ze. Het kost me moeite om niet te verbitterd te raken. Alles heb ik voor ze gedaan vroeger, zo veel heb ik voor ze opgegeven. En dat deed ik uit liefde en ik heb ook nergens spijt van. Maar ik had zo gehoopt dat ik toch wat belangrijker voor ze was dan dat ik nu lijk te zijn.” 

Nog nooit verteld

Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide op redactie@margriet.nl o.v.v. ‘Nog nooit verteld’. De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd.

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | Getty Images

Ook interessant