Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Opeens, midden op de werkdag breken de tranen door’

mijn-verhaal-opeens-midden-op-de-werkdag-breken-de-tranen-door.jpg

Deze week vertelt Jet (49) in mijn verhaal over haar burn-out. Ze had nooit verwacht er een te krijgen, hoewel de symptomen haar toch wel bekend in de oren klonken.

Jet: “Zoiets gebeurt mij niet, dat wist ik zeker. Maar inmiddels had ik het wel al vaker bij anderen gezien. Vrienden of collega’s die er even ‘doorheen’ zaten. Zo werd het genoemd althans en het betekende zo veel als: oververmoeid, overspannen of opgebrand zijn.

Ongrijpbaar

Ongelooflijk vervelend leek me dat. Ongemakkelijk ook, omdat je dan moest laten zien dat het niet meer ging. En misschien vond ik er stiekem ook nog wel wat van soms. Want het was toch een soort van ‘niet gelukt om nog even door te zetten’. Maar bovenal vond ik het, denk ik, spannend. ‘Overspannen zijn’ voelde compleet ongrijpbaar: hoelang duurt zoiets, voelt het voor iedereen anders en wat is de beste remedie? En eigenlijk wilde ik er ook weer niet te veel over horen, want wanneer het werd omschreven, voelde het soms best wel bekend.

Maar ach, zoiets gebeurt mij gelukkig niet, dacht ik dan meteen. En hoewel ik mij door de jaren heen weleens op een randje voelde balanceren, bleef ik met een lach en een enkele traan toch altijd overeind staan. Dat moest ook, vond ik.

In elkaar storten

En dan opeens, midden op een werkdag, breken de tranen door. Het zijn mijn eigen tranen en ik kan ze niet meer tegenhouden. Ik kan alleen nog maar naar huis rijden en vertwijfeld op de bank kruipen. Deze keer heb ik gewoon geen keuze. Ik kán niet meer. Nog één uurtje of één dag doortrekken is doodgewoon niet meer mogelijk. Moe ben ik, hondsmoe. En doodsbenauwd bij het idee weer achter de computer te moeten kruipen. Voor het eerst in mijn werkende leven open ik mijn mail niet meer. En moet ik simpelweg bekennen dat het dus ook mij kan gebeuren. Hoe dan? Waarom dan? En mijn grootste vraag: hoe nu verder?

Een andere ‘ik’

Soms moet er iets gebeuren, voordat er wat gebeurt. En ik moet ervoor zorgen, dacht ik meteen, dat overspannen raken mij nooit wéér gebeurt. De tijd die volgt is er een van heel veel vragen stellen aan mijzelf en anderen, van oordelen bijstellen, van naar binnen en naar achteren kijken om daarna weer recht vooruit te kunnen gaan. Niet te snel willen, dat is nog wel de grootste uitdaging. En daarna: niet meer zo veel moeten van mijzelf. Er volgen ook mooie gesprekken, nieuwe inzichten en misschien, uiteindelijk wel, een iets andere ‘ik’. Ik kijk ernaar uit om haar te ontmoeten.”

Yeah, Margriet is genomineerd voor Website van het Jaar 2020!
Help jij ons winnen? Stem dan snel!

Beeld | iStock

Ook interessant