Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Moederdag

Onder een afdakje zit ik te schrijven. In een klein dorp, ergens in Namibië, Afrika. De regen tikt op het afdakje. Ik schrijf over het bezoek van Natasja Froger aan de projecten van Orange Babies. Zij is ambassadeur van deze organisatie, die zwangere vrouwen met hiv/aids en hun baby’s in Afrika helpt. Ik zie Natasja praten met de leiding van weeshuis Village of Hope.

Dan komt ineens, aarzelend, met onderzoekende blik, een klein meisje naar me toe gelopen. Hoe oud zal ze zijn, drie jaar hooguit? Ze gaat voor me staan en kijkt me verlegen aan. Ik glimlach naar haar. Dan doet ze iets bijzonders. Ze pakt heel rustig mijn notitieblokje en pen uit mijn hand en klimt bij me op schoot. Ze steekt haar duim in haar mond, rolt zich een beetje op, vleit zich tegen me aan, en voor ik het weet valt ze in slaap. Zomaar bij mij, iemand die ze niet kent. Roerloos blijf ik zitten. Zodat ze niet wakker wordt. Ik kijk naar haar vlechtjes. Vrolijke vlechtjes. Niet door haar moeder gevlochten, want die heeft ze niet meer. Wel door een schat van een vrouw die als moeder voor haar is, hier in dit weeshuis. Een vrouw die zelf geen kinderen heeft. Na een halfuur wordt het meisje wakker. Ze glijdt rustig van mijn schoot, lacht even naar me en huppelt weg. Ik blijf zitten. Het regent nog steeds. In mijn notitieblokje schrijf ik: “Lief meisje op schoot. Geen moeder meer. Ik hoop dat ze veel moeders zal tegenkomen. Met of zonder kinderen, dat maakt niets uit. Als ze maar een moederhart hebben.”

Groetjes,

Leontine

Ook interessant