Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Zíjn dochters heb ik minder lief dan míjn kind’

nnv-oranje.jpg

Vorig jaar werd Heleen moeder. Sinds de komst van haar eigen dochter zijn haar gevoelens voor haar stiefdochters 
veranderd, en daar schaamt ze zich voor. 

“Een jaar voordat ik Robert leerde 
kennen, had ik net vrede gekregen met de gedachte dat moeder worden er voor mij kennelijk niet in zat. Vanaf mijn dertigste had ik hard naar een 
geschikte vader gezocht. Ik heb meerdere keren sympathieke mannen laten schieten die niet wisten of ze ooit kinderen wilden. Ik wilde ze het liefst zo snel mogelijk, dus het leek mij beter om geen tijd met hen te verdoen. Maar ik werd ouder en ouder en het lukte niet om de juiste partner te vinden. Ik heb nog een tijd overwogen om het 
alleen te doen, met een donor of een homostel. Maar ik voelde dat dit mijn weg niet was. En toen ik tegen de veertig liep, kwam er berusting. Niet alles is maakbaar in het leven, had ik ontdekt toen ik twee jaar eerder een burn-out had gekregen. Misschien moest ik een andere invulling aan mijn bestaan geven. Ik had een leuke baan, fijne vrienden, was gezond, had alles goed voor elkaar; wat wilde ik nog meer? Niet veel later kwam ik Robert tegen. Het lot uit de loterij waar ik al die tijd naar had gezocht. Een gescheiden man met een soepel lopend co-ouderschap, die eventueel ook nog wel openstond voor een kind van ons samen. Er brak een fantastische tijd aan. Wat waren we verliefd. Roberts dochters, negen en elf, accepteerden mij vrijwel probleemloos. Het scheelde dat hij en hun
 moeder allang uit elkaar waren, zijn 
ex al jaren een nieuwe relatie had en positief tegenover mij stond. Na amper een half jaar trok ik bij Robert in.”

Wat een geluk
“Ik genoot van de grote veranderingen in mijn leven. Ik had het heerlijk met deze geweldige man en vond het ook leuk als zijn dochters – een week op, een week af – bij ons waren. ‘Ze voelen als mijn eigen kinderen,’ zei ik enthousiast tegen vriendinnen. Dat meende ik. Of dacht ik in elk geval te menen.
Doordat ik mijn rol als ‘bonusmoeder’ met veel plezier vervulde, speelde ook mijn eigen kinderwens weer op. En toen alles eenmaal soepel liep thuis en iedereen aan de nieuwe situatie was 
gewend, besloten we het erop te wagen. Ik hield er rekening mee dat het niet snel, of misschien zelfs helemaal niet zou lukken, maar ik was natuurlijk toch hoopvol. Net als Robert en de 
meiden. We waren allemaal opgetogen toen ik na enkele maanden al over tijd was. Zelf was ik verrukt van verbazing.
 Mijn leven was al zo mooi, kon het echt nog mooier?”

Jaloerse gevoelens
“We zijn nu twee jaar verder en ik kan zeggen: ja, het kon inderdaad mooier. Maar óók ingewikkelder. De komst van mijn eigen dochter heeft een storm van gevoelens losgemaakt en die zijn niet allemaal even mooi en gemakkelijk. Al tijdens mijn zwangerschap, toen ik behoorlijk labiel was, merkte ik dat 
ik anders tegenover Roberts ex kwam te staan. Ik was opeens jaloers op haar. Voor haar en Robert was alles indertijd helemaal nieuw geweest. Ik zat nu met een vent die al twee keer een zwangerschap en bevalling had meegemaakt. Die heus ontroerd was toen we voor het eerst het hartje hoorden, maar voor wie het toch anders was dan voor mij. Ik had gedacht dat ik Roberts ervaring handig zou vinden, maar ik kon het stiekem niet uitstaan en was vaak 
onredelijk boos. Hij weet het aan de hormonen en ik hoopte zelf ook maar dat dat het was. Want ook zijn dochters begon ik als concurrenten te zien.
 Mijn kind, dat nog voor haar geboorte al mijn nummer één was, zou voor haar vader haar plek met nog twee anderen moeten delen. En hoewel ik dat 
verstandelijk prima kon plaatsen, 
vond ik het gevoelsmatig pijnlijk. Tijdens de bevalling heeft Robert het flink moeten ontgelden. Toen hij voor de derde keer wilde uitleggen hoe zijn ex de weeën indertijd opving, heb ik hem volledig verrot gescholden. 
Ik wilde geen vergelijkingen, ik wilde hem hier, nu, met zijn volledige 
aandacht, en néé, ik wilde ook niet dat hij ondertussen naar zijn dochters 
appte. Heel kinderachtig misschien.
Ik heb me er later ook voor verontschuldigd, maar het was sterker dan ik. En helaas zijn deze jaloerse gevoelens niet verdwenen sinds de hormonen uit mijn lichaam zijn.”

‘Robert, ik en onze dochter. Dat is mijn ideale gezinnetje’

Veel herkenning
“Ik dacht dat ik Roberts dochters als de mijne zag, maar nu voel ik duidelijk het verschil. Ik geef om zijn dochters, durf ook echt te zeggen dat ik van ze hou, maar het is wel een compleet andere liefde dan die voor mijn eigen meisje. En hoewel ze ontzettend lief zijn voor hun zusje en we een leuk gezin vormen met z’n vijven, ben ik altijd opgelucht als ze weer een week naar hun moeder gaan. Want dan is de situatie zoals ik die het liefst altijd zou zien: Robert, ik en onze dochter. Enkel en alleen ons gezin, zonder afleiding, zonder andere kinderen die ook Roberts aandacht 
vragen en zijn liefde krijgen. Ik vind deze gevoelens afschuwelijk. Ik had ze niet zien aankomen en veroordeel 
mezelf er heel erg om. Ik merk dat ik
 de meiden van Robert bij vlagen tekort doe. Ik doe echt mijn best, maar het komt voor dat ik snauwerig ben. Als ze lawaai of troep maken of al te veel van mijn zorg eisen. In het weekend doet Robert vaak iets met zijn dochters, zodat het thuis wat minder druk is. Hoewel ik dat aanmoedig, voel ik me tóch alleen als ik op zo’n moment met mijn dochter achterblijf. Ergens voelt het als verraad van Robert. Gelukkig vind ik steun op een forum voor stiefmoeders. Daar deel ik anoniem mijn gevoelens zonder voor heks te worden uitgemaakt. Ik vind er zelfs veel 
herkenning. Maar verder bespreek ik deze worsteling met niemand, bang dat mensen me egoïstisch noemen. Zo voel ik het zelf namelijk vaak ook. Ik weet dat ik alles heb wat mijn hartje begeert, zelfs meer dan ik ooit had kunnen 
denken. Waarom lukt het mij dan niet om die lastige emoties te overwinnen?”

interview: lydia van der weide

De namen in deze tekst zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.

Dit verhaal komt uit Margriet 06/2017 en ligt nu in de winkel!

Lees ook:
Nog nooit verteld: ‘Ik ben verlaten voor een oudere vrouw’
Nog nooit verteld: ‘Ik voel me afgedankt door mijn kleinkinderen’
Nog nooit verteld: ‘Ik heb mijn buurjongen ontmaagd’
Nog nooit verteld: ‘Mijn kersverse vrouw heeft vaginisme’

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant