Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik ben niet de biologische moeder van mijn kind’

moederdochter.jpg

Via eiceldonatie raakt Dea zwanger van Emma (8). Ze besluit dit voor haar dochter en familie geheim te houden. Al bijna negen jaar lang zwijgt zij. 

“Emma is ons cadeautje. Als ik haar babyalbum doorblader, denk ik altijd aan hoe zij is ontstaan. Mijn man en ik wilden dolgraag een kindje van ons samen. Uit een eerdere relatie heb ik 
al een zoon van veertien jaar. Toen was het direct raak. Ik hield er dan ook geen rekening mee dat het dit keer niet vanzelf zou gaan. Ik was in shock toen de gynaecoloog me vertelde dat ik 
vervroegd in de overgang was. Hoe 
kon dit? Ik was pas 35. Met de beperkte kwaliteit van mijn eicellen was ivf kansloos, vertelde de gynaecoloog ons. We kwamen voor de keuze: stoppen 
of eiceldonatie. Een anonieme donor 
wilden we niet, dus besloten we te stoppen. ‘Laat mij jullie helpen,’ zei mijn goede vriendin Amena op een dag. Ze kon ons verdriet niet langer aanzien.”

Liegen en bedriegen
“Niemand mag het weten, spraken we af. Alleen mijn schoonouders zijn op 
de hoogte. De rest vertelden we dat de artsen in het ziekenhuis toch nog één ivf-poging met ons wilden proberen. Dat liegen en bedriegen, ik vind het verschrikkelijk. Toch houd ik het al acht jaar vol, in het belang van Emma. Wij willen de eersten zijn die haar 
vertellen hoe de vork in de steel zit. 
Als we de familie in vertrouwen nemen, lopen we het risico dat iemand op een verjaardag toch iets loslaat en Emma het out of the blue hoort. Dat mag nooit gebeuren. Als ik naar haar kijk, voel ik vooral heel veel liefde. Ik zie Emma, mijn dochter. Tijdens de zwangerschap was ik bang dat ik 
misschien geen moedergevoelens zou krijgen voor haar, maar ze voelde 
meteen ‘eigen’. Het scheelt dat mijn dochter behoorlijk veel op mijn man lijkt, al heeft ze ook gelaatstrekken van mijn vriendin. Mijn dochter heeft de neus en lippen van Amena. En net als zij vrolijke sproetjes op haar gezicht. Ook heeft Emma deels het karakter van mijn vriendin. Ze is een beetje 
teruggetrokken en op zichzelf. Maar 
ik zie mezelf ook in Emma. We zijn 
allebei rustig en niet zo spraakzaam. Misschien maakt dat het makkelijker voor mij om te zwijgen.
Mijn man en ik besloten het Emma te vertellen als ze een jaar of negen zou zijn. We hadden het idee dat ze onze beslissing dan beter zou begrijpen. Nu Emma ouder wordt, voelt dit besluit steeds minder goed. Ik weet zeker dat Emma niets aanvoelt. Ik heb me nooit anders naar haar opgesteld of haar extra verwend omdat ze niet van mij afstamt. Ze is gewoon mijn dochter. Natuurlijk flitst het weleens door mijn hoofd: misschien moet ik het haar nu maar vertellen. Maar ik kán het 
domweg niet. De angst voor haar 
reactie is te groot. Als ik met mijn dochter op visite ben bij mijn vriendin, en ik zie ze samen, valt het me op 
hoeveel ze eigenlijk op elkaar lijken. Dan denk ik weleens: wat zou het fijn zijn als Emma weet hoe het zit. Tijdens die bezoekjes word ik niet alleen 
geconfronteerd met die gelijkenis, 
ook met mijn geheim. Het is best 
moeilijk zoiets groots dag in dag uit voor je te houden. Ik probeer het weg te stoppen en er zo min mogelijk aan 
te denken. Alsof het er dan niet is. 
Tot Emma een jaar of zes was, ging 
me dat prima af. Emma was – godzijdank – geen meisje dat vroeg hoe 
baby’tjes in de buik komen of dat soort dingen. Zelf ging ik het onderwerp 
volledig uit de weg, las bijvoorbeeld nooit boekjes daarover voor.”

Doemscenario’s
“Het verzwijgen vreet steeds meer aan me. Gelukkig ben ik geen flapuit. Bang dat ik me verspreek ben ik niet. Nooit geweest ook. Maar ik moet wel zo nu en dan mijn hart luchten bij mijn man. Ook al ziet hij de dingen anders, hij 
begrijpt me wel. ‘Maak je geen zorgen,’ zegt hij altijd. ‘Voor Emma zul je altijd haar moeder zijn.’ Hij is ervan overtuigd dat de band die wij met Emma hebben niet zal veranderen. Voor mij voelt het anders. Misschien omdat ik haar heb gedragen, gebaard en gevoed. Ze is mijn alles.
Vaak ligt ik te woelen en te piekeren 
in mijn bed. Dan zie ik allerlei doem-
scenario’s voor me. Dat ze kwaad 
wegloopt, roepend dat ze me nooit meer wil zien. Natuurlijk weet ik dat ik het haar binnenkort moet gaan vertellen. Dat maakt me ontzettend onzeker. Zou ze ons besluit begrijpen? Zou ze mij nog als haar moeder zien? ‘Laten we het niet vertellen,’ zeg ik weleens tegen mijn man. Ik ben ontzettend bang dat Emma me gaat afwijzen.

Moment van de waarheid
Elke zondagochtend kruipt Emma bij ons in bed. Lekker knus tussen ons in. Dan kijken we met z’n drietjes nog wat televisie. Afgelopen week hebben mijn man en ik afgesproken dat we het haar komende zondag gaan vertellen. Sindsdien doe ik geen oog dicht, ik zie er als een berg tegenop. Het beeld dat Emma straks nietsvermoedend onze slaapkamer binnenkomt en zoals altijd tussen ons in kruipt, krijg ik niet van mijn netvlies. Ik weet nu al dat ik haar amper durf aan te kijken. Mijn man gaat het haar vertellen, hebben we 
afgesproken. Emotioneel kan ik dat niet aan. Ik ben blij dat Emma straks eindelijk weet hoe het zit. Maar ik ben bang dat ik te laat ben. Ik verwijt 
mezelf dat ik haar niet spelenderwijs van jongs af aan heb verteld hoe ze is ontstaan. Dat niet ík haar biologische moeder ben, maar Amena. Als Emma met de waarheid was opgegroeid, 
had ze niet beter geweten. En had 
ik niet jarenlang met dit geheim 
hoeven rond te lopen.”

Ook interessant