Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Het is mooi voor een kind als er na het overlijden van een ouder nog iets tastbaars is’

vrouw-strand.jpg

Judith: “Negen jaar geleden is mijn allerliefste hartsvriendin overleden aan de vreselijke ziekte kanker. Dankbaar ben ik voor de laatste maanden die ik met haar heb gehad, voor alle momenten die we nog deelden. Soms lag ik bij haar en zeiden we niks, vaak hadden we mooie gesprekken. We praatten meermalen over haar einde en over haar grootste angst om haar dochtertje te moeten achterlaten in een leven waarvan ze geen deel meer zou uitmaken. Ik heb vaak zitten bedenken wat ik kon doen om enerzijds deze zorg van mijn vriendin te verzachten en anderzijds de leegte die haar dochter zou gaan voelen een beetje op te vullen.

Ik kwam uiteindelijk op het idee om samen met mijn vriendin een boekje te maken. Daarin liet zij een mooie boodschap voor haar dochter achter en heb ik haar hele ziekteproces 
beschreven, maar bijvoorbeeld ook hoe mijn vriendin zelf als kind en tiener was. Daarnaast hebben we samen gefilmd. Zo zou haar dochter later haar moeders stem nog kunnen horen, die zegt hoe trots ze is en altijd zal zijn op haar meisje, dat zij mag genieten van haar leven, haar dromen mag volgen en altijd naar haar hart moet luisteren. Het was mooi, maar ook heel moeilijk om boekje en film te maken, omdat je bezig bent met iets waar je helemaal niet aan wilt: afscheid nemen van het leven, van alles wat je dierbaar is.

Door het verlies van mijn vriendin heb ik ervaren hoe mooi het is voor een kind als er na het overlijden van een ouder nog iets tastbaars is. Dit wilde ik ook voor mijn kinderen, en daarom kocht ik wenskaarten met het idee er steeds iets speciaals op te schrijven wat ze op hun verjaardagen zouden lezen, mocht ik er ooit niet meer zijn. Van dat schrijven kwam alleen weinig terecht, tót onlangs in onze omgeving een jonge vader overleed en het mijn dochter van veertien zo raakte dat zijn kinderen nooit meer iets van hem zouden zien of horen, dat ze hem nooit meer konden knuffelen. Nu moest ik er écht iets mee, vond ik, en zo is mijn memorybox ontstaan. Met wenskaarten voor speciale gebeurtenissen en cadeautjes die ik ze ook bij leven zou geven, zoals een armbandje voor mijn dochters trouwen.

Door de verraste en ontroerende reacties van vrienden besef ik dat niet iedereen zoiets zelf bedenkt, maar dat velen het wel zouden willen: ervoor zorgen dat er beetje van hen aanwezig blijft voor de kinderen. Ik heb van mijn droom mijn werk gemaakt door anderen hierbij te helpen. En voor wie zelf aan de slag wil gaan, kan dit verhaal misschien een mooie aanzet zijn.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2018-15. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Leuk om te lezen

Bekijk ook

Vriendinnen Ingrid en Liezet gaan op pad in het oosten van Nederland.

 

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant