null Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

‘Na zo veel jaar altijd maar mezelf wegcijferen en de wijste zijn, was ik er echt klaar mee. De kinderen moesten het huis uit!’

Hoeveel Claudia ook van haar kinderen houdt, ze is erg opgelucht nu ze eindelijk uit huis zijn.

“‘Mam,’ zei mijn zoon een paar maanden geleden opgetogen. ‘Mijn bod is geaccepteerd. Het huis is van mij!’ Ik begon te huilen. De hele ochtend liep ik al rond met buikpijn, geen moment had ik de spanning van me af kunnen zetten. Dit keer móét het raak zijn, dacht ik maar steeds. Natuurlijk omdat ik hem een eigen plek gun, maar óók omdat ik zelf zo naar rust verlang. Nu zou het huis eindelijk weer van mij en mijn man worden. En wat waren we daaraan toe. Lang kon ik me niet voorstellen dat ik op een dag zó opgelucht zou zijn als mijn laatste kind zou uitvliegen.”

Opvoeden is loslaten

“Ik was altijd een overbezorgde moeder die haar kinderen graag dicht bij zich had. Dat begon al net na de geboorte van mijn oudste. Na een zware bevalling van meer dan 36 uur kon ik niet stoppen met kijken naar haar verrimpelde snoetje, mijn hart liep over van liefde. De huilbui die volgde, mijn dochter was toen amper een uur oud, staat me nog helder voor de geest. Toen de zuster erop aandrong haar over te nemen, begon ik te huilen en hield mijn meisje beschermend vast. Mijn man moest lachen, maar ik maakte geen grap. Al die tijd had ze veilig in mijn buik gezeten en haar nu moeten afgeven voelde zó onnatuurlijk. Dit was natuurlijk maar het begin. Een kind opvoeden is loslaten, elke dag weer. Bij elke stap - peuterspeelzaal, kleuterschool, basisschool, enzovoort - was het weer slikken. De wetenschap dat mijn dochter en zoon, die twee jaar na haar was geboren, op een dag uit huis zouden gaan, de wijde wereld in, hing als een donderwolk boven mijn hoofd. Toen ze tieners waren, dacht ik vaak: wat gaat het hard! Voor ik het weet is het zover. En dan?!”

Volle bak

“Nou, het moederen heeft uiteindelijk dertig jaar geduurd. En dat was minstens vijf jaar te lang. Daar zijn mijn kinderen het trouwens helemaal mee eens. Mijn dochter was 22 toen ze al graag op eigen benen wilde staan. Ze valt op vrouwen en had in die tijd een vriendin in een studentenflat, bij wie ze vaak was. Toen was ik vooral blij dat ze nog niet helemaal vertrok en stond ik wekelijks met open armen te wachten op haar tas met vieze kleding. Zij en haar geliefde waren altijd welkom om te komen eten, ook onverwachts. Toen vond ik het nog logisch om altijd klaar te staan voor mijn kinderen. En dat mijn zoon geen enkele aanstalten maakte om op eigen benen te gaan staan, vond ik toen alleen nog maar fijn.”

null Beeld

Mopperen

“Maar de jaren gingen voorbij en hij bleef met zijn grote lijf de zolder bewonen. Hij ging steeds en meer zijn eigen gang, gedroeg zich als een kostganger. Maar ondertussen was hij er wel altijd. Ook mijn dochter kwam fulltime terug, toen haar relatie stukliep. Dat was de eerste keer dat ik even moest slikken. Want hoe gezellig ik het ook vond om haar te vertroetelen en avonden lang te praten op de bank, ik merkte dat het met vier volwassenen wel érg druk was in een kleine eengezinswoning. Ook vond ik het jammer dat mijn man zich meteen terugtrok. Onze relatie was flink verbeterd sinds we meer tijd voor elkaar hadden. Nu mopperde hij telkens over onze ingeperkte vrijheid. Het werd hem gewoon te veel. Maar vanwege schulden kon onze dochter lange tijd nergens anders terecht en ook voor mijn zoon, die eerst hard studeerde en daarna niet veel verdiende, waren de kansen op zelfstandige woonruimte heel klein.”

Veel conflicten

“Mijn man en ik kochten een oude camper, zodat wij in elk geval geregeld weg konden. Zelfs met slecht weer gingen we er vaak tussenuit. Even niet overleggen, zorgen en koken. Overigens hielpen onze kinderen heus wel mee in huis, hoor. Toch botste het ook geregeld en dat was helemaal niet leuk.”

“En toen moest corona nog komen... Mijn dochter, zoon en ik kwamen thuis te zitten. Ik was de enige zonder eigen kamer, dus ik werkte aan de keukentafel. Ondertussen hoorde ik mijn zoon boven continu bellen met zijn harde stem. Hoewel het met de lunch wel gezellig was, overheerste de ergernis. Wat was ik jaloers op mijn man: die kon tenminste elke dag de deur achter zich dichttrekken. Er kwam steeds vaker ruzie. Mijn zoon dacht anders over het coronabeleid dan mijn dochter. Dan discussieerden ze fel, om elkaar vervolgens dagenlang dood te zwijgen. En ik maar proberen om de sfeer goed te houden. Ik werd er gek van. Na zo veel jaar altijd maar mezelf wegcijferen en de wijste zijn, was ik er echt klaar mee. Maar ja, de huizenmarkt, de torenhoge huren... Hoe moesten mijn kinderen ooit een eigen stek vinden?”

Pittig

“Begin dit jaar kwam er wat lucht. Mijn dochter kreeg een nieuwe vriendin. Al na drie maanden zei ze: ‘Ik trek bij haar in’ en ik hield haar niet tegen. In dezelfde tijd ging mijn zoon serieus op zoek naar een huis. Hij had eindelijk de vaste baan die hem de kans op een hypotheek bood. Vier keer werd hij overboden. Net toen ik de moed wilde opgeven, was het raak.”

“Nu zijn mijn man en ik weer met z’n tweeën. We hebben weer zin in het leven. Ons leven! Met nog geregeld een bezoek van of aan onze kinderen. Want hoe pittig het ook was, we zijn nog altijd dol op elkaar. Ook tussen mijn zoon en dochter gaat het weer beter. Zij helpt hem met klussen en ook ik ga vaak langs. Maar wat is het fijn dat ik daarna terug kan naar mijn eigen huis. Mijn man en ik genieten zó van onze vrijheid, dat we afgelopen zomer bijna niet met de camper weg zijn gegaan.”

Ook anoniem een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide: redactie@margriet.nl.

Lydia van der WeideRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden