Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

‘Ik moest en zou op de opblaaseenhoorn, vond iedereen. Hoe stap je daarop? Hoe begin je? En erger nog: waar eindig je?’

marjan-van-den-berg.jpg

Journaliste Marjan van den Berg is getrouwd en heeft drie dochters en twee kleinkinderen.

“Dan nemen we allemaal opblaasdingen mee! Leuk voor de kindjes!” De dochters jubelden het al weken. We hadden namelijk een huis gehuurd in Toscane. Een enorm huis met een hoop slaapkamers, evenveel badkamers en een groot zwembad op een heuvel. Het was adembenemend. Elke ochtend stond ik een halfuur voor het slaapkamerraam in aanbidding te kijken naar het ontluikende licht en elke avond stond ik er weer. Daartussenin lag ik bij het zwembad of ik stond te roeren in enorme pannen. Er waren dochters in dat huis, vriendinnen, vrienden, kleinkinderen en een baby. Ik was nonna. De Italiaanse oma. Ik was gelukkig.
De dochters namen dat plan van die opblaaspret bloedserieus. Uit hun handbagage kwamen een ligbed-ananas, een forse pizzapunt, een flinke donut, een enorme eenhoorn en een pomp. Het was veertig graden bij het zwembad, waardoor al dat gepomp leek op een actieve bikramyogasessie. Maar daarna kon je dobberen dat het een aard had. En natuurlijk ruziemaken. Want de pizzapunt lag het lekkerst en de ananas sloeg lek. Poseren op de eenhoorn was de topattractie. Dochters drapeerden zich verleidelijk op zijn rug, keken sexy over zonnebrillen, leunden tegen zijn regenboogstaart en plaatsten alles op Facebook en Instagram. Het was prachtig. Er was één ding dat nog ontbrak aan het plaatje; nonna zat maar aan de kant. En die moest en zou op de eenhoorn.
Om van het gezeur af te zijn, ontworstelde ik me aan mijn boek, hees me omhoog van mijn heerlijke ligbedje en stapte in het water. Dat is toch altijd koud, als je er net aan begint. En die spetterende kleinkinderen helpen ook niet echt mee. Bovendien maakte ik me zorgen. Hoe stap ik erop? Met welk been begin ik? Erger nog: waar eindig ik?
Uiteindelijk zat ik. Ze maakten foto’s. Doe nu even dit, mam, kijk nu even zo, leun nu maar nonchalant naar achteren… En omdat ik er toch zat, deed ik alles. Ten slotte sloeg ik mijn armen rond de hals van mijn eenhoorn en riep ik: “I love my unicooooooorn…” Tijdens deze dramatische liefdesverklaring keerde het beest zich om en verdween ik, benen omhoog, in de diepte.
Er is een filmpje van. Zo’n gifje, dat zich herhaalt en herhaalt en herhaalt. Het ziet er totaal anders uit dan de foto’s van mijn dochters op dat beest en ik raak acuut in een depressie als ik ernaar kijk. Maar anderen knappen ervan op. Dochters laten het op hun telefoon zien aan dippende vriendinnen en die verdwijnen meteen huilend van het lachen onder tafel. Het dient dus een doel. Daar troost ik me maar mee.
Facebook? Instagram? Ja, doei!

Benieuwd hoe het er bij Marjan thuis aan toegaat? Kijk op margriet.nl/marjan.

Foto | Ester Gebuis

Deze column is afkomstig uit Margriet 2017-40. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Op de koffie bij Marjan

Lees ook

De beste artikelen gratis ontvangen in je mailbox? Abonneer je op de Margriet nieuwsbrief.

Ook interessant