Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘En toen was het ineens 10 juni, zijn sterfdag’

mijn-verhaal-en-toen-was-het-ineens-10-juni-zijn-sterfdag.jpg

Deze week vertelt Marijke (69) in Mijn verhaal over haar man Paul. Hij had dementie en werd steeds afhankelijker van Marijke’s zorg. Paul had heel veel moeite met het accepteren van zijn ziekte en koos ervoor om zelf zijn sterfdag te bepalen.

“Mijn man Paul had dementie. Daarnaast had hij lichamelijke klachten die hem steeds afhankelijker maakten van mijn zorg.”

Euthanasie

‘Ik ga deze rit niet uitzitten,’ zei hij drie jaar geleden al. En ik begreep dat van hem. Hij, als hovenier, als heel actief buitenmens, wilde pertinent niet mensonterend het einde tegemoet gaan. Januari vorig jaar besloot hij dat het tijd was.”

“Wachtte hij langer, dan zou hij geestelijk misschien te slecht zijn om nog in aanmerking te komen voor euthanasie. Nadat de huisarts had aangegeven dat hij Paul nog te goed vond en dus zijn medewerking niet wilde verlenen, zocht Paul contact met de levenseindekliniek.”

Razendsnel

“Vanwege de lockdown duurde het tot eind mei, voordat de benodigde oriëntatiegesprekken konden plaatsvinden, maar daarna ging het dan ook razendsnel. Paul sprak met de mensen van de kliniek en de begrafenisondernemer al zijn ideeën door. Hij koos de kaart en de tekst, hij versierde met de kleinkinderen het deksel van zijn kist en bepaalde dat hij in een Citroën zou worden weggereden, met buiten op het achterraam – want humor had hij tot het laatste moment – een verend handje waarmee hij symbolisch de achterblijvers gedag zou zwaaien.”

Lees ook: Mijn verhaal: ‘Rebalancing leerde me weer lachen

Sterfdag

“En toen ineens was het 10 juni, zijn sterfdag. Ik waste en föhnde ’s morgens zijn haar, trok hem de korte broek en polo aan die hij had aangewezen, om twaalf uur dronk Paul nog opgewekt koffie met de mensen die het proces gingen begeleiden en om twee uur lag hij in zijn kist.”

Beter voorbereid

“Alles rondom Pauls dood is gegaan zoals hij wilde en dat is mooi. Maar hoe bizar was het voor míj om de avond van tevoren nog tuintips door te nemen, samen een wijntje te drinken en ’s middags na de koffie mijn man dood in de woonkamer te zien liggen. Wat had ik graag beter voorbereid geweest op dit moment – middels eigen gesprekken met de stervensbegeleiders of, beter nog, met ervaringsdeskundigen.”

Twijfels

“Nu ging ik twijfelen. Heb ik er wel goed aan gedaan om overal mee in te stemmen? Had ik er niet wat langer voor moeten vechten en hem méér moeten wijzen op de nog heel mooie kanten van ons leven samen?”

“Gelukkig is die onrustige fase voorbijgegaan en heb ik nu vrede met zijn keuze. Maar heel graag wil ik andere mensen op het hart drukken om, als zij in deze situatie terechtkomen, meer begeleiding te vragen voor zichzelf.”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Beeld | Getty Images

Ook interessant