Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘De nachtelijke uren waarin ik wakker ben, ben ik op den duur gaan waarderen’

slapen.jpg

Loes (41): “Het begon rond mijn zestiende dat ik ’s nachts 
wakker werd om daarna urenlang de slaap niet meer te kunnen vatten. Ik lag te woelen en te draaien, van mijn linkerzij naar mijn rug en van mijn rug naar mijn buik. Had ik het daarvan bloedheet gekregen, dan bedacht ik dat stilliggen waarschijnlijk beter zou werken – alleen werkte het niet. Ik deed het licht aan, besloot de frustratie te doorbreken met iets rustgevends als lezen, ontdekte vervolgens dat zelfs dát niet hielp; en als ik even later weer op de klok keek, was het ineens wel drie uur later – toch weer wat geslapen dus? En zo bleef het gaan.
Ik heb in de loop der jaren moeten accepteren dat nachtwaken bij mij hoort. Dat ging niet zonder slag of stoot: het voelde niet normaal en dus wilde ik dat het ophield. ’s Nachts moest ik 
gewoon slapen net als ieder ander mens, vonden ik én mijn omgeving. Als ik weleens iets losliet over mijn onregelmatige slaapritme, kreeg 
ik reacties van verbazing, medelijden of afkeuring, wat me steeds het idee gaf dat ik iets deed wat niet hoorde, ook al kon ik er niets aan doen. Ik voelde me bovendien eenzaam ’s nachts, 
alleen beneden terwijl mijn man en zoontjes boven ver weg in dromenland waren. Maar alle bekende manieren om de slaap te bevorderen hielpen niet.

Door gesprekstherapie ben ik geleidelijk aan gaan inzien dat 
algemeen geaccepteerde ‘regels’ – omtrent slapen in dit geval – echt niet voor iedereen hoeven werken; dat ik bést eens die uitzondering mag zijn. En dankzij mindfulnesstraining heb ik geleerd om meer in het moment te leven – ik ben nu tóch 
wakker, hoe maak ik het mezelf leuk en gemakkelijk? – en om me niet zo veel zorgen te maken – wat zullen anderen ervan vinden, raak ik niet oververmoeid? Ik hoef van mijzelf al lang niet meer mijn best te doen om zo snel mogelijk weer in slaap te vallen. Word ik wakker, dan ga ik eruit. Ik maak een kop thee en steek de kaarsjes aan. De ene keer bak ik vervolgens midden in de nacht een appeltaart, de andere keer kijk ik een aflevering van een favoriete serie of werk ik het strijkgoed weg. Uiteindelijk kruip ik weer naast mijn man in bed en meestal ben ik dan wél lekker snel ‘vertrokken’.
’s Nachts slaap ik vijf uurtjes, overdag voor het avondeten ga ik ook nog even liggen. Het is genoeg voor mij. De uren dat ik wakker ben terwijl iedereen onder zeil is, ben ik zelfs op den duur gaan waarderen. Ik zie het als tijd voor mijzelf. Tijd 
waarin ik nog eens iets kan doen, wat anders naast werk en gezin zou blijven liggen.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2017-41. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Meer lezen?

Kijk voor meer openhartige verhalen op Margriet.nl/interviews.

Ook interessant om te lezen

Bekijk ook deze haarhack

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant