Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Jarenlang heb ik een onbestemd gevoel gehad’

mijn-verhaal-jarenlang-heb-ik-een-onbestemd-gevoel-gehad.jpg

Karin (43): “Bij mijn oma was het altijd gezellig druk. Ik denk dat het haar Surinaamse roots waren, die maakten dat zij voor iedereen haar deur opende en een extra bord op tafel zette. Op gewóne dagen was er al veel te ‘snoepen’: spiesjes van bakbanaan, heerlijke pasteitjes en pindakoekjes die ze allemaal zelf maakte.

Dus als er wat te vieren viel, leek de keuken in haar eenvoudige rijtjeswoning er wel eentje van een succesvol Surinaams restaurant. Ik at de hele dag door en wat was het gezellig dat de familie in en uit liep door huis, tuin en keuken.

Verwaterd familiecontact

Mijn opa en oma hadden vier zoons, drie schoondochters en vijf kleinkinderen. Daarnaast waren er de ooms, tantes, neven en nichten van mijn vader, opa’s kant, die we eigenlijk alleen zagen in het huis van mijn grootouders en dat was oké. Maar toen zij heel wat jaartjes later – ik was eind twintig – kort na elkaar overleden, hield dat ineens op.

De wat verdere familieleden belden zo nu en dan nog en stuurden kaarten met verjaardagen en kerst. De broers van mijn vader – mijn directe ooms dus, en mijn tantes, nichtje en neven – zagen we de eerste tijd nog wel, maar omdat er geen spil meer was en niemand dat stokje overnam, verwaterden de contacten gek genoeg.

Ook leuk om te lezen: Mijn verhaal: ‘Mijn ouders waren nooit blij met mij’

Ik mis haar typerende Surinaamse inbreng

Toen ik op mijzelf woonde, heb ik nog geprobeerd om iedereen bij elkaar te krijgen, maar het was anders. We misten mijn oma’s aanwezigheid en haar zo typerende Surinaamse inbreng. Haar zoons hadden zelf niets met koken en haar oer-Hollandse schoondochters ook niet per se, dus dat was dat. Ons samenzijn voelde niet meer zo familiair als toen en na mijn initiatief is er nooit meer zo’n uitnodiging teruggekomen.

Onbestemd gevoel

Jarenlang heb ik een onbestemd gevoel gehad, alsof ik niet compleet was. Daarom ben ik, ook al had ik zelf al een gezin en lieve schoonouders, toch op zoek gegaan. Ik moest daarvoor naar Suriname, dat wist ik zeker, daar waar de broers en zussen van mijn oma hun levens hadden opgebouwd. Ik kende deze mensen van hun bezoeken in Nederland, maar had hun kinderen en kleinkinderen nooit ontmoet.

Warm welkom

De reis daarheen met mijn gezin was als thuiskomen. Mijn lieve tantes daar en hun heerlijke Surinaamse kookkunsten, het voelde allemaal vertrouwd. En wat werden we door iedereen hartelijk ontvangen en omarmd! Niet als gezellige kennissen, maar écht als familie. Het voelde zó warm en fijn. Dit contact zou ik niet meer loslaten.

Familie, familiegevóél: voor mij betekent het meer dan ik ooit had gedacht. En ik hoop van harte dat ik het mijn drie dochters kan meegeven.”

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-36
Je kunt deze editie nabestellen via MAGAZINE.NL >

 

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

 

Ook interessant