Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Ik vind het moeilijk dat sommigen de ernst van de zaak niet willen inzien’

leven-in-tijden-van-corona-margriet.jpg

Deze week in mijn verhaal vertelt Clara over hoe zij en haar man leven in tijden van corona. Ze kunnen niet meer doen wat ze vroeger ondernamen, zoals fietsen en uit eten gaan, maar proberen alsnog van elkaars gezelschap te genieten.

“Als mijn man en ik ’s avonds bij het naar bed gaan zeggen: ‘En wat gaan we morgen doen?’, is het antwoord nu snel klaar: ‘Weer niks!’ En dat al maanden lang. We doen wel wat, maar dat is niets vergeleken met wat we vroeger deden. Toen ontdekten we de mooiste routes door Nederland door knooppunten te volgen: fietsen op de drager, flesjes water vullen, eten in de tas en gáán. We bezochten mooie dorpjes en steden, gingen een beetje winkelen, lekker uit eten.

Qualitytime

Nu zitten we op de bank, we lezen de krant of een boek en zien onze kinderen en kleinkinderen op het schermpje van onze mobiele telefoons. En we leren nieuwe woorden nu we leven in tijden van corona: corona, veiligheidsgebied, bubbel… We proberen erom te lachen. Toen we vijf jaar geleden trouwden, maakten onze kinderen een ABC. Over de Q hoefden ze niet lang na te denken, die stond voor qualitytime. En qualitytime hebben we nu zeker! Klagen doen we niet, we berusten in ons lot. Tenslotte moet iedereen dat toch? En we willen zo graag oud worden samen!

Lopen

Als we het boodschappenbriefje klaar hebben, gaat mijn man om zeven uur ’s morgens boodschappen doen voor de hele week. Mijn hobby is koken, dus maak ik er elke dag iets bijzonders van. Op andere ochtenden gaat hij buiten hardlopen en leg ik de gewichten klaar om mee te doen met Nederland in beweging. Na het avondeten lopen we vaak een uur door de wijk, in een bos of langs het water. Soms komen we dan iemand tegen.

Maar wat is het jammer als mensen geen anderhalve meter afstand willen houden. Een stap opzij dus maar. Geregeld staan we dan te soppen in het natte gras of in de brandnetels. Geeft niet, we hebben een schoenborstelplank voor de buitendeur staan. Mijn man en ik beseffen wel dat wij elkaar hebben. Voor mensen die alleen wonen is het wel érg stilletjes nu. Juist met hen zoeken we daarom wat meer contact.

Samen volhouden

Kon je het maar aan mensen zien wie corona heeft, denk ik weleens. In de vorm van pukkels of zweren of zo. Wij hebben er veel voor over om niet ziek te worden en anderen niet aan te steken; de cijfers liegen er tenslotte niet om. Moeilijk vind ik het dat sommige anderen de ernst van de zaak niet willen inzien. Laten we sámen volhouden en ons best blijven doen. Dan hoeft het hopelijk ook niet weer zo ver te komen dat mijn kleinzoon van vier op de bank zit te huilen, omdat hij niet naar school kan…”

Beeld | iStock

M47

Dit artikel  verscheen eerder in Margriet 2020-47. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant