Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Ik was pas drie toen mijn moeder met de noorderzon vertrok’

mijn-verhaal-ik-was-pas-drie-toen-mijn-moeder-met-de-noorderzon-vertrok.jpg

In Margriet 36 vertelde Joyce dat haar vader afscheid nam van zijn oude leven na de scheiding van haar moeder, en daarmee tevens al het contact met zijn kinderen verbrak. Met een andere vrouw begon hij aan een nieuw hoofdstuk in zijn leven, met nieuwe hoofdpersonen. Miranda (52) voelt die pijn, vertelt ze in Mijn Verhaal.

“De pijn van Joyce, omdat ik zo goed weet hoe het is, en dus ook mijn eigen verdriet en gemis. Bovendien zijn de vragen die ik mijzelf járen heb gesteld er ook weer. Hoe kun je als ouder zo’n keuze maken? Waarom dacht je dat het niet ­anders kon? En heb je ons dan nooit gemist? Net als bij Joyce zullen ze waarschijnlijk altijd onbeantwoord blijven.”

Mijn moeder vertrok

“Mijn broer en ik waren vijf en drie toen mijn moeder met de noorderzon vertrok. Ze had een brief voor mijn vader achtergelaten en was weggegaan. Ik weet dat mijn vader haar nog heeft gezocht, dat hij haar via zijn schoonouders en zwager heeft proberen te bereiken, maar mijn moeder had alle deuren dichtgegooid. Ook haar eigen familie heeft jarenlang niets van haar vernomen. In de brief aan mijn vader schreef ze dat het gezinsleven haar verstikte, dat ze zichzelf daarin was kwijtgeraakt en dat ze nooit een goede moeder kon zijn omdat zij zich niet volledig kon opofferen voor haar kinderen.

Dat ze zich zo voelde in ons gezin had ze nooit laten merken, of in elk geval had mijn vader de signalen niet opgevangen. Er was niemand die ze in ­vertrouwen had genomen in hun gezamenlijke kring, maar daarbuiten moet iemand haar hebben geholpen. Ze had ­namelijk niet veel meegenomen.”

Samen verder

“Wij – mijn vader en zijn twee jonge kinderen – moesten uiteindelijk verder en dat hebben we gedaan. Mijn vader vond gelukkig na enkele jaren een heel lieve tweede vrouw die voor mijn broer en mij een fantastische moeder was en nog steeds is. Dat zij zo zichtbaar van ons houdt en altijd van ons heeft genoten maakt de keuze van mijn biologische moeder misschien wel nóg onbegrijpelijker. Wat heb je ­jezelf veel tekortgedaan, denk ik weleens.”

Helemaal loslaten lukt niet

“Ik weet inmiddels dat ze in Zwitserland haar geluk heeft gevonden, maar ik zoek geen contact meer. Haar helemaal loslaten lukt echter ook niet. Niet écht. Bewust worden achtergelaten door een vader of moeder laat nu eenmaal diepe littekens achter.”

Tekst | Laura Kraeger
Beeld | Getty Images

Ook interessant