Nelleke reanimeerde haar man: ‘Ik ben dolblij dat hij er nog is’

Deel dit artikel:

Nelleke de Boorder (64) kreeg de schrik van haar leven toen haar man Dick plotseling in elkaar zakte. Hij bleek getroffen door een hartstilstand. Na het bellen van 112 had ze slechts één optie: hem zo snel mogelijk reanimeren.

“Ruim vijf jaar geleden stonden mijn man Dick en ik in de keuken toen hij ineens viel. Ik kon hem nog net opvangen, maar zag direct dat het helemaal mis was. Ik rende meteen naar de telefoon en heb 112 gebeld.”

Reanimatie instructies

“Ik vertelde wat ik zag en zij gaven me instructies: hoe ik hem op zijn rug moest leggen en moest beginnen met reanimeren. Nee, daar had ik nooit een cursus voor gevolgd, maar wat heel goed van pas kwam, was dat ik veel naar de door de BBC uitgezonden serie Nurse Jackie had gekeken. De titelrolvertolkster Edie Falco staat op de intensivecareafdeling van het ziekenhuis om de haverklap iemand te reanimeren. Zoals ik haar dat vaak zag doen, heb ik dat ook bij Dick gedaan.”

Dichtstbijzijnde ziekenhuis was vol

“Gelukkig kwam er snel hulp. Toen er werd gebeld, rende ik naar de deur om open te doen en weer gauw terug naar Dick om door te gaan met borstcompressie, zoals dat heet. Tot er zes man om me heen stonden. Medewerkers van de ambulance, de brandweer en de politie. Vervolgens heeft Dick drie defibrillatorshocks gehad en moest hij via het raam in de hal naar buiten worden getakeld om zo snel mogelijk naar het ziekenhuis te worden vervoerd. Ik heb het geluk dat ik kalm blijf in zulke acute situaties. Dat was vroeger als er iets met de kinderen was ook al zo. Als ik kordaat handelend moet optreden, kan ik dat. Eenmaal in de ambulance onderweg naar het ziekenhuis zat ik wel te trillen. Het dichtstbijzijnde ziekenhuis bleek geen optie, want daar hadden ze het te druk, dus moesten we uitwijken naar het AMC in Amsterdam.”

Hij werd gedotterd

“Waar ik erg van schrok, was dat de ambulancemedewerker zei dat ik de kinderen moest bellen. Dat heb gedaan, maar dat vond ik vreselijk, want dat impliceerde dat Dicks toestand riskant was. De kinderen zijn allemaal gekomen. Dick werd meteen gedotterd. Toen hij later ontwaakte, herkende hij me wel, maar hij kwam echt van heel ver. Ik was bang dat hij door zuurstoftekort misschien schade had opgelopen, maar dat bleek niet zo te zijn. Als die hulpdiensten later waren gekomen, was dat misschien anders geweest. Ik ben namelijk niet aan het beademen toegekomen. In zijn neus knijpen en blazen, ik weet niet of ik dat allemaal goed zou hebben gedaan.”

“Goed voorbereid zijn

“Nu raad ik iedereen aan om op YouTube naar reanimatie-instructiefilmpjes te kijken. Die duren slechts een paar minuten, maar het kan levensreddend zijn als je weet wat je moet doen! Van die borstcompressie heeft Dick trouwens nog ontzettende last gehad. Die pijn schijnt nog erger te zijn dan van gekneusde ribben. Ik ben drie dagen bij hem gebleven in het ziekenhuis. Het was zwaar voor hem, maar hij moest zich overgeven aan de zorg van de artsen en verplegers. Ze gingen hem voorbereiden op een openhartoperatie die drie weken later plaatsvond.”

‘Bij de tweede operatie vloog de angst me aan’

“Tijdens die vier uur durende operatie heb ik alleen maar rondjes gelopen in het AMC. Nadat ik hoorde dat de operatie goed was verlopen en Dick terugging naar de intensive care heb ik iedereen gebeld en gerustgesteld. Maar toen ik even later aan zijn bed zat, bleek dat hij zó veel bloed verloor dat ze zeiden: ‘Als dit zo doorgaat, moet hij opnieuw worden geopereerd.’ Inderdaad draaide het daarop uit. Toen hij ’s avonds opnieuw werd geopereerd, ben ik buiten gaan staan en heb ik naar de sterren gekeken. Ik had steeds het gevoel gehad dat Dick nog een nieuwe kans kreeg, maar tijdens die tweede operatie vloog de angst me toch even aan.”

Een gezonder leven

“Het is uiteindelijk goed gekomen, maar het is een lang en moeizaam traject geweest. Dick heeft veertig jaar lang twee pakjes per dag gerookt, maar heeft sinds zijn hartfalen nooit meer een sigaret aangeraakt. Hij had het geluk dat zijn hart geen optater heeft gekregen en dat het zijn dichtgeslibde aderen waren die voor de problemen zorgden. Om het risico op herhaling zo klein mogelijk te houden, eten en leven we gezond. Dick fietst veel. Lopen gaat moeizamer, maar omdat we driehoog wonen, lopen we dagelijks heel wat trappen en dat houdt onze conditie redelijk op peil. In het begin hebben we een bed in de woonkamer gehad en heeft Dick vanuit bed zitten werken. Van het voornemen het rustiger aan te doen, is niet zo veel terechtgekomen.”

Dankbaar dat ik hem had ‘gered’

“De hartstilstand en de reanimatie hebben onze relatie wel veranderd. Dick had in het begin eigenlijk nog niet zo in de gaten wat er was gebeurd. Al was hij me natuurlijk dankbaar dat ik hem had ‘gered’. Hij grapte vooral dat ik met het reanimeren eens flink wraak had kunnen nemen, voor alles wat hij mij in het verleden zou hebben ‘aangedaan’, door hard op zijn borst te stompen. Af en toe probeerde ik met hem te praten over de ernst van de situatie, maar het duurde een tijd voor hij daaraan toe was. Toen dat eenmaal het geval was, kwam die realiteit heel hard bij hem binnen.”

Nog harder werken

“Hij leek zich opeens rekenschap te geven van zijn leven vóór de hartstilstand. En dat viel hem zwaar. Hij voelde zich schuldig over zijn soms nogal dominante gedrag naar mij. Hij ging enorm zijn best doen om mij gelukkig te maken en dat uitte hij vooral door nog harder te werken dan hij al deed, want financieel stonden we er niet zo best voor. Zelf had ik geen inkomen. Ik was als redactiesecretaresse gestopt met werken toen ik moeder werd. Lang ben ik ook heel happy geweest met die keuze. Ik had mijn handen vol aan het opvoeden van en zorgen voor onze vier zoons. Daarnaast was ik natuurlijk ook nog de assistente en vliegende kiep van Dick.”

Geluksmoment

“Een indringend geluksmoment gaf me een dikke zeven jaar geleden antwoord op de vraag welke richting ik beroepsmatig uit moest. Ik fietste over de gracht en door de schittering van het zonlicht op het water viel mijn oog op een boot die daar lag. Er stond de naam Neeltje op, dat was de koosnaam die mijn vader me vroeger gaf. Ik had een hechte band met mijn vader, dus die herinnering aan hem bezorgde me een diep warm gevoel. Tegelijkertijd schoten er een aantal zinnetjes door mijn hoofd die ik na thuiskomst direct heb opgeschreven. Het werden de eerste zinnetjes van een serie kinderprentenboekjes over Sammie en Nele in Amsterdam. Dick was enthousiast over mijn tekstjes en maakte er tekeningen bij.”

Samenwerken

“Toch zorgde onze samenwerking soms voor bonje. Hij was natuurlijk de ervaren kunstenaar die gewend was zélf te bepalen wat en hoe hij iets tekende. En nu bemoeide ik me ermee door aan te geven wat voor illustraties ik bij mijn verhaaltjes wilde. Maar toch, het voelde als een verademing dat ik iets heb gevonden waar ik plezier aan ontleen en trots op kan zijn. Naast de verhaaltjes over Sammie en Nele ben ik vorig jaar begonnen aan de prentenboekenserie over de tweeling Tess en Timmy. Het eerste boekje Tess & Timmy gaan naar school is in november uitgekomen en in het najaar verschijnt het vervolg Tess & Timmy en de geitenboerderij. Het zijn boekjes die geschikt zijn om aan de allerkleinsten voor te lezen, maar ook beginnende lezertjes beleven er plezier aan.

‘Hij kon me geen minuut missen’

“Voor Dick is het illustreren van mijn boekjes één van de vele projecten waarmee hij bezig is. Zijn werk is zijn bezieling. Niet werken is sowieso niet goed voor hem. Daar zou hij alleen maar depri van worden. Dat is hij ook wel een tijd geweest; doordat hij niet goed tegen de medicatie kon en zich verre van fit voelde, werd hij daar nogal somber van. De eerste jaren werd hij zelfs geplaagd door angstaanvallen en nachtmerries. Dat was een zware en ook wel eenzame periode. Vooral ’s nachts vond ik het bijna traumatisch als hij overstuur was en het mij niet altijd lukte hem te troosten en te kalmeren. Dick wilde mij die stress niet langer aandoen en is toen tijdelijk in zijn werkkamer gaan slapen, zodat ik in elk geval iets van rust zou hebben. Fysiek herstelde hij voorspoedig en de vooruitzichten waren positief, maar tegelijkertijd stelde hij zich steeds afhankelijker op naar mij. Hij kon me eigenlijk geen minuut missen. Wanneer ik even de deur uit ging, hing hij al aan de telefoon. Soms voelde ik me meer een maatschappelijk werkster of verpleegster dan een echtgenote.”

Zelfvertrouwen

“Zelf ben ik na de hartstilstand en het reanimeren ook veranderd. Dat kon ook niet anders, ik moest beslissingen nemen over belangrijke operaties en andere serieuze zaken. Geleidelijk aan kreeg ik een bepaald soort zelfvertrouwen dat ik daarvoor niet had. Per slot van rekening had ik bewezen op een cruciaal moment de juiste keuze te kunnen maken.”

Onzekerheid

“Dick was daarentegen een tijdlang erg onzeker over zichzelf en daardoor vond hij het soms moeilijk te verteren als ik ergens een andere mening over had dan hij. Dan konden we flink botsen. Ook omdat hij thuis werkte en we dus altijd samen waren. Ik maakte er een gewoonte van om me een paar uur terug te trekken in een cafeetje bij de Noordermarkt waar ik even rustig kon werken aan mijn verhaaltjes. Ik kon me daar ontspannen en genoot van de gezelligheid. Wanneer ik daarna thuis kwam, was het makkelijker om de draad weer op te pakken en het gezellig te hebben.”

In de bloei van z’n leven

“Inmiddels is Dick weer een stuk vrolijker. Als je zijn huidige werk ziet, lijkt het wel alsof hij opnieuw in de bloei van zijn leven zit. We prijzen ons gelukkig dat we nog steeds samen zijn. Dat we nog vooruit kunnen kijken en werken aan spannende projecten. Door alles wat we hebben meegemaakt zijn Dick en ik dichter bij elkaar gekomen. Hij vertelt me dagelijks dat hij van me houdt en probeert zich tegenwoordig echt in mij te verplaatsen. Omgekeerd ben ik dolbij dat hij er nog is en we kunnen genieten van onze kinderen en kleinkinderen. Ook doe ik mijn best hém beter te begrijpen. We hebben tenslotte niet voor niets samen een tweede kans gekregen.”

Fotografie | Mariel Kolmschot
Interview | Mieke van Wijk

Dit interview stond in Margriet 2018-50. Deze editie kun je nabestellen via Magazine.nl.


 

 

 

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.