Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Dankzij het coronavirus woon ik eindelijk rustig’

nog-nooit-verteld-dankzij-het-coronavirus-woon-ik-eindelijk-rustig.jpg

Natuurlijk vindt Carla (51) het erg dat de economie klappen krijgt door het coronavirus. Maar dat zij deze zomer geen vliegtuigoverlast heeft, is voor haar onbetaalbaar.  

“Mijn twee zussen zijn ernstig getroffen door de coronacrisis. De een heeft een restaurant dat op de rand van faillissement staat. Ook de ander, met een dansschool, heeft het zwaar gehad. Ik vind het erg voor ze, net als voor alle mensen voor wie 2020 catastrofaal uitpakt. Daarom zal ik nooit hardop zeggen dat ik stiekem heel dankbaar ben voor corona. Want míj heeft de crisis juist veel rust gebracht.”

Hels kabaal

“Ik woon mijn leven lang al in onze hoofdstad. Begin 2018 besloten mijn man en ik het drukke centrum te verlaten. Ik was degene die onze huidige huis aan de rand van de stad vond. Bij de bezichtiging waren we verkocht. Het was twee keer zo groot als ons oude appartement en had een heerlijke tuin. De rustige, groene omgeving vonden we prachtig.”

“Op een stralende zondag, we woonden er nog geen week, vloog er opeens heel laag een vliegtuig over ons huis. Dat maakte een hels kabaal. Ik wist niet wat me overkwam. Toen er na een paar minuten weer een volgde, liepen mijn man en ik de tuin in. Daar hoorden we hem nog luider. We konden elkaar amper verstaan. Wat wás dit?”

Vliegtuigoverlast

“We wisten natuurlijk dat we onder de rook van Schiphol woonden. Dat ligt heel Amsterdam, nietwaar? Maar wat we tot dat moment niet hadden geweten, was dat de vliegtuigen bij noordenwind pal over ons nieuwe huis opstegen. En zo voor flinke overlast zorgden. Diezelfde middag belden we aan bij mensen uit de buurt. Die vliegtuigen, zoals vandaag, zo luid: kwam dat vaak voor? Ja, helaas wel, kregen we te horen. Vooral in het voorjaar en in de avond. ‘Je went eraan hoor,’ zei een buurvrouw troostend, over de vliegtuigoverlast .

Ik kon wel huilen toen we weer naar huis liepen. Mijn man was nuchterder. ‘Er wonen hier zo veel mensen, wij horen het straks vast ook niet meer,’ vond hij. Ja, híj misschien. Maar ik ben hoogsensitief. En werk vanuit huis. Ik was juist zó blij geweest met de rust hier. Dus dit was een verschrikkelijke domper.”

Lees ook:
Nog nooit verteld: ‘De eerste vakantie met mijn vriend en stiefdochter was een ramp’

Hartkloppingen

“Toch dacht ik nog: het zal wel meevallen. Misschien was het die dag extra erg? Maar het viel absoluut niet mee. In de winter was er nog weinig noordenwind, maar vanaf maart begon die steeds meer toe te nemen. In de mooie maanden van het voorjaar van 2018 was het haast continu raak. Dag in, dag uit hoorden we dat oorverdovende lawaai boven ons huis. Het begon al om zeven uur ’s ochtends. Mijn man sliep erdoorheen, ik werd direct wakker en lag dan met hartkloppingen in bed. Woedend voelde ik me, en zo verdrietig. Want wat was ik gelukkig geweest met dit huis. Ik was er zó trots op.

Zelfs mijn zussen, die soms wat neerbuigend doen omdat zij het in veel opzichten verder geschopt hebben dan ik, stonden paf. En nu bleken we een kat in de zak te hebben gekocht. Zo zag ik het tenminste. En ik schaamde me daar ook nog eens voor. Hoe was het mogelijk dat wij dit niet van tevoren wisten? Het voelde als een blamage. “

Tranen

“Terwijl iedereen genoot van een prachtige zomer heb ik heel wat tranen gelaten. Hoe mooi onze tuin ook was, hoeveel bloemen er ook stonden: er waren talloze dagen dat het er in mijn beleving niet uit te houden was. Ik belde me suf naar Bewonersaanspreekpunt Schiphol (BAS), al konden zij ook niets voor me doen. Maar ze waren wel meelevend; meer dan mijn man.

Na verschillende ruzies hield mijn frustratie tegen hem maar voor me. Ondertussen maakte ik veel afspraken buiten de deur. Ik zat dag en nacht op de weerapp de windvoorspellingen in de gaten te houden. Ik zat uren op Funda te surfen, op zoek naar een ander huis. Maar hoe kon ik mijn man zover krijgen? Er waren momenten dat het me zo hoog zat, dat ik dacht er haast een scheiding voor over te hebben.”

Niet overstuur

“Ik ben zelfs een keer naar de bewuste startbaan van Schiphol gefietst, waar al onze overlast vandaan kwam. Ik stond serieus te kijken bij het hek of ik daar niet langs kon glippen om iets te molesteren. Natuurlijk zou ik dat nooit hebben gedaan. Maar ik was wel ver heen. Gelukkig bracht de winter veel westenwind, en rust. En de zomer erna – met goddank veel minder noordenwind bleek dat de buren toch gelijk kregen: alles went, ik raakte niet meer zo overstuur van de geluidshinder als eerder. Toch was ik afgelopen maart alweer gespannen voor deze zomer.”

Volop genieten

“Maar toen kwam corona. En hoe was het mogelijk: al het vliegverkeer viel stil. Dit had ik zelfs in mijn stoutste dromen niet kunnen verzinnen. Elke mooie lentedag, en wat waren dat er veel, kon ik ongestoord in de tuin zitten. Lekker in de hangmat lezen. Mijn heerlijke tuin werd een toevluchtsoord voor vriendinnen uit de stad, die dol werden op driehoog-achter. Hoe de wind ook stond: het was stil en rustig. Het was voorbij met mijn obsessie wat betreft de weerapp. Met de eeuwige oordopjes op mijn nachtkastje. Zelfs mijn man moest toegeven dat deze rust wel lekker was. En ik? Ik heb het voorjaar van mijn leven gehad.

En ook nu er weer meer vliegtuigen vliegen, is er nog steeds geen overlast. Ik heb gewoon geen woorden om uit te leggen wat dat voor mij betekent. Ik hoop dat het nog lang, heel lang zal duren voordat Schiphol weer op normale kracht zal vliegen. En tegen die tijd zijn wij hier weg. Want zeker nu ik weet hoe fijn het is om zo rustig te wonen, kan ik nooit meer terug naar de oude situatie. Maar voorlopig geniet ik van dit zalige huis dat deze zomer net zo fijn is als ik hoopte toen we het kochten.”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.

De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd.

Jouw geheim delen

Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide op redactie@margriet.nl o.v.v. ‘Nog nooit verteld’.

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | iStock

Margriet 35 ligt in de winkel! Met deze week: een vakantiegevoel in eigen tuin creëren, zwierige zomerrokken inspiratie,  een interview met Marion Bloem en nog véél meer. Haal het nummer snel in huis of bestel ‘m online zonder verzendkosten.

Ook interessant