Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Door die ontmoeting in Frankrijk, kreeg ik weer hoop voor de toekomst’

mijn-verhaal-door-die-ontmoeting-in-frankrijk-kreeg-ik-weer-hoop-voor-de-toekomst.jpg

Deze keer in Mijn Verhaal vertelt Rina (69) over hoe ze na de diagnose leverkanker éigenlijk al opgegeven was. Door een bijzondere ontmoeting in Frankrijk, kreeg ze toch weer hoop voor de toekomst.

“Begin 2016 werd bevestigd waar we al zo bang voor waren: primaire leverkanker. Een tumor van zeven centimeter zat er in mijn lever! Maar de lymfeklieren rondom waren schoon en er kon worden geopereerd. Negen maanden was ik kankervrij, tot bij de derde controle een nieuwe tumor werd gezien. Deze was nog te verwijderen met ‘wegbranden’, maar drie maanden daarna was het weer raak. Nu werden er vijf nieuwe tumortjes geconstateerd en na een chemobehandeling die helemaal verkeerd uitpakte en mijn lever verwoestte, werd ik naar huis gestuurd.”

Levertransplantatie

“We hebben nog over een levertransplantatie gesproken, maar nee: vrouw van 68, HCC-tumor, ‘komt niet in aanmerking’. Dit was het dan. Ik was niet boos, wel heel verdrietig. Om wat ik nu moest gaan loslaten; mijn man, mijn drie kinderen en hun gezinnen. Maar ik was ook dankbaar voor het mooie leven dat ik had gehad. Nu wilde ik vooral nog veel regelen, onder andere voor mijn begrafenis. Het moest een dankdienst worden met veel mooie liederen. En we wilden graag nog één keer naar ons geliefde Algarve.”

Ontmoeting

“Dat ik er nu nog bén heeft alles te maken met een toevallige ontmoeting in Frankrijk, op doorreis naar Portugal met de eigenaresse van de B&B. Ze vertelde dat ze net haar zestigste verjaardag groots had gevierd, omdat ze er bijna niet meer was geweest. ‘Een levertransplantatie heeft me toen gered,’ zei ze, waarop wij onze oren spitsten en ook mijn verhaal deelden. Vervolgens vertelde ze over de arts die haar destijds in Tours behandelde en die inmiddels in het Belgische Leuven werkte. ‘Benader hém,’ zei ze, ‘geef niet op!’ Een advies dat we gewoonweg niet konden negeren.”

Dankbaar

“Ik moet het nu kort vertellen, maar natuurlijk is het niet makkelijk gegaan. De arts in Leuven was optimistisch door mijn leefstijl en conditie, maar het wachten was op een geschikte donor en die kwam werkelijk op het nippertje, ik was er heel slecht aan toe. Het was ook bizar om weer hoop te hebben op een toekomst, terwijl ik in mijn hoofd al vrede had met de situatie. Nu kan ik alleen maar dankbaar zijn, zó ontzettend dankbaar.

De transplantatie is geslaagd en dankzij mijn donor gaat het goed met mij. We wandelen veel en genieten bewust van elke dag. Soms moet ik mijn arm knijpen om te voelen of het allemaal wel echt waar is. Die ontmoeting in Frankrijk; wij vinden het een wonder.”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.

Margriet 34 ligt in de winkel! Dit nummer staat vol inspiratie voor zomerse grote maten mode, een interview met Oek de Jong, de eerste keer samen op vakantie zonder kinderen, en nog véél meer. Haal het nummer snel in huis of bestel ‘m online zonder verzendkosten.

Beeld | iStock

Ook interessant