Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Natacha Harlequin: ‘Ik kan niet zeggen dat mijn vader een eikel was’

natascha-harlequin-ik-kan-niet-zeggen-dat-mijn-vader-een-eikel-was.jpg

Het grootste misverstand over Natacha Harlequin? “Dat ik niet empathisch ben. Onzin. Ik ben een softie als het op mijn zoon aankomt.”

Een stralend baken op het strand van Zandvoort: Natacha Harlequin, ‘Tas’ voor intimi, poseert uitgebreid voor onze fotografe. We zien haar in een fuchsiaroze jurk met geweldige schouder-partij. In een roze-wit gestreept badpak onder een soepele broek. In zachtgeel. Lilapaars. Met bloemenprint. Het zomerse plaatje staat in schril contrast met dat van de dag ervoor. Toen woonde de strafpleiter acht uur lang verhoren bij. De verhoorruimte grijs en bedompt, te veel mensen in die kleine ruimte gepropt, plexiglas tussen haar en haar cliënten.

Poserend met in haar hand een cocktail die even kleurrijk is als haar kleren, knipoogt ze dat het vele daglicht even wennen is. Terwijl ze de fotoshoot afsluit met een Aperol Spritz op het terras van een beachclub vertelt ze dat ze op haar vijftiende werd gevraagd voor modellenwerk. Haar fijngebouwde, symmetrische gezicht zou het perfect doen in beautycampagnes. Maar Natacha besloot anders. Dat ze nu, ruim dertig jaar later, als advocaat en bekend tv-gezicht, opnieuw is gevraagd voor een fotoshoot, bestempelt ze als vermakelijk. “In modellentermen bijna bejaard weten jullie me te vinden.”

Een strafpleiter in de spotlights. Hoe voelt dat?

“Het is wennen. Het zogenoemde BN’erschap is niet iets wat bij mij hoort. Ik ben geen actrice of zangeres, heb geen productie of single te promoten. Ik ben primairstrafrechtadvocaat. Aan de andere kant zit ik ook als crime-deskundige aan de desk bij Shownieuws en vind ik zo’n kleurrijke fotoshoot leuk voor een keer. En dat voor een vrouw die houdt van zwart. In mijn kast heb ik voornamelijk zwarte kleding. Het liefst zou ik zelfs zijn getrouwd in het zwart, maar dat is niet gebeurd. Het werd zacht peachy. Voor mijn werk is zwart handig: het oogt zakelijk en leidt niet af. De toga die ik tijdens rechtszittingen draag, kreeg ik van mijn ouders. Doorgaans ben ik er heel zuinig op en laat ik hem vakkundig stomen. Maar er was die keer dat ik met mijn hoge hak in de zoom bleef hangen en de stof openscheurde.”

Wat deed je besluiten Rechten te gaan studeren?

“Ik weet nog dat mijn vader en ik altijd keken naar Matlock, een tv-serie over een advocaat, Ben Matlock. Terwijl we keken, stelde mijn vader vragen: ‘Als iedereen je uitkakt of tegen je is omdat je mogelijk iets fouts hebt gedaan, wie staat je dan juridisch bij? Mooi dat Matlock die verdachte bijstaat, vind je niet? Als hij dat niet zou doen, hoe zou het dan aflopen met de verdachte?’ Ik denk dat
ik mijn overpeinzingen daarover ergens opsloeg. Vervolgens heb ik echt bewust een universiteit gekozen die hoog stond aangeschreven voor Rechten. Toen ik jong was, zei mijn moeder vaak: ‘Kind, vraag toch niet zo veel.’ Ik stelde ontzettend veel vragen om mijn mening te kunnen vormen. Eigenlijk doe ik dat nog steeds. Ik zeg het gerust als ik nog moet nadenken over wat mijn antwoord zal zijn. Vaak verbaas ik me erover dat mensen zo snel hun mening klaar hebben. Zonder feiten, zonder achtergrondinformatie. Dat wéét jij toch helemaal niet, denk ik dan.”

“Ik herinner me een moment dat ik een pleidooi hield ten overstaan van mijn ouders: ik was amper elf en wilde dolgraag de lekkere, zelfgezette filterkoffie van mijn ouders drinken. Veel te jong, oordeelde mijn vader, en hij kwam met ‘kinderkoffie’ op de proppen, een heel klein beetje koffie met een dijk melk erin. Pff. Dat kende ik nou wel, ik dronk het al jaren. Ik besloot te onderhandelen to the max en kreeg het voor elkaar dat ik een ieniemini beetje pure filterkoffie mocht, in een ieniemini kop-en-schoteltje. Het was niet meer dan een slokje, maar wel precies op de manier zoals ik het wilde. Terwijl mijn vader me lachend en verbaasd aankeek, genoot ik van de koffie én de overwinning.”

Natascha Harlequin: 'Ik kan niet zeggen dat mijn vader een eikel was'

Juf Harlequin

Natacha groeide op in het Westland. Haar moeder Mavis werkte op de basisschool en twee schooljaren had Natacha haar moeder als juf. Zodra moeder en dochter van de scooter stapten of uit de kleine, oranje Mini rolden en voorbij het groene, lage schoolhek waren, was het niet meer ‘mama’, maar ‘juf Harlequin’. Voor Natacha was dat de normaalste zaak ter wereld. Haar moeder behandelde Natacha precies zoals ze haar klasgenoten behandelde. Geen onderscheid, geen extra’s. Voor de tienminuten-gesprekken ging haar vader naar school om over de prestaties van zijn dochter te praten, terwijl Natacha, net als klasgenootjes, thuis in spanning het oordeel van juf Harlequin afwachtte. Als haar moeder na zo’n lange werkdag thuiskwam, werd er met geen woord meer gerept over het kunnen van leerling Harlequin.

Wat is je bijgebleven uit die tijd?

“De rechtschapenheid van mijn moeder. Nooit trok ze iemand voor en haar beslissingen waren altijd fair. Dat maakte haar tot een populaire juf. Thuis was ze een sterke moeder die mij leerde van mijn kracht uit te gaan. Ze zette me bijvoorbeeld voor een grote passpiegel, ging er zelf op een stoel naast zitten en liet me kijken naar mijzelf; écht goed kijken. Doe het zelf maar eens, je zult zien dat je na dat kwartier ‘bezichtiging’ van alles gaat opvallen. Van kleins af aan bracht mijn moeder er het mantra in dat ik altijd van mijzelf moest houden. Dat ik moest zijn wie ik wilde zijn en dat ik niemand anders nodig had om me te complementeren. Zonder door te slaan en een klein narcistje te kweken, zei ze bijvoorbeeld dat ik mooi haar had. En lieve kleine oren. Ze leerde me tevreden te zijn en ik had daar baat bij. Het gaf me een heel rustig gevoel.”

Je hebt een zoon van elf. Wat wil je hem leren?

“Ik wil hem in elk geval laten zien dat je jezelf doelen mag stellen en dat niets onmogelijk hoeft te zijn zolang je bereid bent ervoor te werken. Maar soms worden je verzoeken niet verhoord en dat is ook oké. Niet alles slaagt in het leven of is makkelijk. Ik heb het er bijvoorbeeld moeilijk mee gehad toen ik erachter kwam dat mijn vader relaties had gehad met anderen. Ik kon het niet rijmen hoe je als vader het ene kind veel aandacht kon geven en het andere niet. Voor mijn vaders overlijden heb ik hem dit kunnen vragen, de inhoud van die diepgaande gesprekken houd ik bij mij. Het antwoord op mijn vraag heb ik overigens nog steeds niet. Niets zo ondoorgrondelijk als de mens. Iemands keuze maakt hem of haar niet per definitie goed of slecht. Ik kan niet zeggen dat hij een eikel van een vader was. Niet voor míj, moet ik erbij zeggen.”

Andere zaken slagen juist wonderwel. Zo was er een telefoontje van jou naar Hilversum.

“Dat klopt. Onze zoon vroeg me of er geen zwarte mannen werken in Hilversum. Een enkele persoon daargelaten zag hij geen representatie van zichzelf op tv. Mijn reactie daarop was eigenhandig te bellen naar Hilversum. Ik besloot als eerste de redactie van het tv-programma Pauw te vragen of ik in hun kaartenbak met experts kon komen. Bij Pauw lukte het niet, maar het bracht het
balletje wel aan het rollen. Ik werd gevraagd voor onder andere M van Margriet van der Linden en later voor Shownieuws. De gedachte dat kinderen niet denken in kleur, klopt niet. Ons kind noemt zichzelf een tusseninsel, hij is echt een mix van zijn vader en mij. Mijn man heeft blond haar, blauwe ogen en is behoorlijk lang. Zoals zo veel kinderen nu is onze zoon een mix. Van
bijvoorbeeld Surinaams, Marokkaans, Nederlands en Turks. Ook onze kroonprinses is een mix. Die diversiteit moeten we ook terugzien in de media.”

Heb je jullie zoon trots gemaakt met jouw voortgang sinds dat ene telefoontje?

“Zeker. Tegelijkertijd is hij een typische elfjarige die alles wat zijn moeder doet megasuf vindt. Haha. En die over inclusiviteit zegt: ‘Je moet er niet over praten, je moet het gewoon doen. Ik wil het zien, anders bestaat het ook niet.’ Hij vindt dat we er met z’n allen úren over praten, ook als het er feitelijk maar tien minuten over kan gaan.”

Je noemt jouw man bij zijn achternaam, Taekema. Leg eens uit.

“Jacq en ik ontmoetten elkaar op een advocatencongres in Maastricht. We werden verliefd, trouwden en zijn ook partners op ons advocatenkantoor. Ik vind dat je op kantoor een affectieve relatie niet van alles en nog wat in de weg moet laten staan. Op die plek zijn we collega’s. Daarbij is het in het strafrecht heel gewoon om iedereen bij de achternaam te noemen. Thuis is dat natuurlijk
helemaal anders.”

Je hebt eens gezegd dat je het een meerwaarde vindt dat hij lastig is. Hoe bedoel je dat?

“Met lastig bedoel ik eigenzinnig, nieuwsgierig, eigenwijs. In een groep mensen is Jacq degene die het palet totaal anders inkleurt dan de rest. Daarmee wekte hij direct mijn interesse. Geen eenheidsworst zijn is leuk, kijk naar de winnaar van het Eurovisie Songfestival, de Italiaanse rockband Måneskin. Fantastisch. Mijn stem hadden ze, hoor. Als je anders bent, heb je mijn aandacht. Zoals laatst een sollicitant die persoonlijk op kantoor zijn brief en cv kwam afgeven. Echt top. ‘Laten we meteen praten,’ zei ik hem. ‘Lastig zijn’ heeft voor mij dus geen negatieve associatie. Het heeft de potentie om je van je stoel te blazen en dat is te gek omdat het dwingt anders te denken. Jacq doet dat. We zijn samen sinds 2005. En ik vind hem natuurlijk ook ontzettend intelligent en grappig, hè.”

Twee strafpleiters in één huis, gaat dat goed?

“Voor ons werkt dat juist bijzonder goed, omdat de ander het snapt dat de telefoon altijd moet worden opgenomen als een cliënt belt. Ook ’s avonds laat, ook in de weekenden, ook drie keer tijdens dit interview. Als strafpleiter ben je dag en nacht alert omdat de cliënt verwacht dat je helder bent. Nee, ik voel me daardoor niet geremd. Het is de aard van het beestje.”

Wat is een misverstand over jou?

“Dat ik niet empathisch ben. Onzin. Natuurlijk heb ik als advocaat een zakelijke kant. Gelukkig maar, hoe zou ik anders iemand goed kunnen bijstaan? Maar ik ben ook een softie als het op onze zoon aankomt. Ook voor cliënten is er een zorgend element: als ze me vragen een keer extra te bellen met hun moeder om te vragen of het goed met haar gaat, doe ik dat met liefde. En ik koop onderbroeken voor een cliënt als hij of zij is aangehouden en niets heeft om aan trekken en er niemand is die iets kan brengen. Iedereen bij ons kantoor vindt dat trouwens heel normaal.”

Even in die ‘BN’er spotlight’ met deze fotoshoot, hoe luidt daarover het eindoordeel?

“Leuk voor soms. Ik vind het ook goed om na te denken over wat mijn volgende stap zou zijn. Met Dit vindt Nederland heb ik mogen proeven aan het presentatorschap en dat vond ik heel leuk. Ik heb daarvan ook geleerd dat het voor mij fijn is om betrokken te zijn bij een redactie. Ik heb het nodig om te sparren en samen tot bepaalde keuzes te komen. Zo doen we het ook bij de crime-redactie van Shownieuws. Het voelt ontspannen omdat presenteren niet mijn corebusiness is. Dus ook al droom ik ergens van een mooi rustig ingestoken interviewprogramma, mijn toga aan de wilgen hangen, zal ik nooit.”

Natacha’s favorieten

Stijl “Ik houd van powerful: pakken, jurken en jasjes met sterke schouders en een duidelijke taille. En dan punthakken eronder. Altijd
de hoogste van Feraggio, ik ken geen merk dat fijner zit. Onder mijn toga draag ik laarsjes met hoge hakken.”

Kleur “Zwart, zwart en zwart. Maar ik weet dat felle kleuren mij enorm flatteren, dus die draag ik ook graag.”

Merken “Ik houd van Isabel Marant en vind de stukken van het merk Joseph prachtig. Ze verkopen ze bij DonnaTienda in Den Haag, een van mijn lievelingswinkels.”

Stijl “Vrouwelijk, hoog in kwaliteit en niet te bloot. Ik houd er überhaupt niet van en ik ben primair strafrechtadvocaat; mijn cliënten kijken mee en de rechters en de Orde van Advocaten overigens ook.”

Uitverkoop “Als ik een jasje écht wil hebben, had ik het gekocht lang voordat de sale begon. Ik hoef geen tien jasjes in tien kleuren, ik spaar liever voor dat ene echt mooie exemplaar.”

Belangrijk “De snit en de stof. Voor mijn werk vind ik het belangrijk als ik niet te zacht overkom, maar privé mag het wel een zacht randje hebben door een kraagje of print.”

Gek op “Cowboylaarzen.”

Op de wensenlijst “Geen dure tas of juwelen. Ik houd van reizen en droom ervan om naar Japan of weer naar Curaçao te gaan. Ik ben ook gek op Zuid-Italië.”

Accessoires “Twee ringen met edelstenen. Eentje kreeg ik van mijn moeder, de andere van
mijn man. Ik draag ze elke dag. Erbij een goede zwarte tas.”

Tekst | Nicole Gabriëls
Fotografie | Ester Gebuis

Margriet 34 ligt nu in de winkel! Met in dit nummer: 65 gratis uitjes door heel Nederland, déze vrouwen hebben een geheim voor hun partner, een interview Natacha Harlequin, overlast van de buren en nog véél meer. Haal het nummer snel in huis of bestel ‘m online zonder verzendkosten.

Ook interessant