Mijn verhaal: ‘Ik was meteen verliefd op mijn schoonmoeder’

Deel dit artikel:

“Ik ben opgegroeid in een dorp in Noord-Holland, met heel nuchtere ouders en twee broers. ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg,’ was het motto waarmee we allemaal binnen de lijntjes bleven”, vertelt Ditte. “Maar ik was geloof ik de enige die geregeld écht bij de woorden stilstond. Want deed ik echt zo gek als ik ‘gewoon’ deed? Ik zag dorps- en klasgenoten toch helemaal niet zo anders doen dan ik? En deden we daarmee dan gek of gewoon?

Hoe ouder ik werd, hoe verstikkender de denkwijze van mijn familie aanvoelde. Ik botste vooral met mijn moeder, die niet overweg kon met mijn vragen en mij maar een ‘rare dwarse puber’ blééf noemen, zelfs toen ik die leeftijdsfase echt wel voorbij was.

Emotionele tegenpool

Zodra het kon, ben ik op kamers gegaan om in Amsterdam op te gaan in de ‘massa’ van kleurrijke mensen. En ik vond er uiteindelijk mijn huidige man, die in het uiten van zijn gedachten en emoties echt mijn tegenpool is.

Het leuke van Marco vind ik na elf jaar samenzijn nog steeds zijn flair en ruimdenkendheid en zijn gevoel voor dramatiek: of hij nu iets geweldig of afschuwelijk vindt, het wordt dik aangezet. Hij is bovendien oprecht geïnteresseerd in mij en verwacht dat ook ik mijn hart op mijn tong draag en anderen – hem zeker – deelgenoot maak van mijn gevoelens.

Verliefd op m’n schoonmoeder

Marco heeft een Nederlandse vader en een Italiaanse moeder, van wie hij deze eigenschappen heeft meegekregen. Ik mocht haar al in de eerste weken van onze relatie ontmoeten en was meteen ‘verliefd’. Zo’n leuk, warm en flamboyant mens. Geheel volgens het beeld dat ik had van dé Italiaanse mamma, bleek ze te kunnen koken als de beste en had ze altijd extra voor wie onverwachts zou blijven eten.

Gemist in mijn jeugd

Ineens wist ik wat ik destijds niet besefte: dat het die spontaniteit en hartelijkheid zijn die ik zo miste in mijn jeugd en ons gezin vroeger. En heel anders dan ik verwachtte van een ‘bezitterige Italiaanse jongensmoeder’, verwelkomde ze mij met open armen in de familie. Samen met haar man trouwens, mijn schoonvader. Nooit voelde ik me door hen op de proef gesteld.
In de jaren die volgden, heb ik veel gedeeld met mijn schoonmoeder en door haar kijk op familie heb ik ook de banden met mijn eigen ouders hersteld. Iedereen is anders; dat kun je vervelend vinden of je ‘omarmt’ het. Ondertussen voel ik me gezegend, omdat ik via mijn grote liefde een tweede thuis en een extra stel ouders heb gevonden. Als mijn schoonouders nog eens het idee opvatten om naar Italië te emigreren, móéten wij wel mee, omdat ik – nog meer dan Marco – ze niet meer kan missen.”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief

Meer lezen?

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 27, juni/juli 2019. Het hele nummer lezen? Dat kan!

BESTEL ‘M VIA MAGAZINE.NL >
OF LEES ‘M VIA BLENDLE >