Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Ik herinnerde me opeens die warme zomeravonden’

mijn-verhaal.jpg

Anneke: “Alweer enkele maanden geleden, nog voor de Coronaperiode, was ik op een verjaardag en stelde iemand zomaar uit het niets de bijzondere vraag: ‘Hebben jullie nooit het gevoel gehad dat je een vondeling was?’ Ik moest erover nadenken. Maar iedereen om mij heen bleek het gevoel meteen te herkennen. Allemaal hadden ze zich weleens een vondeling gevoeld, terwijl ik echt met ‘nee’ moest antwoorden.

Eenmaal thuis bleef de vraag door mijn hoofd spoken. Een vondeling. Ik? En toen ineens kwamen er toch beelden naar boven. Beelden uit een periode van lang geleden.

Vondeling

Ik herinnerde me opeens die warme zomeravonden. Een bedje van mos en dennennaalden. Boven mij de takken van een struik en naast mij een pakketje met kleding…

Het is de zomer van 1944. Vijf jaar ben ik. Mijn ouders hebben in de Achterhoek een houten zomerhuisje gehuurd en rondom is bij de boeren een overvloed aan melk, groente en vlees te koop. Het lijkt of de oorlog aan ons voorbijgaat. We genieten van de prachtige natuur. Van roggeboterhammen met spek en van zomaar even met de melkkan naar de boer. Maar elke avond als het donker wordt, begint er boven ons een boos gebrom. In lange rijen vliegen bommenwerpers vanuit Engeland naar het Ruhrgebied. En ons zomerhuisje staat precies onder die vliegroute.

Gerommel van afweergeschut

Een panische angst overvalt mijn moeder: er zal maar zo’n vliegtuig naar beneden storten, precies op ons houten huisje! Resoluut hijst ze haar twee dochters in een trainingspakje over de pyjama. Ze neemt ons mee naar buiten en schuift ons daar ergens onder de struiken, met een pakketje kleding voor het geval dát. Mijn zusje valt al snel in slaap. Maar ik kijk naar de lucht boven mij. In de verte klinkt het gerommel van afweergeschut. Van een andere kant komen nog meer vliegtuigen. Hoog boven mij wordt gevochten en even later flitst een vliegtuig brandend naar beneden.

Dennennaalden en kamperfoelie

Een enorme knal, de grond trilt. En dan zie ik hoe een man aan een parachute naar beneden komt. Zo gaan die avonden. Ik ruik de dennennaalden en de kamperfoelie, ik kijk, luister en wil wakker blijven, maar elke morgen lig ik verrassend genoeg toch gewoon weer in het vurenhouten bed in ons zomerhuisje.

Of ik me nooit een vondeling heb gevoeld? Alleen buiten met een pakketje kleding naast me, kijkend hoe de boze/onbekende wereld op me afkwam? Ja, toch wel heel even, tijdens die zomeravonden in 1944. En jaren later hoorde ik dat vlak achter ons zomerhuisje in Hengelo vliegtuigresten zijn opgegraven…”

Film

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2020-21. Je kunt deze editie nabestellen via MAGAZINE.NL.

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Beeld | iStock

Ook interessant