Persoonlijk

Nazrien (44) is eenzaam: ‘Vooral als het mooi weer is, voel ik me eenzaam’

nazrien-44-is-eenzaam-vooral-als-het-mooi-weer-is-voel-ik-me-eenzaam.jpg

Een op de drie mensen voelt zich weleens eenzaam. En of je nou achttien of achtentachtig bent, dat gevoel is van alle leeftijden. Nazrien Ozir (44) kwam vier jaar geleden in de ziektewet terecht. Ze verloor haar baan en daarmee veel sociale contacten.

“Vroeger ging ik heel vaak naar de bioscoop of een musical. Ook ging ik elke week wel een paar keer uit eten. Met een clubje vrienden zat ik op salsadansen en ik was dol op reizen. Zeker drie keer per jaar ging ik op reis, waardoor ik veel van de wereld heb gezien, zoals Cuba, Thailand, Indonesië en mijn geboorteland Suriname. Ik ben heel erg dankbaar dat ik die reizen destijds heb gemaakt, toen ik dat nog kon.

Burn-out

Ik had een drukke baan als secretaresse bij de overheid. Met mijn collega’s kon ik goed opschieten, ook na werktijd deden we weleens iets samen. En ik had een lekker salaris, waarmee ik mijn reizen en andere hobby’s kon betalen. Maar tien jaar geleden begon het slechter met me te gaan. Ik liep een trauma op door een beroving, waarna ik paniekaanvallen kreeg. Continu werd ik geplaagd door angsten, waardoor ik in een burn-out kwam. Ik was zó moe, mijn lichaam was op. Ook kreeg ik hevige pijnen tijdens mijn menstruatie, veroorzaakt door endometriose. In het weekend kon ik alleen maar op de bank liggen van de pijn. Vrienden zag ik niet meer omdat ik nergens meer naartoe ging. Ik moest stoppen met werken, wat ik heel erg vond. Ik was nog zo jong. Eerst rende ik ’s morgens naar de tram om op tijd op kantoor te zijn, nu hoorde ik ineens niet meer bij de drukke, werkende massa.

eenzaam ziektewet

Weinig begrip

Mijn wereld is sindsdien kleiner geworden. Vriendschappen verwaterden, er was niet altijd begrip voor mijn gezondheidsklachten. Dan hoorde ik: ‘Jij bent toch altijd ziek of je belt af.’ Het klopt ook dat ik weinig puf meer had om zelf mensen te bellen of dingen te ondernemen. Tot overmaat van ramp overleed drie jaar geleden mijn zus totaal onverwachts aan een hersenbloeding. Zij was mijn klankbord. Ik mis haar, ze heeft een grote leegte achtergelaten. Mijn broer woont in Suriname, mijn moeder is daar nu al langere tijd omdat ze door corona niet terug kan vliegen naar Nederland.

Lees ook:
Jacqueline (48) is eenzaam: ‘Ik doe alles om niet geïsoleerd te raken’

Taboe

Eenzaamheid betekent voor mij het gebrek aan sociale contacten. Vooral als het mooi weer is, voel ik dat sterk. Dan wil ik met iemand naar zee, samen lekker lunchen. Nog steeds heb ik veel last van paniekaanvallen en duizelingen, dus de stap om iets alleen te ondernemen is te groot. En ik vind het gezelliger om het samen met iemand te doen. Soms vind ik mezelf een beetje zielig. Dat probeer ik dan te relativeren: het is maar een gevoel en dat gaat vanzelf weg. Dan luister ik naar muziek, dat helpt wel. In de Hindoestaanse cultuur zijn veel dingen een taboe, ook eenzaamheid. Daar praat je niet over, maar ik doe dat wél. Zodat anderen die hiermee worstelen weten dat ze er niet alleen in staan.”

Yeah, Margriet is genomineerd voor Website van het Jaar 2020!
Help jij ons winnen? Stem dan snel!

Dit artikel is verschenen in Margriet 42– 2020Dit nummer ligt nu in de winkel! Haal het nummer snel in huis of bestel ‘m online zonder verzendkosten.

Ook interessant