Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Astrid (82) vond haar nieuwe liefde Jan (85) op een online datingsite

astrid.jpg

Astrid had zo haar twijfels toen haar dochter haar voorstelde op een datingsite te gaan, maar dacht ook: wie niet waagt, die niet wint. En die instelling bracht het geluk weer op haar pad.

“Het was een mooie zondagochtend in mei 2017. Mijn oudste dochter was bij mij. We zaten wat te sparren over onze levens. Mijn dochter had geen partner meer en mijn echtgenoot was tweeëneenhalf jaar daarvoor overleden. Ik was nog maar net opgekrabbeld uit een flinke dip. Ik miste hem enorm, maar moest toch verder, na jarenlang gelukkig getrouwd te zijn geweest. ‘Mam, waarom ga je niet op een datingsite om iemand te vinden?’ vroeg mijn dochter. ‘O nee, daar peins ik niet over,’ zei ik resoluut. Maar zij gaf zich niet zomaar gewonnen. Zij zou het ook doen, beloofde ze. Zodoende sloten we een pact: samen op een datingsite gaan. Enkele minuten erna nam ze een foto en zei: ‘Mam, vandaag zet ik je erop, je kunt er altijd weer vanaf.’”

Sprong in het diepe

“Ik wilde eigenlijk geen relatie, wel iemand om een museum mee te bezoeken en gewoon leuke dingen mee te doen. Daarom paste die datingsite niet helemaal, maar goed: ik zou het proberen. Gelukkig heb ik mijn weerstand gaandeweg overboord gegooid, want ons pact heeft twee keer romantisch uitgepakt.

Het online gaan was eigenlijk zo gebeurd. Toen ik het resultaat zag, dacht ik: wat heb ik gedáán? Ik paste nog even snel mijn profiel aan, omschreef mijn hobby’s, zoals naar het museum gaan en wandelingen maken. Verder geen details. Ik deed een oproepje dat ‘bij interesse en wederzijds goedvinden het verdere kennismaken zou kunnen gebeuren tijdens een kop koffie of een glas wijn’. Wat een stap weer, dacht ik nog ietwat nerveus toen ik opnieuw op enter drukte. Maar ik vermande me. Een beetje dynamiek in mijn leven kon geen kwaad!”

De eerste contacten via de datingsite

“Deze druk op de knop was midden op de dag en ’s avonds had ik al een reactie. Dat was vlot! En best prikkelend, want sinds ik de oproep plaatste, speelde in mijn achterhoofd de vraag wanneer en hoe iemand zou gaan antwoorden. Sommige vrienden vroegen later waar ik het lef vandaan had gehaald. Je hoort toch ook wel negatieve dingen van datingsites; dat mensen opzettelijk verkeerde informatie geven en dat ze bij een ontmoeting onverwacht opstappen en jou met de rekening laten zitten. Dat ging ook wel door mij heen, hoor. Ook ik moest nu slechts op een fotootje van iemand en op zijn zelfgeschreven profiel afgaan. Dat is niet veel informatie.

Schuilnaam op datingsite

Gelukkig had ik online een schuilnaam. Het was aan mijzelf of ik na een aantal keren mailen mijn echte naam en telefoonnummer wilde delen. Dat voelde wel prettig, zeker tijdens de oriëntatiefase. In eerste instantie oordeelde ik op het uiterlijk, op de foto’s die werden opgestuurd. Dat klinkt niet zo aardig, maar ik merkte dat uiterlijk een duidelijke rol speelt. Op onze leeftijd is dat wel lastig, want ook de heren worden er niet jonger op. Als foto en meegezonden tekst leuk combineerden, wilde ik wel met mailen beginnen en daarna – als het mailcontact bevredigend was – een gesprek aangaan. Als profiel en foto mij niets leken gaf ik de heer, die interesse had getoond, toch wel een reactie, maar dan in een vriendelijk afwijzende vorm. Ik vind dat je op zijn minst een antwoord moet geven

Het is wel grappig hoe dat werkt. Als je een rijtje mannen bekijkt, wordt dat geregistreerd. Die mannen krijgen dan het bericht: ‘Deze vrouw heeft uw profiel bekeken.’ Zelf kreeg ik na een paar dagen ook zo’n lijstje, van de heren die mij hadden bekeken. Dat ‘profielen langsgaan’ heb ik als best indringend ervaren. Het geeft zeker de spanning en de nieuwsgierigheid om dagelijks even te willen kijken.”

Het was wel duidelijk

“Het duurde niet lang voordat ik mijn nieuwe liefde, Jan, leerde kennen. Hij was destijds 82. Zijn foto op de datingsite was leuk en zijn uitstraling sprak mij aan. We hebben kort met elkaar gemaild en op zijn uitnodiging antwoordde ik dat ik hem wel wilde ontmoeten. Jan stelde voor om naar een groot restaurant te gaan met voldoende ruimte en vooral géén pottenkijkers. Het werd Amersfoort, tussen Bussum waar ik woon en Dieren waar Jan woont. Ik vond het spannend, er stond iets te gebeuren. Nee, schuldgevoelens naar mijn overleden man had en heb ik niet. We hebben een prachtig huwelijk gehad en in het laatste jaar zijn we samen naar zijn sterven toegegroeid. Ik riep altijd: ‘Voor mij nooit meer een nieuwe partner!’ Maar nu was ik toch op weg naar het restaurant in Amersfoort. Jan had mij per mail bericht: ‘Ik nodig je uit voor koffie en/of lunch, wil je dan mijn gast zijn?’ Dat was meteen al duidelijk, geen gezeur over wie gaat betalen.

Astrid

‘Ook ik voelde een klik’

Aangekomen bij de parkeerplaats stond Jan bij de slagboom. Hij liep meteen naar de automaat en gaf mij het ticket, zodat ik niet uit de auto hoefde te stappen. Op de parkeerplek deed hij de autodeur open. Hij was galant en dat maakte die eerste momenten al zo veel aangenamer en warmer dan gedacht. Het werd daar in Amersfoort een lang gesprek. Na anderhalf uur zei Jan: ’Ik weet het.’ Ik dacht nog: nou, ik weet het nog helemaal niet. Maar er was wél wat. Ook ik voelde een klik. Daarna plakten we er een anderhalf uur durende lunch aan vast.”

Verliefd!

“We spraken opnieuw af en drie dagen later al stond hij met bloemen bij mij op de stoep. Jan gaf wel aan dat hij geen vriendschapsrelatie wilde. Hij wilde iets opbouwen, meer dan vriendschap. Dat sprak mij aan en daarom wilde ik ook weten waar híj woonde. Iemands huis zegt heel veel over de bewoner. Die donderdag ging ik al naar Dieren, naar een mooi appartement aan de IJssel, en zag daar een weerspiegeling van wat ik verwachtte: veel boeken en een smaakvolle inrichting. Kortom, een huis waar ik mij prettig in kon voelen. Belangrijk, want áls we een relatie startten, zou ik veel bij hem zijn.

Enkele dagen later boekten we een hotel in Den Bosch. We deelden een kamer. Mijn dochters moesten lachen, maar ik zei heel duidelijk: ‘Het is toch belangrijk om te weten hoe iemand voelt en ruikt?’ Als het daarin niet zou klikken, kon het hooguit bij vriendschap blijven. Het werden mooie dagen, met prachtig weer, en Den Bosch is een zwierige stad. Het werd daar ook duidelijk dat Jan ongelooflijk veel van kunst weet. We hebben volop genoten en ja, de verliefdheid kwam!

Nieuwe telefoon

Kort daarna ging ik met een vriendin voor vijftien dagen weg naar Marokko. Omdat Jan zo’n ouderwets mobieltje had, zouden wij tijdens mijn reis weinig contact kunnen hebben, want dagelijks bellen leek mij wat duur. De dag voor mijn vertrek had hij prompt een nieuwe telefoon gekocht! Elke morgen stuurde hij een toepasselijk gedicht, met de naam van de dichter erbij, en hierdoor werd elke morgen een feestje. Ik las ze zelfs voor aan mijn vriendin. ’s Avonds belde ik via Facetime terug, genoeg om weer bij te praten.”

Ontdekkingsreis

“We hebben onze levensgeschiedenissen en persoonlijke bagages met elkaar gedeeld. Allebei kennen wij het diepe verdriet, doordat geliefden zijn overleden. We kunnen ons inleven als het daarover gaat. En gelukkig kunnen we ook uitbundig om en met elkaar lachen. Geen enkele keer hebben wij een aanvaring gehad; op onze leeftijd gaat het niet meer over je gelijk halen. Wij streven naar harmonie en dat kost soms inspanning. In elke familie heb je de eigen tradities en omgangsvormen. Die accepteren wij van elkaar, omdat het is zoals het is en de ander er gelukkig mee is. We zijn daarin op ontdekkingsreis geweest. Hoe viert de ander met zijn vrienden en familie de ontmoetingen, hoe zijn de relaties tot de kinderen en de kleinkinderen?

Gezelschap

Jan is er groot voorstander van om overal te vertellen dat wij elkaar via het internet hebben leren kennen. Als we ergens zijn en mensen zien ons als een getrouwd paar, moet hij dat altijd even rechtzetten: ‘Nee, nee, we kennen elkaar nog niet zo lang. Een date via het internet.’ Met een stalen gezicht kijkt hij mij dan aan. Ik vertel het inmiddels ook, want het kan misschien iemand over de drempel trekken. Je gunt mensen zo van harte om in ‘gezelschap’ te zijn.

Wij zijn soms een week bij elkaar, soms een paar dagen. Wij hebben heel duidelijk besloten dat we niet gaan samenwonen. Als één van ons komt te overlijden, zou de ander mogelijk naar een plek zijn verhuisd waar hij geen binding mee heeft en geen vrienden zou kennen. Mijn oudste dochter woont, net als ik, in Bussum en ik heb hier ook mijn sociale leven. Jan heeft dat in Dieren. We kennen dus het ritme van in- en uitpakken. Bij Jan heb ik wel wat spullen liggen, maar je zult altijd zien dat nét de gewenste schoenen niet ter plaatse zijn. Het resultaat is steeds een grote koffer; maar we voelen ons thuis op beide plekken.”

Simpelweg gelukkig

“Het is goed om op onze leeftijd nog aan iets nieuws te bouwen. Ik wilde nog wat dynamiek. Maar het maakt ook kwetsbaar. Ik ben dit jaar ernstig ziek geworden, Jan is vorig jaar ernstig ziek geweest en dat doet wat met je, want wij zijn inmiddels heel hecht. Toch geven wij duidelijk de voorkeur aan het delen van onze levens, boven het uit de weg gaan van het risico op verlies. Wij ontkomen vanzelfsprekend niet aan verdriet. Het kan ook niet allemaal geluk zijn. Ik leef vandaag. En vandaag ben ik gelukkig met Jan.

Hoe prachtig is het dat ik weer van iemand kan houden! Ik maakte al twee liefdes in mijn leven mee, en toch kan het weer. Ik dacht dat niemand kon tippen aan mijn tweede man, maar het geluksniveau is nu hetzelfde. Wel heeft elke relatie zijn eigen kenmerken en manieren. Wat een wonder dat dit mij is overkomen, bedenk ik vaak. Deze week ontving ik weer een gedicht van Jan: ‘Leven van liefde is leven ‘zonder waarom’, want de liefde heeft lief zonder dat zij daar iets voor terugkrijgt.’ Dat is toch hartverwarmend. Het mooie is dat ook mijn oudste dochter via internet haar liefde heeft gevonden. Binnenkort zijn Jan en ik op hun bruiloft.”

Helaas bereikte ons het bericht dat Jan is overleden. Juist in de week van verschijnen van het interview ging het slechter met zijn gezondheid. Ons medeleven gaat uit naar Astrid en familie, we wensen hen heel veel sterkte.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Tekst| Eva van Dorst-Smit
Fotografie| Mariel Kolmschot.

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 21, 2020. In de week dat deze Margriet verscheen, is Jan helaas overleden op 85-jarige leeftijd. Namens de redactie van Margriet wensen wij Astrid en haar familie veel sterkte met dit verlies.

Ook interessant