Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik woonde jaren om de hoek bij mijn minnaar’

nognooit.png

Jarenlang was Jolanda (46) de minnares van Erik. Hij wilde graag bij haar zijn, maar voelde zich te bezwaard om zijn kinderen te verlaten. Jolanda wachtte op hem, 
en verhuisde zelfs speciaal voor hem naar zijn woonplaats.

“‘Volgend jaar Kerst zijn wij samen, Jolanda.’ Ik was zo blij toen ik deze woorden hoorde. Ze werden uitgesproken door Erik, op wie ik stapelgek was. Al was onze liefde verboden: 
we hadden beiden een relatie op het moment dat we elkaar ontmoetten. Daarom hadden we ook zo lang om 
elkaar heen gedraaid. Ik woonde samen, was in principe heel gelukkig met mijn vriend. Erik had een gezin, drie kinderen, vrij jong nog. Dat zet je niet op het spel voor zomaar een flirt. Maar er was meer tussen ons dan een flirt, véél meer. Dat wist ik eigenlijk al vanaf het eerste moment dat ik hem ontmoette. Dat was bij een bespreking op mijn werk, hij was een collega van een ander filiaal. Wat een leuke man 
is dit, schoot er door mijn hoofd, 
terwijl ik hem zijn verhaal zag doen. Niet alleen uiterlijk, maar ook in zijn doen en laten. Ik voelde een klik die totaal nieuw voor mij was. We 
werden samen op een project gezet en daardoor zagen we elkaar geregeld. Wanneer we met meerdere collega’s waren, voelde ik dat hij vaak naar mij keek. Ik trok ook naar hem toe. Alsof we twee magneten waren. We zochten ook vaak naar een mogelijkheid om 
elkaar onder vier ogen te spreken. 
Dan kwam ik bij hem in zijn kamer, 
en gaf hij ‘niet storen’ door aan zijn 
secretaresse. En nee, uiteindelijk bleef het niet bij praten alleen, daar in die kamer.

Ik was in die tijd op zoek naar een ander huis. ‘Kom vlak bij mij wonen, alsjeblieft,’ vroeg Erik. ‘Als ik alle stappen ga 
zetten, heb ik je nodig. Dan wil ik je dicht bij mij hebben.’ Eigenlijk bleef ik liever in mijn eigen, vertrouwde stad wonen, maar ik begreep hem wel, 
en ik trok inderdaad in een huis op 
nog geen vijfhonderd meter van zijn woning, net aan de andere kant van het winkelcentrum.”

Totaal overstuur
“Het was de bedoeling dat hij vlot bij mij zou intrekken. Terwijl ik druk met klussen was, was Erik het moment aan het voorbereiden dat hij de scheiding zou aankondigen. Op de geplande dag deed hij dat ook. Maar de bom sloeg 
zo hard in, dat hij niet durfde door te zetten. Zijn kinderen waren er helemaal kapot van. En zijn vrouw wilde hem ook niet laten gaan, ondanks dat hij had verteld dat hij een ander had ontmoet. Totaal overstuur kwam hij bij mij. ‘Ik heb meer tijd nodig, Jolanda,’ zei hij.

Twee jaar heb ik gewacht. In het huis zo dicht bij hem. Maar hij zat oprecht 
totaal in de knoop. Hij vond het zo 
verschrikkelijk om zijn kinderen in de steek te laten, hij kón het gewoon 
niet. Ondanks dat het zo lang duurde allemaal en ik vaak verdrietig was en boos, en dacht: dit moet ik niet langer pikken, ben ik toch op zijn liefde 
blijven vertrouwen. Maar na twee jaar in dat grote huis, waar ik tevergeefs hoopte op zijn komst, besloot ik weg 
te gaan. Ik kon mijn leven niet langer in de wachtstand laten staan. Ik ben terugverhuisd naar mijn eigen woonplaats. En dat is maar goed ook; pas toen zijn kinderen van de middelbare school waren, durfde Erik de scheiding door te zetten. Dat was nog eens drie jaar later. Maar toen kwam hij zijn 
belofte na: hij is gescheiden en werd van mij. Nu kan ik onze liefde van 
de daken schreeuwen en hoef ik niet langer verborgen te zijn. Het is nog 
veel fijner tussen ons dan ik mij ooit had kunnen voorstellen. Hoe lang de weg ook was naar Erik, het was het 
allemaal waard.”

Ook interessant