MT39 M39 Nog nooit verteld Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

‘Niemand weet van ons verleden. Zelfs mijn echtgenoot niet. Maar nu is mijn neef dus terug. In ons dorp, in mijn leven. En in mijn hart’

Toen ze jong was, was Claire stapelverliefd op haar neef. In het geheim hadden ze verkering. Sinds kort wonen ze weer in hetzelfde dorp. Wat als de liefde nu weer opbloeit..?

“Vorig week zat Tom opeens aan onze keukentafel. Mijn man was hem bij de apotheek tegen het lijf ­gelopen. Omdat hij wist dat Tom familie was, had hij hem uitgenodigd voor een vrijdagmiddagbiertje. Dus daar zat hij, toen ik binnenstapte, in zijn werkkleding, een brede grijns op zijn gezicht. ‘Ha, mijn mooiste en liefste nicht,’ zei hij hartelijk. Zijn ogen lichtten op en ik begon prompt te blozen. Mijn man zag het niet, die stond net bij de koelkast om nog twee pilsjes te pakken. Maar ik weet zeker dat mijn rode wangen Tom opvielen. Hij knipoogde naar me en begon nog breder te lachen. Ik ging vlug naar boven, helemaal van de kaart omdat hij ineens totaal onverwacht voor me zat, in mijn huis.”

“Hoewel ik het enerzijds leuk vind om Tom wat vaker te zien, maakt het me ook van slag. Nu hij weer zo dichtbij is, komt ons geheim misschien uit. Of, veel erger nog: de vonk kan wel weer eens overslaan... Tom is maar anderhalf jaar ouder dan ik. Op een van mijn eerste babyfoto’s hangt hij boven mijn wieg. Zijn ouders, mijn oom en tante - de tweelingzus van mijn moeder – woonden niet ver bij ons vandaan en we kwamen vaak bij elkaar over vloer. Ik heb maar weinig jeugdherinneringen waarin hij géén rol speelt. We konden goed met elkaar opschieten. We speelden vaak in het bos bij ons achter, bouwden hutten of stoep­randden op straat. Daarna vond ik hem stom worden, met zijn machovriendjes op school met wie hij in de pauze stond te roken. Mij, als brugpieper, zag hij niet meer staan. Dat mijn vriendinnetjes zeiden dat ik zo’n knappe neef had, daar begreep ik niets van. Ik zag alleen maar een ­klierig joch dat veel te veel wist over het kind dat ik vroeger was en dat beviel me helemaal niet.”

Stiekem zoenen

“Tot we een week met de hele familie naar Spanje gingen omdat onze grootouders veertig jaar waren getrouwd. Met zeven neven en nichtjes hingen we alle dagen rond in de campingbar. En daar werd ik verliefd. Ik snap nog altijd niet hoe het kan, want ik kende Tom zo goed en had nota bene net een pril vriendje in Nederland. Maar van het ene op het andere moment begon ik Tom met andere ogen te zien. En dat was wederzijds. Gelukkig was er niemand die iets achter onze opbloeiende band zocht, zelfs onze moeders zagen niet wat er onder hun ogen gebeurde. En er is die vakantie ook niets voorgevallen. Maar ik las in Toms ogen dat hij ook gevoelens voor mij had.”

MT39 M39 Nog nooit verteld Beeld

“Pas weer thuis, achter de jeugdsoos in het dorp, ik had mijn vriendje al ­gedumpt, hebben we voor het eerst gezoend. In het donker, zodat niemand ons kon zien. Want we begrepen maar al te goed dat dit niet hoorde. Het was het begin van anderhalf jaar verkering in het diepste geheim. Het was geen kalverliefde. We waren echt stapelgek op elkaar. Al had hij er vaak andere vriendinnetjes naast, zodat niemand argwaan kreeg. Maar terwijl die meisjes klaag­den dat hij zo weinig aandacht voor ze had, spraken wij af in het bos, in de hut waar we vroeger speelden. Daar vreeën we op een kleed en dan was Tom zo romantisch. We maakten plannen voor de toekomst. Straks, als Tom uit huis was en we een eigen plek hadden, zouden we het onze familie vertellen. Welke bezwaren ze ook hadden, we zouden ons er niets van aantrekken.”

“Tot hij in de grote stad in een studentenhuis ging wonen, een heel ander leven kreeg en steeds minder naar ons dorp kwam. Ik voelde hem wegglijden en ik kon er niets tegen doen. En toen Toms moeder kanker kreeg en alles op z’n kop kwam te staan, maakte hij het van de ene op de andere dag uit. Ik herinner me zijn spierwitte gezicht, op haar begrafenis een jaar later. Ik wilde hem zo graag knuffelen maar voelde een muur tussen ons in staan. Toen hij een paar jaar later trouwde, woonde ik al samen. Naar zijn bruiloft ben ik niet geweest. Onze familie was toen al uit ­elkaar gevallen, door ruzie met zijn vader die mijn tante binnen de kortste keren had ingewisseld. En zo ging het boek tussen Tom en mij dicht.”

Geen oude koeien

“Veertig jaar is het dicht gebleven. Maar nu woont Tom in ons dorp. Met zijn vrouw en jongste dochter. Ik heb hem in een paar maanden tijd al veel vaker gezien dan in alle voorgaande jaren bij elkaar. En wat is dat apart. Vooral omdat nog altijd niemand van ons verleden weet. Zelfs mijn echtgenoot niet. Omdat het altijd was gelukt om het geheim te houden, zag ik geen reden om oude koeien uit de sloot te halen. Ergens voelde de liefde van Tom en mij nog altijd fout. Liever hield ik me vast aan het verhaal dat ik jongens pas laat interessant begon te vinden en al achttien was toen ik mijn eerste vriendje kreeg. Dit leugentje om bestwil heeft me nooit in de weg gestaan. Ik zag Tom toch nooit meer."

“Maar nu is hij dus terug. In ons dorp, in mijn leven. En in mijn hart. Want ik voel nog altijd de aantrekkingskracht en ik moet me wel erg vergissen wil dat andersom niet ook zo zijn. Maar onze liefde is nog steeds verboden. Nu ook omdat we allebei al een liefhebbende partner hebben. Het zit er voor ons gewoon niet in, het is niet anders. En dat is prima, ik heb ermee leren leven. Maar dan moet Tom niet over de vloer blijven komen. Het etentje dat mijn man voorstelde, met Tom en zijn vrouw, zie ik niet zitten. Voor we het weten worden we teruggevraagd en ontstaat er een vriendschap tussen ons. Terwijl er zo’n groot ­geheim én gevaar onder de oppervlakte sluimert.”

Ook anoniem een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide: redactie@margriet.nl.

Lydia van der WeideRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden