Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Als ik dood zou zijn, stond ik tenminste niet meer tussen hen in, zei ze’

beste-vriendin-partner.jpg

Marianne (46) probeerde het echt, de beste vriendin van haar partner Marco accepteren. Tot ze hem uiteindelijk toch voor de keuze moest stellen: het is zij of ik.

“We waren een jaar samen toen ik voor het eerst met haar geconfronteerd werd. Daarvoor had ik haar naam wel eens gehoord, als een van de oud-studiegenoten van Marco. Maar hij had nooit veel over haar verteld. Nu noemde hij Anna opeens zijn beste vriendin, die hij komend weekend echt niet kon laten zitten. Al was het dan ons eenjarig jubileum en had ik tickets voor zijn favoriete band gekocht, met een meet & greet en twee hotelovernachtingen. Wat was er dan zo dringend, wilde ik weten. Kon het ophalen van een bank bij Anna’s broer in België nu echt niet op een andere dag? We kregen er ruzie over en kwamen uiteindelijk tot de oplossing dat we wél naar de band gingen, maar dat ik de dag erna in mijn eentje in het hotel bleef terwijl Marco vele kilometers heen en weer reed om ook Anna tegemoet te komen.”

Beste vriendin van mijn partner

“Achteraf denk ik: misschien had ik toen meteen al een streep moeten trekken, want het was natuurlijk bizar… Maar ik wilde hun vriendschap respecteren. Marco en Anna gingen al terug vanaf dat ze twintig waren en een hadden altijd veel steun aan elkaar gehad. Dat was natuurlijk mooi, daar wilde ik niet tussen komen. Ik was op dat moment dan ook vooral nieuwsgierig naar haar. Als zij zo’n goede vriendin van Marco was, dan zouden zij en ik elkaar ook wel liggen, toch? Dus al vond ik het vreemd dat Marco nooit eerder expliciet over haar verteld had, ik wilde haar graag ontmoeten. ‘Daar was toch ruzie van gekomen,’ gaf hij als verklaring voor zijn zwijgen; zijn exen waren namelijk nooit erg te spreken geweest over Anna.”

Continu een wedstrijd

“Nou, dat begreep ik wel, die keer dat we met z’n drieën iets gingen drinken. Anna ging met haar rug naar mij toe zitten en richtte zich alleen maar tot Marco. Wanneer ik haar daarna tegenkwam op feestjes en dergelijke, deed ze altijd heel onaardig tegen me. ‘Ben je aangekomen?’ zei ze dan. Of: ‘Dat jurkje van je, dat was drie jaar geleden echt in de mode hè?’ En ze maakte ze van ieder gesprek een wedstrijd. Als ik over iets leuks op mijn werk vertelde, had zij nog meer succes; als ik een brownietaart had gebakken leidde zij de aandacht af door over haar fantastische brownierecept te beginnen. Maar als ik dat zei: ‘Leuk, dat wil ik weleens proberen,’ dan was het: ‘Nee hoor, dat familierecept geef ik niet.’ Gek werd ik ervan.”

“Het viel me ook op hoe erg ze Marco claimde en continu benadrukte hoe goed zij hem kende. Ik zag er steeds meer tegenop om haar te ontmoeten en als wij zelf een feestje organiseerden had ik al weken van tevoren stress. Marco zag het niet – of wilde het niet zien. Hij deed Anna’s opmerkingen af als onschuldig en zei dat ze tegen hem heel anders was. Ik merkte dat hij zich klem voelde zitten.”

Lees ook:
Nog nooit verteld: ‘Vanwege corona ga ik niet weg bij mijn man’

Marco’s verjaardag

“Hij had haar beloofd dat ze altijd goede vrienden zouden blijven, dat er nooit een partner tussenbeide zou komen. En dus was hij enorm loyaal aan haar. Als zij hem nodig had, dan kwam hij. En toevallig deed ze verdacht vaak een beroep op hem als wij samen iets van plan waren. Dan was er weer iets, zat ze ergens mee of moest ze huilen – en met dat laatste dan kreeg ze altijd haar zin. Ik merkte aan alles dat het echt tegen míj gericht was en dat ze erop uit was mij een hak te zetten. Daar voelde ik me steeds ellendiger over. Wat had ik gedaan om dit verdienen? En waarom liet Marco zich zo bespelen? Hij moest toch ook zien dat dit kwade opzet was? Zo verknalde Anna een keer zijn verjaardag voor mij door hem voor een ‘verrassing’ naar het station te lokken in de ochtend.”

“Op dat moment vond ik dat geen probleem. Prima als zij eerst samen iets zouden doen, dan hoefde ik haar steken onder water tenminste niet te verdragen. Ik rekende erop dat hij ‘s middags terug zou zijn, ging aan de slag met lekker eten en nodigde voor ‘s avonds wat vrienden uit. Maar het werd zes uur, zeven uur, acht uur – en Marco kwam niet thuis. Het eten verpieterde, zijn vrienden moest ik afbellen. Pas om twaalf uur ’s nachts ging mijn telefoon. Anna had een hele sliert over-the-top verrassingen voor Marco op poten gezet waardoor hij onmogelijk weg had gekund. En hij kon zelfs niet bellen want zij had zijn telefoon in beslag genomen.”

Ik was op

“Natuurlijk volgde hierop een zoveelste ruzie. Ik vond dit zo onbeschoft van haar, ze sloot mij gewoon rücksichtslos buiten. En hoe kon Marco daar zo in meegaan zonder rekening met mij te houden? Eerlijk gezegd begrijp ik dat laatste nog altijd niet, want normaal gesproken doet hij dat wel. Maar op de een of andere manier was Marco niet in staat om grenzen te stellen bij Anna. En zij vond dat het allemaal mijn eigen schuld was want door míj was hun vriendschap veranderd.”

“Dit vertelde ze me toen ik erop aandrong een keer samen af te spreken om, zo hoopte ik, de lucht tussen ons te klaren. Het had niet slechter kunnen verlopen. ‘Ik weet dat hij uiteindelijk toch voor mij kiest,’ zei ze vijandig tegen me. Nou, daarin heeft ze zich toch vergist. Maar na nog wel een jaar van veel ruzie’s over Anna tussen Marco en mij – een jaar waarin ik er zelfs met een psycholoog over sprak – werd het me echt te veel.”

Zij of ik

“De druppel was dat ik van Marco hoorde dat Anna had gezegd ‘dat het wel makkelijk zou zijn als ik dood was, dan stond ik tenminste niet meer tussen hen in.’ Toen heb ik tegen Marco gezegd: ‘Het is zij of ik.’ Ik was echt op het punt gekomen dat ik geen andere oplossing zag. Dan maar een relatiebreuk, maar op deze manier kon ik werkelijk niet verder. Marco bleek mij niet kwijt te willen en heeft inderdaad met haar gebroken. Dat is overigens niet van het een op het andere moment gelukt, ze bleef hem nog een tijd kaartjes sturen of onverwachts langskomen als ze wist dat ik er niet was. Bizar vind ik; in mijn ogen is ze echt een stalkster.”

“Maar op dit moment is er al twee jaar afstand. Iets waar ik me nog altijd dubbel over voel. Natuurlijk ben ik opgelucht dat ik van de stress af ben. Maar het is toch erg dat het hierop heeft moeten uitlopen? Ik ben nota bene helemaal niet iemand die haar partner claimt. Ergens schaam ik me ervoor dat ik zo’n drastische keuze hem moest eisen. Als andere vrienden ons vragen hoe het toch met Anna is voel ik me erg ongemakkelijk, en Marco ook. Het blijft erg jammer dat we dit niet met z’n drieën hebben kunnen oplossen.”

Nog nooit verteld

Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide op redactie@margriet.nl o.v.v. ‘Nog nooit verteld’. De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd.

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | Getty Images

Ook interessant