Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Het liefst nam ik al haar pijn en vermoeidheid weg’

mijn-verhaal-het-liefst-nam-ik-al-haar-pijn-en-vermoeidheid-weg.jpg

Deze week vertelt Hilde (61) in Mijn verhaal over haar dochter Jill(30). Eerst was er niks met Jill aan de hand. Op haar veertiende werd ze ziek en pas op haar eenentwintigste kreeg ze de diagnose MS. Hilde zou het liefst alle pijn en de eeuwige vermoeidheid van haar dochter wegnemen.

“Onze Jill was een vrolijk meisje met een sterke eigen wil en een schare vriendinnen om zich heen. Die komt er wel, dacht ik altijd. Maar op haar veertiende veranderde alles.”

Klachten

“Van de ene op de andere dag was ze continu doodmoe. Bloedonderzoek wees niets uit, dus het zou vanzelf wel overgaan, zei de huisarts. Maar nee. In de jaren die volgden kwamen er nieuwe klachten bíj. Jill viel geregeld, ging slecht zien en had een voet die zomaar kon omslaan, waardoor ze steeds weken met krukken liep. Bovendien vroeg ze alsmaar meer aandacht door negatief gedrag; zo was ze vaak boos en enorm dwingend.”

MS

“De jaren tot haar 21ste werden getekend door onderzoeken, ruzies in huis, opnames in een psychiatrische kliniek en het feit dat ze gedwongen moest stoppen met school wegens té veel ziekmeldingen. Daarna volgde, dankzij een alerte neuroloog, eindelijk een diagnose: MS. Dit bracht Jill de erkenning die zij zo verdiende en mij als moeder het besef dat haar klachten dus nóóit zouden overgaan, waarop ik altijd nog stilletjes had gehoopt.”

Lees ook: Mijn verhaal: ‘Ik nam de afslag en koos voor het onbekende’

Schuldgevoel

“Jill is nu dertig en woont zelfstandig. In de weekenden is ze bij ons en proberen wij het haar zo fijn mogelijk te maken, maar dat is niet eenvoudig. Sinds ze weet dat ze MS heeft, is er voor haar niets anders meer en benoemt ze elke prikkel die ze voelt. De stortvloed aan woorden die mijn man en ik over ons heen krijgen gaat over steeds hetzelfde. Dat irriteert en meteen voel ik me dan schuldig. Mag ik wel van Jill verwachten dat ze meer uit haar leven haalt, dat ze haar interesses iets verbreedt?”

Respect en waardering

“Verdriet, boosheid, teleurstelling, medelijden en acceptatie gieren tegelijkertijd door mijn lijf, wat me als moeder en mantelzorger soms gillend gek maakt. Als het kon, zou ik zó met haar ruilen. Haar pijn en eeuwige vermoeidheid wegnemen. Maar doorgaans kan ik niets meer doen dan luisteren en juist dát kan ik nauwelijks nog opbrengen. Haar broers en zus lukt het zelfs helemaal niet meer, na wat ze al met haar hebben meegemaakt, en dat doet er voor mij nog eens een schepje bovenop: ik gun Jill zó hun respect en waardering.”

Treft hele gezin

“Natuurlijk houden mijn man en ik uit liefde voor onze dochter vol, maar dat het makkelijk is kan ik niet zeggen. Ik heb gemerkt dat een zware chronische ziekte een heel gezin treft en zelden alleen die ene persoon.”

Beeld | Getty Images

Ook interessant