Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Mijn zoon stierf tijdens een wurgspel’

nog-nooit-verteld-mijn-zoon-stierf-tijdens-een-wurgspel.jpg

Toen haar zoon zichzelf om het leven had gebracht, was Mirjam (60) vol ongeloof. Marcs dood bleek een ongeluk: hij stierf tijdens een choking challenge. Maar dat weet niemand. 

“Het is nu drie jaar geleden dat het is gebeurd. Toch is het alsof het vorige week was. De onverwachte en onnodige dood van mijn zoon Marc heb ik nog steeds geen plek kunnen geven.”

De waarheid verzwijgen

“Toch praat ik graag over hem. Over de levende Marc, welteverstaan. Over hoe fantastisch hij was. Maar als de manier waarop hij gestorven is ter sprake komt, trek ik me terug. Ik weet na al die tijd precies hoe ik het onderwerp moet afwenden.”

“Hoe ik mijn hoofd moet wegdraaien en mijn woorden zo afgemeten moet uitspreken dat de ander gehaast zijn of haar mond houdt. Maar het voelt steeds geforceerder. Eigenlijk zou ik willen dat ik eerlijk kon zijn. Dat wij niet in kleine kring besloten hadden om de waarheid te verzwijgen.”

Oogappel

“Marc, mijn jongste van drie kinderen, was mijn oogappel. Hij leek op mij, was net zo brutaal en ondernemend als ik als kind. Ach, we waren zo’n leuk, vrolijk gezin. Gelukkig stond ik daar vaak bewust bij stil, ik heb altijd mijn zegeningen geteld. Marc was 21 jaar.”

“Hij had net een eigen woning nadat hij daarvoor een klein jaar had samengewoond met zijn vriendin Liek. Hun breuk was in goed overleg gegaan en ze waren nog goed bevriend. Ik maakte me geen enkele zorgen om hem. Hij had veel vrienden en het ging prima met zijn studie. Daarnaast had hij een leuke bijbaan.”

Niet op zijn werk

“Op een dag verscheen hij niet op zijn werk. Zijn collega’s vonden dat gek, want hij was erg punctueel. Ze belden Liek, die al ongerust was omdat hij twee dagen haar app’jes niet beantwoordde. Ze had zijn sleutel en ging naar zijn huis. Toen ze niet naar binnen kon, omdat zijn sleutel aan de binnenkant in het slot zat, belde ze de politie.”

Lees ook: Nog nooit verteld: ‘Ik heb geld gestolen van mijn date’

Dood door eigen toedoen

“Ik hoorde het van haar. Ze was zo overstuur dat ik meteen wist dat er iets verschrikkelijk mis was. ‘Dit was het dan’, schoot er door me heen. Het enige dat bij mij bleef hangen was dat Marc dood was en dat hij er zelf de hand in had gehad. Met deze woorden belde ik mijn man en mijn andere twee kinderen.”

“We kwamen bij elkaar, volledig van het padje. Marc, overleden? En dat zou hij zélf gedaan hebben? Hij, die zo vol in het leven stond? Dat kon toch niet? Had zijn relatiebreuk er toch meer had ingehakt dan wij vermoedden? Onmogelijk, zei Liek, die naar ons toekwam. Ook zij was ervan overtuigd dat het juist goed met hem ging. Er moest iets anders zijn gebeurd.”

Choking game

“Met de politie kwam ook het antwoord. Marc was gestorven door eigen toedoen. Maar dat was níet de bedoeling geweest, verzekerde de politie ons. Wat ze hadden aangetroffen, wees op een uit de hand gelopen choking game. In het Nederlands wordt dat ook wel het ‘wurgspel’ of het ‘stikspel’ genoemd, iets dat vooral kinderen of tieners doen. Vaak samen.”

“Ook dan is het gevaarlijk, maar dan kunnen ze elkaar nog redden. Bij de choking game wordt de halsslagader dichtknepen, tot bijna flauwvallen aan toe. Dat zorgt voor een enorme kick, een soort natuurlijke high. Het kan zelfs verslavend zijn. Sommigen doen dit ook alleen, zoals Marc. Hij had een stropdas gebruikt – die nota bene van mijn man bleek te zijn. Hij had zichzelf niet op tijd kunnen losmaken.”

Dare devil

“Sprakeloos hoorden we de politie aan. Ik wist niet dat zoiets als dit bestond. Liek ook niet, maar zij vertelde wel dat Marc erg gefascineerd was door ‘natural highs’. Zo liep hij hard en fanatiek ook, omdat hij zo gek was op de endorfinekick die hij daarvan kreeg. Dat hij een dare devil was wat betreft achtbanen, dat wisten we allemaal.”

“Maar dat onze jongen zo ver zou gaan in zijn zoektocht naar kicks dat hij iets levensgevaarlijks zou doen, dat hadden we niet kunnen vermoeden. Maar dit spelletje – waarover van alles op zijn computer werd aangetroffen – had hem zijn leven gekost.”

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Hartstilstand

“Het was niet te bevatten. En niet uit te leggen, besloten we. Het was mijn man die opperde om te vertellen dat Marc een hartstilstand had gehad. We hadden geen zin in vragen. In onbegrip. Of in wilde speculaties.”

“Toen we van de politie hoorden dat er ook nog een variant is van de choking game die met seks te maken heeft, waren we helemaal overtuigd. We wilden absoluut geen rare praatjes over Marc. Hij mocht niet veroordeeld worden.”

Boosheid

“Lang is deze beslissing een troost geweest. Iedereen leefde intens met ons mee. Op zijn begrafenis was het afgeladen. Nog altijd zijn er vrienden van hem die langskomen, dat is fijn. Met hen houden we zijn nagedachtenis levend. Toch vind ik het steeds moeilijker dat wij de ware toedracht verborgen houden.”

“Mijn boosheid op Marc heb ik daardoor nog steeds geen plek kunnen geven. Want ja, natuurlijk neem ik het hem kwalijk. Uit de documentatie op zijn computer bleek dat hij wist hoe gevaarlijk het was. Toch deed hij het. Waarom, lieve jongen?”

‘Het moest gewoon zo zijn’

“Daarnaast zijn er nog altijd mensen die dingen zeggen als: ‘Het moest gewoon zo zijn, zijn lichaam was niet sterk genoeg’. En zelfs: ‘Wees blij dat zijn zwakke hart het 21 jaar heeft volgehouden’. Dan denk ik: wat een onzin. Zijn lichaam was sterk genoeg om honderd te worden. Als dat stomme, domme, onnodige ongeluk niet was gebeurd, dan was hij er nog.”

“Bovendien denk ik vaak: ik moet anderen waarschuwen. Misschien heeft hij vrienden met wie hij dit ooit deed. Ze moeten toch weten hoe gevaarlijk het is? En ik denk dat heel veel mensen er niets van weten, terwijl mijn zoon niet de enige is die eraan overlijdt.”

Nog nooit verteld

“Ook als je er niet aan sterft is het heel gevaarlijk, omdat er elke keer hersencellen afsterven als je het doet. En dan te bedenken dat kinderen en jongeren er echt een sport van maken, het nog filmen en het op YouTube zetten ook. Afschuwelijk! Maar mijn man en kinderen zeggen dat ik het moet laten rusten.”

“We krijgen er Marc niet mee terug. Zij hebben hun leven weer enigszins opgepikt en zijn bang om weer van alles los te maken. Natuurlijk ben ik loyaal aan hen. Maar anoniem mijn verhaal doen en mensen waarschuwen is tenminste íets.”

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | Getty Images

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2020-05. Je kunt deze editie hier nabestellen. De foto boven dit artikel dient ter illustratie en is geen foto van Mirjam.

 

 

 

Ook interessant