MT36 M36 Dromen durven doen Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

Nadat er bij haar borstkanker werd geconstateerd, besloot Diana af te zien van chemokuren

Diana (66) was carrièrevrouw, moeder, oma en had een druk sociaal leven. De rol van ‘vrouw die alles kan’ werd haar te veel. Kanker zorgde ervoor dat ze pas op de plaats moest maken. “Het is nu tijd voor Diana.”

“Het ging eigenlijk allemaal fout. Ik raakte mijn baan kwijt, kon mijn schulden niet meer betalen en negeerde dat ik me lichamelijk niet goed voelde. Mensen kennen mij als de gezelligste op het feestje, maar mijn voeten deden het niet meer. Ik kon niet meer dansen, mijn lichaam wilde zich verstoppen. Op een gegeven moment zeiden de kinderen: ‘Mam, nu is het genoeg. Er moet echt iets veranderen.’ Dat was confronterend, maar ik besefte dat ze gelijk hadden. Ik wist dat ik Diana niet meer was en dat ik aan het werk moest. Kort daarna kwam de diagnose, borstkanker. Het was geen verrassing; ik voelde al langer dat het foute boel was.”

Controles

“De zorg op Aruba, waar ik toen nog woonde, was voor het soort kanker dat ik heb niet toereikend. Ja, heb. Want hoewel na de dubbele mastectomie de kanker uit mijn borsten is, zit het nu ook in mijn hersenen en longen. Daarom ben ik naar Nederland verhuisd, waar twee van mijn dochters wonen. Ik ben en blijf Arubaanse, maar hier is betrouwbare zorg, structuur en veel rust. Ik doe alleen geen behandeling volgens het boekje. Geen eindeloze reeks chemokuren voor mij. Ik ga netjes naar de controles en het ziet er rustig uit. In de tussentijd ga ik zo veel mogelijk leven. Genieten van mijn kleinkinderen en weer studeren. Daar kijk ik zo naar uit!”

Weer studeren

“Studeren is altijd mijn ding geweest. Ik begin aan een opleiding tot palliatief verzorgende. Eigenlijk heeft dat niet zo veel met mijn eigen ziekte te maken en confronterend is het in die zin ook niet. Het heeft meer te maken met het ouderschap. Als moeder ben ik me des te meer bewust van de mogelijke ‘last’ die je op je kinderen legt als je dood dreigt te gaan. Ik wil er zijn om die ouders te ontlasten. Ze vertellen dat het goed is zo, dat ze mogen loslaten. De dood is een terugkerend thema geweest in mijn leven en krijgt met deze stap een heel nieuwe lading. Sowieso keert die cirkel des levens steeds terug. Ik zie het in mijn dochters die nu zelf moeders zijn. Daarom resoneert palliatieve zorg ook zo. Doodgaan is onderdeel van die eeuwige cirkel. Hoe ik het zie, neem ik nu het stuur terug en dat voelt zo goed. Het heeft een tijd lang heel zwaar gevoeld, maar door deze stap zie ik de toekomst zonnig in. Wie weet, sta ik binnenkort weer als vanouds te dansen.”

Bodine van SomerenRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden