Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nick en Simon: ‘Het is een gek jaar, maar we zijn dankbaar voor alles wat er wél is’

nick-en-simon-we-zijn-dankbaar-voor-alles-wat-er-wel-is.jpg

De een heeft meer met kerst dan de ander, maar waar Nick Schilder (37) en Simon Keizer (36) wél eensgezind over zijn, is dat 2020 voor hen een mooi jaar was. Met een succesvolle tv-reeks over Simon en Garfunkel en een nieuw – zeer persoonlijk – album, geïnspireerd op diezelfde muzikale helden. “Dit komt wel heel dicht bij wie we zijn.”

Hoe dat was, toen ze naast elkaar kwamen te zitten in de vierde klas van de middelbare school? Ze moeten er even over nadenken. Simon: “Nou, eigenlijk ging het van: ‘Hoi, ik ben Nick en ik speel gitaar.’ En ik zei: ‘Hoi, ik ben Simon en ik zing.’ En toen begon de les. Op een gegeven moment had Nick een nieuwe gitaar gekocht en die ging ik thuis bij hem bekijken. Hij pingelde wat, ik zong een beetje. Heel ongedwongen allemaal, al waren we ook wel een beetje gegeneerd. We waren zestien, hè?”

Nick en Simon

De moeder van Nick was degene die de jongens erop attendeerde dat het goed klonk wat ze aan het doen waren. Nick: “We waren een liedje aan het repeteren dat we zouden gaan zingen tijdens de kerstviering in de aula op school, ons eerste concert. Toen we beneden kwamen, zei mijn moeder: ‘Jullie klinken wel heel leuk samen!’ En nee, toen dachten we niet meteen: laten we een duo beginnen. We vonden het vooral leuk om te doen. We zijn begonnen zoals je, denk ik, zou moeten beginnen in de muziek: lekker een beetje klooien.”

Simon en Garfunkel

Veertig jaar eerder zaten aan de andere kant van de oceaan, in de wijk Forest Hills in Queens, New York, ook twee jongens bij elkaar in de klas: Paul Simon en Art Garfunkel. Zelfde leeftijd, zelfde passie voor muziek, zelfde zijdezachte stemmen die goed samengingen. En die ook voor het eerst samen zongen in de aula van hun school.

Nick: “Ik was tien toen ik op gitaarles hun liedje The Boxer moest leren spelen. Die eerste zin, I’m just a poor boy, though my story’s seldom told, bleef hangen. Ik dacht: waarom vind ik dat nou zo mooi? Het is een heel rustig, zacht begin en dat maakte op een bepaalde manier een enorme indruk op me. Het was ook muziek die bij ons thuis werd gedraaid. Mijn vader was een Stones-fan, mijn moeder luisterde naar Cat Stevens, maar Simon & Garfunkel werd ook zeker gedraaid.”

Simon: “Bij ons thuis ook, al weet ik niet meer precies wanneer ik ze voor het eerst hoorde. Waarschijnlijk als klein kind al. Ik heb me wel altijd aangetrokken gevoeld tot meerstemmigheid. Mijn vader was daar ook heel goed in, die zocht altijd naar een tweede stem in een liedje, ook bij liedjes waar dat helemaal niet hoorde.”

Kun je zeggen dat dit jullie persoonlijkste album is?

Nick: “Dit hele project – we hebben ook een documentaire en televisieserie over onze zoektocht naar Paul en Art gemaakt – staat heel dicht bij ons. Dat heeft misschien ook wel met de fase van onze levens te maken. Als je ouder bent reflecteer je op dat wat er in je leven is gebeurd. Welke keuzes hebben we gemaakt? Wie zijn we geworden? En dat is niet eens zozeer iets wat we uitspreken, maar wat organisch gebeurt. We zijn van jochies uitgegroeid tot volwassen mannen, daar hoort ook een volwassen album bij.”

Simon: “De liedjes die we schreven leenden zich er ook voor. Het eerste nummer, Boter en azijn, gaat over de fases van ons leven. Heideweg, de straat waar onze middelbare school stond, gaat over het begin van Nick & Simon. En Oostenwind gaat over dat het niet altijd goed gaat, dat het soms gewoon tegenzit. Dit is misschien ook wel een fase waarin we het wat dichter naar ons toe trekken, dat we de mooie kanten en minder mooie kanten van het leven, van óns leven, durven te laten zien.”

Oostenwind is een beetje een somber nummer.

Nick: “Het leven is nu eenmaal niet maakbaar. Het is geen Instagram-plaatje waarop alles glad is gestreken. Ik denk ook dat nu we ouder zijn we ons daar ook meer van bewust zijn. Die hoge toppen zijn alleen maar mooi omdat die dalen er zijn geweest.”

In het eerste nummer, Boter en azijn, beschrijven jullie je leven in drie minuten.

Nick: “Het is een knipoog naar Simon & Garfunkel die een heel album hebben gemaakt over het verloop van hun leven. Wij hebben dat in één liedje gegoten. De titel verwijst naar een saus die bij visgerechten wordt opgediend. Simon kan dat heel goed maken.”

Nou, kom maar door met je recept.

Simon: “Een laagje azijn in een steelpannetje, een blok boter erin, en wees daar vooral niet te zuinig mee, veel peper erbij en dan net zo lang roeren totdat het helemaal vloeibaar is.” Nick: “Die geur is een herinnering uit mijn jeugd, dat rook ik als ik tussen de middag van school thuiskwam en we een warme maaltijd aten.”

In het nummer zingen jullie ‘Wie hoop je op een dag te zijn?’. Wilden jullie altijd al zanger worden?

Simon: “Ik wilde zanger en acteur worden. Mijn dromen waren, zeg maar, groter dan het schoolplein. Dat is het mooie van kinderen, die kunnen grenzeloos dromen.”

Nick: “In groep acht vroeg de meester wat we wilden worden. Hij ging de hele klas af en toen hij bij mij kwam, zei ik: ‘Artiest.’ Ik werd uitgelachen en daar was ik door gekrenkt, omdat het zo’n intrinsiek gevoel was, het was wat ik het allerliefst wilde. Ik heb het toen maar een paar jaar een beetje voor mezelf gehouden. Een jongen uit mijn klas wilde piloot worden en daarvan werd ook gezegd dat het onmogelijk was. En nu is hij piloot en ben ik zanger.”

Jullie komen niet per se uit een theater- of muziekfamilie. Hoe kan het dat je dan toch denkt: die kant wil ik op.

Simon: “Ik ben daarin juist ontzettend geremd. Ik had de Kleinkunstacademie willen doen of naar het Conservatorium gewild. Maar ik werd daarin totaal niet gekend. Mijn moeder vond dat ik voor zekerheid moest gaan, dat ik moest studeren. En ik heb het echt geprobeerd, ik ben meerdere studies begonnen, maar heb er geen een afgemaakt. Ik was alleen maar met muziek bezig.”

Snapte je dat je moeder studeren belangrijk vond?

Simon: “Ik snap dat ze het beste met mij voorhad, maar ik had graag gewild dat ze zag wat ik echt wilde. Ik studeerde economie, want dat was een brede studie waar je alle kanten mee op kon, en moest in het tweede jaar kiezen waar ik me op wilde richten. Ik had geen idee, ik liep in paniek door die school en dacht alleen maar: wat doe ik hier?”

Hoe was dat toen je dat thuis vertelde dat die studie het niet ging worden?

Simon: “Daar zijn nog wel wat haltes aan voorafgegaan die niet zo leuk waren. Het moment dat ik de knoop doorhakte om te stoppen met studeren kon eigenlijk niemand er meer omheen. Het succes haalde ons al in. Toen was het voor mijn moeder ook goed.”

Hoe viel dat bij jou thuis, Nick?

Nick: “Ik dacht dat het een lastig gesprek zou worden, maar mijn ouders waren er eigenlijk heel oké mee. Het was ook niet meer te doen. Als ik na een optreden thuiskwam, zat ik nog tot vijf uur ’s ochtends te studeren. Mijn moeder kwam een keer mijn kamer binnenlopen en vroeg hoelang ik dit dacht vol te houden. Ik denk dat ze juist blij was dat ik een keuze had gemaakt.”

Jullie hebben het vak in de praktijk geleerd. Is dat een voordeel of nadeel?

Nick: “Sommige bandleden zijn betere musici dan ik en die hebben allemaal Conservatorium gedaan. Natuurlijk schiet er dan weleens door mijn hoofd: wat als…? Aan de andere kant kan een opleiding je ook te geconditioneerd maken. Afgestudeerde musici zijn niet per se de beste componisten. De onbevangenheid die wij hadden is een heel goede leerschool geweest.”

Simon: “Ik vind het soms jammer dat ik die bagage niet heb, maar was het anders gelopen als ik die wel had gehad? We zijn ook de muzikanten geworden die we zijn door de weg die we hebben afgelegd. Ik had het gedoe thuis graag willen overslaan, maar ik heb daar ook van geleerd. Met mijn dochter doe ik dat heel anders. Ik wil haar meegeven dat ze mag doen wat ze wil.”

Zijn jullie de vaders geworden die jullie wilden zijn?

Simon: “Mijn vader was veel aan het werk en weinig thuis, dat wilde ik anders doen. Ik deel dan ook heel bewust mijn tijd in, zodat ik er voor Kiki kan zijn. Waar ik nog aan wil werken, is dat ik wel wat minder streng kan zijn. Als we afspreken dat zij nog vijf hapjes moet eten, wil ik dat het er dan ook echt vijf zijn en niet drie. Terwijl ik dan later denk: hoe belangrijk is dat eigenlijk? Of als ze het avondritueel aan het uitsmeren is met nóg een verhaaltje, nóg een liedje, nóg even iets pakken. Het is mijn mooiste uurtje van de dag, maar dan moet het wel op mijn manier. Zo werkt het dus niet. Het mooie is dat kinderen je spiegelen, dus ik leer mezelf ook heel goed kennen.”

Nick: “Ik sta relaxed in het vaderschap, omdat ik weet dat je het toch niet goed doet. We hebben drie kinderen, in drie leeftijdscategorieën, er worden steeds andere dingen van mij verwacht. Voor Nikki, mijn oudste, moet ik bij mezelf een heel andere opvoedsoftware openklikken dan voor Jackie, mijn jongste. Het is een continue strijd in mezelf: wanneer ben ik te streng en wanneer laat ik ze te los? Dat perfecte midden bereik je zelden. Laatst las ik een tip van een opvoedexpert dat twintig minuten intens spelen met je kind met volle aandacht beter is dan een hele middag half aanwezig zijn. Dat ben ik gaan doen. Ik ben met Jackie een tent gaan bouwen in de woonkamer. Ze vond het geweldig. Nadeel is alleen wel dat ik nu elk
weekend een tent moet bouwen. En ze nu een kersttent wil hebben met versiering erin.”

Lijk je op je vader?

Nick: “Ik heb van mijn vader geleerd dat met beperkte middelen veel mogelijk is. We waren niet arm, maar met drie jongens – ik heb nog twee broers, die studeerden en hobby’s hadden – moest mijn vader soms creatief zijn. Hij was heel handig en bouwde een kast als dat nodig was. Ook met tijd ging hij creatief om. Hij zorgde er altijd wel voor dat hij ons genoeg aandacht gaf.”

Simon: “Of ik op mijn vader lijk weet ik niet, ik heb hem gewoon niet goed gekend. Ik ben opgegroeid in een traditioneel gezin, mijn vader was kostwinner en niet veel thuis. En toen er ruimte was om elkaar beter te leren kennen, werd hij ziek. Ik was vijftien toen hij overleed. Mijn vader is niet een vader geweest die hij had willen zijn, hij heeft gewoon de tijd niet gekregen. Ik doe dat anders, dus in dat opzicht lijk ik totaal niet op mijn vader.”

Denk je dat hij trots op je zou zijn geweest?

Simon: “Hij heeft me niet als zanger gezien, maar hij zou het fantastisch hebben gevonden.”

Doet dat je verdriet?

Simon: “Ja. Of nou ja, dat gaat af en aan. Het is niet zo dat ik de hele dag denk dat het jammer is dat hij dit niet kan meemaken. Ik vind de gedachte mooi als mensen zeggen: ‘Hij kijkt mee’, maar die overtuiging mis ik zelf. Daar ben ik denk ik te nuchter voor. Maar het is wel een fijn idee dat hij heel trots zou zijn geweest.”

Dit jaar is vanwege alle coronatoestanden een bizar jaar. Hoe is dat voor jullie?

Nick: “Begin dit jaar werd onze agenda wat betreft optredens leeg geveegd. Even dacht ik: we hebben 2500 optredens gedaan, een jaartje niet is misschien niet zo erg. Wat ik niet had verwacht is dat ik het zo ontzettend zou missen. We zouden nu in het theater staan en als ik dan in mijn agenda lees ‘vanavond Arnhem, morgen Eindhoven’ – de tour heb ik er nog gewoon in laten staan – doet dat best pijn.”

Simon: “En toch kan ik ook zeggen dat het een heel mooi jaar is geweest. Dat is misschien niet echt het antwoord dat je zou verwachten, maar dat is wel hoe ik het voel. We hebben vier televisieprogramma’s mogen en kunnen maken. Begin van het jaar zijn we naar New York en Los Angeles geweest voor ons Simon & Garfunkel-project, ons nieuwe album dat op één binnenkwam; ik ben eigenlijk heel blij. En dankbaar.”

Nick: “We realiseren ons dat we onze handen mogen dichtknijpen. Niemand in onze directe omgeving is heel ziek geworden en we zijn niet failliet gegaan. Onze optredens vielen weg, maar gelukkig hebben we nog televisie. Onze technici, de bandleden, de mensen van het theater, die hebben het zwaar. Dus ja, het was voor ons een mooi jaar, maar met het besef dat dat niet voor iedereen geldt.”

Hoe ziet deze coronakerst er voor jullie uit?

Simon: “We hebben het nooit heel groots gevierd, dus voor mij zal er niet zo veel veranderen. Als het allemaal mag, ben ik op kerstavond bij mijn schoonouders en eerste kerstdag bij mijn moeder. Ik heb ook niet zo heel veel met kerst, het zullen vooral rustige dagen zijn.”

Nick: “Met kerst word je wel met je neus op de feiten gedrukt dat het een vreemde tijd is waarin we leven. Wij vieren het altijd wel groots met familie en vrienden, maar dat zal dit jaar niet kunnen. Ik heb er, om in kersttermen te blijven, vrede mee. Het is wat het is. Bovendien maakt dat het ook overzichtelijk en simpel. Je hoeft niks af te spreken, geen discussies van zullen we dit of dat doen? Die rust is ook fijn.”

De nieuwe plaat

Het nieuwe album van Nick en Simon, NSG, is geïnspireerd op de liedjes van Simon & Garfunkel. Ze werkten onder meer samen met Paul de Munnik, Guus Meeuwis en Jaap Kwakman. De twaalf nieuwe liedjes, waaronder de single Oostenwind, worden aangevuld met Simon & Garfunkel-covers als Homeward bound en The sound of silence. De documentaire Homeward bound, over hun zoektocht naar Simon & Garfunkel in New York, is te zien via NPO Uitzending Gemist.

Nick en Simon in LA

Vanaf deze maand is Nick & Simon in LA te zien op Amazon Prime Video. Deze documentaire laat het opnameproces van hun album NSG in Los Angeles zien. Nick & Simon zijn de eerste Nederlandse artiesten met een documentaire op deze streamingdienst.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.   

Dit artikel verscheen eerder in Margiet 2020-54. Dit nummer nabestellen? Dan kan via magazine.nl

Tekst | Saskia Smith
Fotografie | Marloes Bosch

Ook interessant