Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

NLDoet … zó veel meer met je

Aan het eind van de dag zit alles weer mooi in de verf. De zonnige gele muur van David stráált de kamer in. 

Stiekem kijk ik tevreden naar ‘mijn’ wandje. 
‘Dat is mooi geworden!’ prijs ik mezelf in gedachten. 
‘Je bent een stukje vergeten’ helpt Jan me weer op aarde. 
‘Níet!’ 
‘Dáár’ wijst hij onverbiddelijk.

Vanochtend had ik hem gevraagd, vooral goede instructies te geven en niet te schromen me op het rechte pad te houden. Alleen zo konden we er samen het beste van maken. Geen probleem voor deze politieman. 
‘Niet verder vertellen hoor, dat dit m’n eerste verfklus is.’ 
Jan had z’n handen vol aan ons. Want ook collega Adriaan én vrijwilliger David waren onervaren op dit gebied.

Nadat alle spullen uit het voorhuis waren gehaald werden taken verdeeld. Rustig én gestaag vorderden onze werkzaamheden. Af en toe geholpen of aangemoedigd door medewerkers en bestuur. 
In het middaguur een heerlijke lunch met soep van Jacqueline. En beelden, veel beelden. Van allerlei activiteiten die plaatsvinden op of door ‘De Klup’ en ‘Samsam’. Overdag een veilige thuishaven voor mensen met een verstandelijke beperking. Waar ze het fijn kunnen hebben door én met een handjevol professionals en 250 (!) vrijwilligers. 
Beelden ook van de ‘dansmob’ vijf jaar geleden. Georganiseerd door ‘de Klup’ in héél veel steden met even zoveel deelnemers. Schouwburgmedewerkers, burgemeester en wethouders, allemaal deden ze Dé dans. Hoeveel blije mensen kun je zien in vijf minuten?

De verhalen die ik vandaag gehoord heb gonzen thuisgekomen nog na. De betrokkenheid die voelbaar wordt als Bob vertelt over de consequenties die bezuinigingen hebben voor z’n bezoekers. 
Of van de vrijwilligster, die binnenkomt van haar soortgelijke werk in een nabij gelegen dorp en dit eigenlijk ‘gewoon’ voortzet bij ‘De Klup’. 
‘Ben ik eens in een andere omgeving.’ 
Ze vertelt dat de zwemlessen vervallen in haar dorpje. De begeleiding daarbij is intensief en dus kostbaar. Maar daardoor zijn sommige bewoners weer terug bij af, al haar inspanningen ten spijt. 
Zorgzame mensen hier. Ook voor mij. 
‘Hoe is het met je lijf?’ vraagt Bob me, na het klussen. 
‘Nek en rug doen het nog.’ 
‘Beviel het een beetje?’ 
Ik lach: ‘Ik heb hier vandaag veel meer geleerd dan alleen verven!’

Van Jacqueline krijg ik een lekker biertje na afloop. Mét glas. Dat valt haar dan weer van me tegen. Een béétje klusser drinkt uit het flesje. 
Val ik alsnog door de mand.

 

www.nldoet.nl

Ook interessant