null Beeld

Mylou Frencken: ‘Er hangt soms iets eenzaams om mijn moeder’

Ze heeft groene vingers en gouden handen. De krachtige moeder van zangeres Mylou Frencken (54) is een 'supertuinvrouw' en kan álles maken: van kleding tot beeldhouwwerken. Het leven heeft Annelies (77) niet gespaard en toch staat ze juist altijd voor ánderen klaar.

Het sterrenbeeld van mijn moeder is Leeuw. In onze familie is ze ook echt een leeuwin die voor iedereen zorgt en alles bij elkaar houdt. Dat zit in haar karakter, maar ik vermoed dat het ook iets met haar jeugd te maken heeft."

De wind onder ieders vleugels

"Ze werd tijdens de oorlog geboren in het Groningse Winsum. Haar vader was deurwaarder en zat in het verzet. In februari 1945 werd hij verraden en afgevoerd naar concentratiekamp Neuengamme. Hij overleefde, maar kwam na de bevrijding van het kamp alsnog om. Als kind vond ik dat al zo’n triest beeld: dat mijn oma alleen achterbleef met jonge kinderen – mijn moeder was pas anderhalf. Veel later werd ik op dezelfde leeftijd weduwe als mijn oma. Mijn moeder is altijd heel zorgzaam voor haar geweest. Ze voelde zich, denk ik, medeverantwoordelijk voor oma’s geluk en dat is bij haar gaan horen: nog steeds is ze de wind onder ieders vleugels."

null Beeld

Van doktersassistente naar de Rietveld Academie

"Zelf zegt ze dat ze vroeger een faalangstig meisje was, dat snel heimwee had. Ze was ook heel artistiek. Toch werd ze na de middelbare meisjesschool eerst doktersassistente in Groningen voor ze het idee opvatte om naar de Rietveld Academie in Amsterdam te gaan. Dat ze daarheen verhuisde, vind ik stoer. Het was nogal een stap, vanwege de sterke band met haar moeder, maar nog meer omdat die op dat moment een hersentumor had. Toch voelde mijn moeder aan dat ze haar eigen weg moest gaan."

Eenzaam, maar krachtig

"Eenmaal in Amsterdam ontmoette ze mijn vader. Ze zag hem ontzettend leuk met kinderen spelen in een park en dacht: als ik kinderen wil, dan met deze man. Hij was tien jaar ouder, notaris in Haarlem, en officieel laatbloeier. Ze trouwden na anderhalf jaar verkering op zijn verjaardag, zodat hij de datum niet kon vergeten. Mijn oma heeft hem nog leren kennen, maar overleed kort daarna en was niet op de bruiloft. Dat ontroert me: er hangt soms iets eenzaams om mijn moeder, maar ook iets krachtigs."

Manische depressie

"Tijdens de huwelijksreis bleek ze al even zwanger van mij. Ik ben dus wél op de bruiloft geweest. Na mij kwamen mijn broer Alexander en zus Floor. De plannen om naar de Kunstacademie te gaan, liet ze varen. Ze ontwikkelde zich wel op kunstzinnig vlak – tekenen, schilderen, naaien, boetseren, beeldhouwen - maar maakte er niet haar beroep van. Mijn moeder heeft gouden handen, ze kan alles maken en het is altijd mooi.

Ze is nog altijd een heel kleurrijke, smaakvolle vrouw, een verschijning met de allure van Liesbeth List of Adèle Bloemendaal. Ze was geen uitgesproken knuffelige moeder. Er heerste in ons gezin sowieso een soort voorzichtige afstand tot elkaar. Wij waren behoorlijk overgevoelige kinderen en onze vader was manisch depressief. Mijn moeder stutte ons en had een kluif aan hem. Het patroon van zorgen voor haar moeder zette zich in haar huwelijk door. Pas later in haar leven is ze naar mij toe opener geworden over de impact die dat op haar heeft gehad."

null Beeld

De Kleinkunstacademie

"Mijn moeder had oog voor mijn introverte kant, ik was een verlegen kind, maar ze kon me daarin niet helemaal bereiken. Ze voelde wel heel goed aan welke dingen ik leuk vond. Ze gaf me poëzieplaatjes, handwerkdingetjes en Het kleine huis op de prairie toen mijn amandelen waren geknipt. Ze had ook veel gevoel voor gekkigheid en theater en heeft mij gestimuleerd om het podium op te gaan. Ze vond het leuk om te zien dat haar verlegen dochter artiest wilde worden en naar de Kleinkunstacademie ging.

Schop onder de kont

Later, toen ik samen was met Bert (Klunder, red.) en we onze dochter Madelief hadden gekregen, deed ik niet veel meer met mijn creativiteit. Bert stond op het podium, ik bleef thuis en stortte me op het moederschap en mijn werk als redacteur bij Sesamstraat. Het was mijn moeder die zei: ‘Jij hebt talent voor hele mooie liedjes maken, wanneer ga je dat weer doen?’ Zo gaf ze me een schop onder mijn kont en ik vond het leuk dat zij mijn liedjes miste en ging ze daardoor zelf ook missen."

Traumatische periode

"Nadat Bert in 2006 aan een hersenbloeding overleed - ik was 39 - waren mijn ouders elke dag om mij heen. Mijn moeder stond me liefdevol bij, met rust, wijsheid en Groningse nuchterheid, dat zal ik nooit vergeten. Voor haarzelf volgde twee jaar later een traumatische periode: mijn vader stierf en twee maanden daarna haar zus die bij hen inwoonde en voor wie ze tijdens haar ziekbed toegewijd had gezorgd. Ik ben heel blij dat ze twee jaar na die dramatische gebeurtenissen een leuke man heeft ontmoet. Hij was veel ouder en is twee jaar geleden overleden, maar ze hebben toch jarenlang een fijne relatie gehad, waarin mijn moeder heeft kunnen inhalen wat ze met mijn vader niet had: hij was heerlijk stabiel en aandachtig."

Bewondering

"Mijn moeder en ik zijn nu behoorlijk close, we spreken elkaar zeker twee keer per week en hebben dan vaak lol samen. Ze kan gelukkig goed opschieten met mijn man Frénk (van der Linden, red.). Ik heb grote bewondering voor mijn moeder, omdat ze zo sterk is. Ik moet er niet aan denken dat ze er niet meer zou zijn."

null Beeld

Tekst | Bas Maliepaard

Fotografie | Romy Dam, Bonnita Postma, privébeeld

Redactie Margriet
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden