Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

De moeder van Najib Amhali werd uitgehuwelijkt en ging naar Nederland

persfoto-najib-amhali-02.jpg

Drifa, de moeder van Najib Amhali, werd uitgehuwelijkt en belandde vanuit Marokko in Krommenie, Nederland. Najib: “De trouwfoto van mijn ouders is in niets te vergelijken met mijn eigen trouwfoto.”

“Waar mijn vrouw Niama en ik stralend de lens in kijken, staren mijn ouders op hun foto bloedserieus voor zich uit.”

Uithuwelijken

“Drifa, heet ze en ze is geboren op 11 januari 1957 in Nador, Marokko. Mijn moeder ging naar school in de Spaanse enclave Melilla, waardoor ze vloeiend Spaans spreekt en gek is op de Spaanse keuken. Ik ken niemand die zo lekker tortilla’s, aardappelsalade met tonijn en panbrood maakt als zij. Ze groeide op met haar broers en zus in een gelukkig gezin met strikte regels. Haar vader, voormalig legerkolonel, was streng en haar moeder al net zo. Mijn moeder werd op jonge leeftijd uitgehuwelijkt aan haar neef. Ze had hem slechts twee keer gezien, voordat de zaak werd beklonken. Ik heb een trouwfoto van de twee die in niets te vergelijken is met de trouwfoto waarop ik sta met mijn vrouw, Niama. Waar wij stralend en gelukkig de lens in kijken, zie je mijn ouders bloedserieus voor zich uit staren.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Beter leven in Nederland

In 1968 droomde mijn vader van een beter, rijker bestaan in Nederland. Ze kwamen terecht in een huurflat in Krommenie. De flat was nog niet af en waar de ene kant bewoond was, keek je letterlijk door de andere kant van het gebouw naar buiten. In 1971 werd ik geboren als oudste van vier jongens. Het leven was eenzaam voor mijn moeder. Weggerukt uit haar vertrouwde situatie met familie en vrienden kampte ze hier met een taalbarrière van jewelste. Communiceren ging met handen en voeten. Ik herinner me hoe wij boodschappen haalden bij Simon de Wit en mijn moeder de heenweg wel wist, maar de terugweg niet kende. Vijf uur stonden we te dralen en wachten. Tot mijn vader klaar was met ploegendienst bij de Norit-fabriek, thuiskwam, zag dat wij er niet waren en ons is gaan zoeken bij de supermarkt. In de avond leerde ik mijn moeder fietsen achter de flat. Als er iemand aankwam, riep ik: ‘Stop effe, mam’ en verstopte ik me. Ik denk dat ik me schaamde omdat we anders waren.

Verleden

Voor mijn biografie moest ik mijn verleden induiken. Hoe het was als kind van immigranten, van ouders die dromen hadden maar die niet altijd zagen uitkomen. Hoe er als oudste zoon druk op mij lag om het goed te doen voor mijn ouders en de buitenwereld. Ik werd snel volwassen; wilde ik buiten spelen, moest ik de brieven van de bank vertalen voor mijn ouders of mee naar instanties om als tolk op te treden. Dat tolken werkte ook in mijn voordeel. Kreeg ik een briefje van de juf mee met daarop ‘Najib spijbelt veel’, dan werd dat ‘Het gaat hartstikke goed met Najib op school, hij werkt heel hard’, haha.

Humor

Humor was er gelukkig ook binnen ons gezin. In het dorp was mijn vaders bijnaam ‘pipo’. Hij was grappig en muzikaal. Op Marokkaanse feesten en bruiloften pakten we samen trommels en microfoon en zorgden we voor een fijne sfeer. In 1994 overleed mijn vader en sindsdien is mijn moeder alleen. Mijn moeder is een sterke vrouw. Ze heeft veel overwonnen, ze is diabetespatiënt en heeft borstkanker gehad, en heeft veel in het leven zelf moeten doen. Van schilderen en behangen tot het leeuwendeel van de opvoeding en het eigen maken van de Nederlandse taal. Door taallessen herwon ze haar zelfstandigheid. Het creëerde geluk in haar leven en daarmee waren de jaren waarin ze veel huilde voorbij.

Verslaving

Toen ze door de schrijver van mijn biografie gevraagd werd naar de moeilijke periode in mijn leven, de tijd waarin ik kampte met een drank- en drugsverslaving, was ze niet bijzonder kritisch over mij. Typerend is haar wens om het altijd maar gezellig te houden en confrontaties uit de weg te gaan. Verslaafd? ‘Alles komt goed, mijn zoon.’ Mijzelf laten opnemen in een afkickkliniek? ‘Ik ben zo trots op je, jongen.’ Maar soms is het niet genoeg om te vertrouwen op het geloof zoals zij doet. Ze vindt het een lastig gespreksonderwerp en daarbij weet ze niet hoe een verslaving werkt. Dat maakt het moeilijk erover te praten.

Trots

Gelukkig maak ik haar ook écht trots. Toen ik via omwegen en afgekapte studies werd aangenomen op de Toneelschool in Utrecht en tot bloei kwam. Als ik een cabaretshow neerzet of een mooie filmrol speel –liefst niet die van boef of overvaller, dat vindt ze verschrikkelijk. Ze bewaart foto’s en artikelen, ook de minder fijne stukjes uit roddelbladen. Ons contact is hartstikke goed. We appen dagelijks, omdat ik weet dat ze daar waarde aan hecht. Voorheen landde ik elke zondag bij haar op de bank, maar sinds mijn eigen gezinsleven groter en daarmee belangrijker is geworden, snapt ze het ook als ik thuisblijf. Dan stuur ik haar wel een extra hartje via WhatsApp en krijg ik een hartje plus duimpje-omhoog terug. Ik ben haar oogappeltje, hè. Ik weet hoe ik haar aan het glimlachen kan krijgen door zo’n klein teken van leven.”

Tekst | Nicole Gabriëls

Dit interview verscheen eerder in Margriet 33-2020. Deze editie nabestellen kan via magazine.nl.

Ook interessant