Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Bij elke intocht van de Sint huilt mijn hart opnieuw’

mijn-verhaal-bij-elke-intocht-van-de-sint-huilt-mijn-hart-opnieuw.jpg

In Mijn Verhaal vertelt Miranda (50) over hoe de sinterklaasperiode voor haar altijd voor gemengde gevoelens zorgt. In 2006 keek ze naar de intocht op televisie, zwanger van haar dochter. Niet veel later sloeg alleen het noodlot toe, waardoor ze nu een ander gevoel heeft bij de decembermaand.

“De periode rondom sinterklaas zal ik altijd met gemengde gevoelens beleven. Dat heeft niets te maken met de zwartepietendiscussie, al zorgt deze onenigheid er wel voor dat het sinterklaasfeest veel langer een onderwerp is in de media en zodoende ook in mijn hoofd. En daar heb ik last van, zelfs nog na al die jaren.

Derde zwangerschap

“Het was in december 2006 toen ik voor de derde keer zwanger was. Na twee missed abortions (als het kindje niet meer leeft in de baarmoeder, maar dit door het ontbreken van symptomen niet voel- of merkbaar is voor de moeder, red.) met tien en elf weken, was ik eindelijk door de gevreesde eerste drie maanden heen. We hadden onze dochter al zien bewegen op de echo. Ze bewoog een armpje en een handje, alsof ze naar ons zwaaide. Een prachtig gezicht, waarmee een ton aan spanning van me af viel: nu kon ik gaan genieten, eindelijk!

Lees ook:
Mijn verhaal: ‘Mensen begonnen vraagtekens te zetten bij het flauwvallen van mijn dochter’

Kijkend naar de intocht

“Kort daarna zat ik met een gelukzalig gevoel op de bank, mijn handen op mijn gezwollen buik, kijkend naar de intocht van Sinterklaas op televisie. Ik zie mezelf nóg zitten, het zo geliefde leventje in mijn buik koesterend, dromend over de heel nieuwe fase waar mijn man en ik samen voor stonden. Een jaar verder zouden we zelf, met ons kindje, naar de intocht van Sint gaan!

Het noodlot sloeg toe

“Maar tot ons grote verdriet sloeg een aantal weken later alsnog het noodlot toe. Ons dochtertje bleek een ernstige chromosomale afwijking te hebben. Als ik de zwangerschap al kon voldragen, zou ons meisje zeer zwaar gehandicapt geboren worden en misschien nog een week kunnen leven. Hoe verwoord en verwerk je zoiets? De val van grote blijdschap naar volslagen droefenis was gekmakend zwaar. En geen arts die een beslissing zou nemen. Dit is aan jou als zwangere vrouw en toekomstige vader en moeder…”

‘Bij elke intocht huilt mijn hart opnieuw’

“Ik beviel vroegtijdig van ons mooie kleine meisje. We hebben haar as, haar ieniemini asjes, uitgespreid over het kinderveldje. Die asjes zijn al lang verregend en verwaaid, maar de gedachten aan en de liefde voor haar verwaaien nooit. Bij elke intocht van de Sint huilt mijn hart opnieuw en doen mijn ogen een beetje mee. Na al die jaren weet ik inmiddels zeker dat dit verdriet niet overgaat.”

Beeld | Getty Images

Ook interessant