Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Als mijn ouders straks wegvallen, blijf ik alleen over’

thoughtful-tensed-woman-against-wall-by-window-at-home.jpg

Deze week vertelt Rosalien (49) in Mijn verhaal over de bijzondere band met haar ouders en dat zij zich zorgen maken dat ze alleen achterblijft als zij er niet meer zijn.

“Onlangs las ik in Praat mee de vraag van de redactie: ‘Wat houdt jóú bezig?’. Ik wist daarop meteen mijn antwoord, namelijk dat ik alleen overblijf als mijn ouders er niet meer zijn. Dit houdt mij bezig omdat ze ouder worden en niet het eeuwige leven hebben, omdat ik weet dat zij mij niet graag achterlaten en omdat ik hen enorm zal missen.”

“Mijn ouders hebben altijd gevoeld dat er iets met mij aan de hand was. Mijn fijne motoriek was niet goed, waardoor zij uren met mij oefenden met bijvoorbeeld lego en knikkeren. Bovendien had ik andere interesses dan mijn leeftijdsgenoten; met poppen speelde ik niet, ik wilde leren, de krant lezen en zocht overal een geestelijke uitdaging in.”

Veel mooie herinneringen

“De kinderpsycholoog die mij onderzocht kon er niet de vinger op leggen en dus bleven mijn ouders doen wat hen het beste leek: geen onderscheid maken en aan mij dezelfde eisen stellen als aan mijn broer en zus. Juist daardoor heb ik kansen gekregen die er waarschijnlijk niet waren geweest als ik het label ‘autistisch’ had gekregen.”

“Die diagnose, ‘het syndroom van Asperger’ om precies te zijn, kreeg ik pas rond mijn dertigste. En die kwam boven op het posttraumatisch stresssyndroom waaraan ik lijd door het seksueel misbruik in mijn kinderjaren door twee bekenden. Therapieën volgden, waarin mijn ouders mij steeds steunden. Ik heb zelfs tijdelijk weer bij hen in huis gewoond en altijd voelde ik me welkom. In die periode stimuleerden mijn ouders mij, zoals ze altijd hadden gedaan, om door te pakken en niet op te geven.”

Lees ook:
Mijn verhaal: ‘Er werd nooit over hem gepraat, dat was zielig’

“Dat ik nu, op mijn 49ste, heel gelukkig ben, heb ik mede aan hen te danken. Ik woon in een heerlijk huis met een prachtige tuin, in een buurt waarin ik word geaccepteerd zoals ik ben. Nu mijn ouders 80 en 84 jaar zijn, is het tijd dat ik er voor hén ben, wetende dat een afscheid dichterbij komt.”

“Ik zal daarna alleen overblijven, want terugvallen op mijn broer en zus zal niet gaan, daar is ons contact niet naar. Mijn ouders maken zich hier druk om, maar dat is niet nodig. Gedragen door hun liefde, met enkele goede vrienden om mij heen en met onnoemlijk veel mooie herinneringen in mijn hoofd weet ik zeker dat ik mij staande zal houden. Dat vertrouwen is er dankzij mijn ouders. Proberen jullie je dus maar geen zorgen te maken, pap en man. Want echt, ik red mij wel.”

Beeld | Getty Images

Ook interessant