Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Monic Hendrickx: ‘Ik kreeg Bram Moszkowicz stil met mijn blik’

monic-hendrickx.jpg

Ze schittert weer als drugsweduwe Carmen in het laatste seizoen Penoza. Maar actrice Monic Hendrickx (50) wil en kan veel meer. Zo presenteert ze straks een nieuw programma op RTL4 en droomt ze ervan om documentaires te maken.

Een zonnige dag in Oostzaan. Monic Hendrickx (gebruind gezicht, gebreide sloffen, trainingsbroek) komt net van de sportschool. Ze struint door de keuken, op zoek naar een theepot. De afgelopen twintig jaar verkende ze vrijwel alle filmgenres: kostuumdrama’s, thrillers en familiefilms. Haar onopgesmukte speelstijl werd beloond met vier Gouden Kalveren, maar de veterane maakt zich geen illusies. Of, zoals ze even nuchter als opgewekt opmerkt: “Je moet steeds weer opnieuw beginnen. Of tenminste, afwachten of er nog wat komt.”

Ik begrijp dat je vier keer per week sport. Stoer!
“Valt mee hoor, ik kom niet zwetend uit de sportschool. Het is kicken als je voelt dat je sterker wordt. Maar goed, ik ben vijftig, die knieën doen niet meer soepel mee. Ik houd ook erg van yoga. Ik heb nu twee dagen lesgegeven aan beginnende acteurs, en met hen doe ik ook aan yoga.”

Voel je je thuis in de rol van docent?
“Ik vind het best zwaar. Geef mij maar een moeilijke draaidag! Op de set voel ik me als een vis in het water. Als docent moet ik verwoorden wat ik doe. En ik doe vaak maar wat, snap je? Sommige acteurs gaan alles eerst analyseren. Ik stort me erin en weet achteraf niet wat ik precies heb gedaan. Vaak is dat de beste take. Ik vind de verantwoordelijkheid als docent enorm. Wie ben ik om iets te zeggen? Er zijn ook weleens gekke dingen tegen mij gezegd. Die zijn blijven hangen als een soort commentaarstemmetje.”

Noem eens een voorbeeld.
“Op de toneelschool in Maastricht vonden ze mijn spel niet theatraal genoeg. Te klein. Er was één woord, echt een rotwoord. Indolent. Wacht, ik zoek op wat het betekent: apathisch, bewegingsloos, onverschillig, suf, traag, lusteloos, ongevoelig voor pijn. Pfft, het is nog erger dan ik dacht! Op het toneel ben ik niet traag. Maar ik heb wel het gevoel dat de wereld te snel gaat voor mij. Tijdens die opleiding was ik achttien. Ik keek de kat uit de boom, was bang om mezelf te laten zien. Ik vond het eng op die school. Veel docenten waren mislukte acteurs die eigenlijk wilden spelen. Van de zestig studenten gingen er maar twaalf door. Er was veel ellebogenwerk, terwijl ik een teamplayer ben.”

‘Dat is het gekke van dood: iemand wordt niet ouder. In mijn hoofd heb ik nog steeds een vader van 49’

De afgelopen acht jaar zat je in het team van de serie Penoza. Je speelt Carmen, moeder en drugs-smokkelaar. Het laatste seizoen op televisie is net begonnen. Wat gaan we zien?
“In het afgelopen seizoen was mijn concurrent, de Mexicaanse crimineel, neergeschoten door mijn zoon Boris. Nu, in seizoen vijf, is het twee jaar later. Alles lijkt weer goed te komen met Boris, 
en het hele gezin komt samen op zijn achttiende verjaardag. Ik zeg dan: ‘We hebben de takkenbos weer bij elkaar.’ Maar alles gaat schuiven. Carmens huis wordt een gevangenis, met overal bewakers. Ze had al drie keer dood moeten zijn. Dat doet iets met je. Ze probeert de gekte buiten de deur te houden en haar bedrijf te laten draaien. Maar ze drijft steeds verder weg. Ik vond het heftig om de serie af te sluiten. Dat one of the guys vind ik zo lekker om te spelen. Met Luther, Berry en Storm. Die rol is een deel van mij geworden. Ik hoef niet meer zo mijn best te doen.”

In het vorige seizoen zat een mooie scène tussen jou en je tv-dochter. Als jullie na allerlei heftige gebeurtenissen bij elkaar zitten, zegt zij zacht: ‘Mam, hier hoef je niet stoer te zijn.’
“Ja, dat is mooi, dat de rollen opeens omdraaien. Ik herinner me nog goed het moment dat ik mijn eigen moeder ineens als vrouw zag. Ik zat op de toneelschool in Eindhoven en zij kwam langs in de kroeg. Mijn vader was al een tijdje dood. En zij had een relatie met een man die 
eigenlijk geen relatie wilde, want hij was net gescheiden. Hé dacht ik, zij leeft 
natuurlijk ook door. Ze is niet alleen moeder, maar heeft ook een liefdesleven. Dat contact heb ik met mijn vader erg gemist. We hebben nooit een 
volwassen gesprek gehad over de liefde. Over niks eigenlijk. Laatst bekeek ik oude foto’s. Hij zou nu 86 zijn. Dat is het gekke van dood, dat iemand niet ouder wordt. In mijn hoofd heb ik nog steeds een vader van 49.”

Lees het hele interview met Monic Hendrickx in Margriet nr. 37. Je kunt het hele interview ook online lezen via Blendle.

Interview | Minou op den Velde
Fotografie | Ester Gebuis
Styling | Brigitte Kramer
Visagie | Renee Wijnhoven

Lees  ook

Kijk ook

Artikelen van Margriet.nl gratis ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant