Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Mijn stuitje bleek de boosdoener, maar foto’s en scan lieten geen afwijking zien’

mijn-stuitje-bleek-de-boosdoener-maar-fotos-en-scan-lieten-geen-afwijking-zien.jpg

Een val in 2017 zette het hele leven van Tanja (52) op z’n kop, vertelt ze deze week in Mijn verhaal. Wat er precies mis is met haar stuitje is onbekend, maar dat ze elke dag enorme pijn heeft is een feit. “Ik ben een patiënt geworden en ben mijn actieve leven  kwijt”, zegt Tanja.

“Op 17 augustus 2017 ging ik met een vriendin ergens iets drinken. Eerst mijn hondje laten plassen, dacht ik voor het naar binnen gaan, waarbij ik even snel van de verharde dijk af naar beneden wilde lopen. Omdat er zeewier op lag, gleed ik uit op mijn billen. Heel snel en heel hard. En meteen voelde ik dat het helemaal fout was. De pijn! Waar die vandaan kwam kon ik nog niet voelen. Ik ben opgestaan, opnieuw op mijn billen gevallen en weer opgestaan om naar mijn vriendin te lopen. Maar het ging echt niet goed.”

Gillen van de pijn

“Gillend van de pijn ben ik uiteindelijk op de Eerste Hulp beland. Mijn stuitje bleek de boosdoener, kon ik toen aangeven, maar foto’s en scan lieten geen afwijking zien. Ik kreeg pijnbestrijding, omdat het niet mogelijk was de oorzaak te achterhalen en aan te pakken. En zo is het na vier jaar nog steeds. Ik ga, hoopvol maar steeds zonder resultaat, van therapie naar therapie en ik slik medicijnen tegen de pijn.”

Lees ook:
Pijn aan je stuit maar niet gevallen? Dít kunnen de oorzaken zijn

Coccygodynie

“Wat ik heb heet coccygodynie, ‘een pijnlijke aandoening van het staartbeen net boven de anus’. Helaas lijkt onderzoek hiernaar in de medische wereld, in binnen- en buitenland, een ondergeschoven kindje, terwijl ik door eigen speurwerk weet dat er heel wat mensen zijn met hevige stuitklachten – meestal na een val of bevalling – en alle gevolgen van dien. De verhalen zijn vaak schrijnend en gedachten aan zelfdoding zijn niet uitzonderlijk.”

‘Zitten is een drama’

“Ik prijs mezelf gelukkig dat ik een ontzettend leuk sociaal leven heb en dat ik veel steun krijg van mijn gezin. Als ik er eens op uit wil, slik ik extra pijnmedicatie; mijn man brengt mij met de auto en ik lig – niet zonder klachten overigens – dan op de achterbank. Zitten is een drama, maar móét soms en doe ik dan op een speciaal ‘stuitkussen’ dat ik overal mee naartoe sleep. Lopen geeft de minste klachten bij mijn stuitje en dus moet ik er niet aan denken dat ik dát straks met het ouder worden niet meer goed kan. Ik kan al zo veel niet meer.”

Patiënt geworden

“Ik ben een patiënt geworden en ben het actieve leven dat ik leidde kwijt. Als ik daaraan denk, kan ik wel huilen, maar daar heb ik natuurlijk niets aan. Ik vertel mijn verhaal om mensen die hetzelfde meemaken een stem te geven. En vooral omdat ik heel erg hoop dat een arts of specialist dit leest en beseft hoe nodig het is dat stuitklachten weer eens op de kaart worden gezet voor gericht onderzoek.”

Beeld | Getty Images

Ook interessant