Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Door mijn jeugd kan ik niet van eten genieten’

nog-nooit-verteld-door-mijn-jeugd-kan-ik-niet-van-eten-genieten.jpg

Vera heeft nog altijd maat 36. Daar benijden mensen haar om. Zelf was ze liever dikker geweest, als ze daardoor meer van eten had kunnen genieten. Maar dat is iets wat ze moeilijk kan.

“Mijn moeder zei dat niemand van vrouwen houdt die zich te buiten gaan.”

Levenslang pantser

“Vorig jaar is er voor het eerst iemand door mijn levenslange pantser heengebroken. Mijn schoondochter Nadia dronk koffie bij me en had zelfgemaakte spekkoek meegenomen. Ze sneed een klein stukje af; ze kent me, ik ben matig. De koek was heerlijk, maar toch kreeg ik niet meer dan een paar happen door mijn keel. Toen ik de rest wegschoof en beloofde het morgen op te eten, zag ik Nadia tegen haar tranen vechten. Ik vond het erg dat ik haar kennelijk zo beledigde. Dat was niet zo, verzekerde ze me.”

“Maar mijn ijzeren zelfbeheersing confronteerde haar zo met zichzelf. Ze had de afgelopen maanden tevergeefs geprobeerd om een paar kilo af te vallen. Ze voelde zich een mislukkeling vergeleken met mij, met mijn strenge regime dat me zo makkelijk afgaat. Bij haar woorden voelde ook ik mijn tranen prikken. Die arme meid moest eens weten.”

Dochter

“Mijn slanke lijn is niet benijdenswaardig. Het staat vooral symbool voor hoe hard ik voor mezelf ben. En daar lijd ik veel meer onder dan anderen weten. Ik ben opgegroeid als enig meisje tussen vijf jongens. Mijn moeder was een koude vrouw en voedde ons op met harde hand. Vooral tegen mij was ze streng. Dat mijn broers soms ongehoorzaam waren, zat in hun aard, maar ík was haar dochter, ik moest het perfect doen. Dat betekende dat ik, om mijn moeders goedkeuring te behouden, al mijn behoeftes moest wegcijferen. Elke spontaniteit van mij smoorde ze in de kiem. Ik moest beheerst zijn, mezelf onder controle houden. Ook qua eten.”

“Ze was extreem zuinig en kookte standaard te weinig. Degene die moest inleveren, dat was ik. Ik ging altijd met honger naar bed. Als ik overdag eens een koekje pakte, kreeg ik ervan langs. ‘Dat is nergens voor nodig’, schreeuwde ze als ze dat zag. ‘Niemand houdt van vrouwen die zich te buiten gaan, later zul je me dankbaar zijn’, zei ze dan.”

Uit huis

“Wat keek ik uit naar het moment dat ik uit huis zou gaan. Toen ik een opleiding tot verpleegkundige ging doen, kwam ik op een zusterflat terecht. Nu kan mijn leven beginnen, dacht ik. Maar als je vrijheid zo lang systematisch is ingeperkt, is het niet eenvoudig die alsnog op te eisen. Als ik dingen deed die mijn moeder mogelijk niet goed of niet passend vond, klonk haar afkeurende stem in mijn hoofd. Dus ik gedroeg mij keurig, studeerde hard en lag elke avond vroeg in bed – met mijn vertrouwde hongergevoel. Want ik gunde mezelf maar weinig eten, kookte mager en karig. Bij hoge uitzondering haalde ik wat lekkers. Een moorkop, daar was ik dol op. Als ik het kocht, was ik vastbesloten het in één keer naar binnen te proppen. Uiteindelijk deed ik er dagen over. Meer eten dan echt nodig was en daar schaamteloos van genieten: ik kón het gewoon niet.”

Lees ook: Nog nooit verteld: ‘De schranspartijen zijn weer terug’

Mooi figuurtje

“Ik had dan ook een mooi figuurtje en kon alles dragen wat ik wilde. Als ik ging winkelen, paste ik zonder uitzondering in maatje 36. Vriendinnen waren daar jaloers op. Ze vonden het knap dat ik altijd zo gematigd was. Ze zagen mij altijd maar een half handje chips pakken en nee zeggen tegen toetjes. ‘Hoe doe je dat toch?’ vroegen ze bewonderend. Geen idee hadden ze, dat ik stikjaloers was als ik zag hoe zij een hele zak paprikachips leegaten. Maar ik kon het mezelf gewoonweg niet gunnen.”

Croissantje

“Genieten, in welke vorm dan ook: het is voor mij altijd beladen geweest. In de loop van mijn leven heb ik het wel mondjesmaat geleerd. Tijdens de vakanties met ons gezin bijvoorbeeld, daar waren echt hoogtepunten. Dan gingen we naar een camping in Zuid-Frankrijk. Heerlijk, geen huishouden dat lag te wachten. Zitten in de zon en verder niets: wat een verrukking. Tijdens die vakanties kon ik ook wat losser eten; iets meer van eten genieten. Ik nam een croissantje bij het ontbijt. Maar elke avond een ijsje eten, zoals mijn man en zoons, was dan toch weer uitgesloten. Mijn gezin heb ik altijd aangemoedigd om veel lekkere dingen te eten.”

Maatje meer

“Ik vrees dat ik mijn kinderen enorm heb verwend. Als ik hen zag genieten, genoot ik ook. Natuurlijk is het fijn dat ik nog altijd heel slank ben, zelfs op mijn leeftijd. Aan de andere kant: persoonlijk vind ik mensen met een maatje meer vaak alleen maar mooi. Ik kan bewonderend naar ze kijken. Zeker als het echte bon vivants zijn en ook in alle andere opzichten vrij en spontaan in het leven staan. Mensen die lekker hard kunnen lachen. Die zeggen wat ze denken. Die staan voor alles wat ik níet ben. Zoals Nadia, de vrouw van mijn zoon. Ik vind haar een geweldige vrouw. Zo hartelijk, zo recht voor z’n raap. En met zo’n uitbundige lach. Dat Nadia mollig is, daar heb ik nooit een negatief oordeel over gehad. Ik heb het altijd prachtig gevonden dat zij wel twee keer opschepte als ik had gekookt.”

Vrijer ademen

“Dat juist zij zich minderwaardig voelde bij mij in de buurt, dat ik haar frustraties over haar gewicht liet oplaaien, maakte me heel verdrietig. Daarom heb ik haar verteld over mijn jeugd en over de levenslange beperking die ik daardoor wat eten betreft ervaar. Het was voor het eerst dat ik hierover sprak: zelfs mijn man, die drie jaar geleden overleden is, heeft altijd gedacht dat ik ‘gewoon’ een matige eter was. Het was een opluchting er eindelijk eens over te praten. Ik kan nu vrijer ademen, zo voelt het echt.”

“En hoewel ik niet de illusie heb ooit een bourgondiër te worden, lukt het me tegenwoordig af en toe, zeker met Nadia erbij, om de teugels een beetje te laten vieren. Om net dat toastje extra te nemen. Om tóch een beetje van eten te genieten. Zonder nare, afkeurende gevoelens achteraf. En dat is voor mij een grote overwinning.”

De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd.

Jouw geheim delen

Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide op redactie@margriet.nl o.v.v. ‘Nog nooit verteld’.

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | iStock

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant