Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘De tatoeages van mijn dochter zeggen níets over haar innerlijk’

mijn-verhaal-de-tatoeages-van-mijn-dochter-zeggen-niets-over-haar-innerlijk.jpg

Deze keer in Mijn Verhaal vertelt Marion (63) over haar dochter, die al van jongs af aan dol was op tatoeages. Marion was nooit groot fan van tattoos, maar kan met trots zeggen dat ze er inmiddels zélf ook twee heeft.

“Al vanaf haar vierde jaar wilde mijn dochter een tatoeage. Met een stickertje was ze niet tevreden, want ze wilde een échte. Ik dacht dat het een fase was die wel over zou gaan. Maar niets bleek minder waar. Ik vertelde haar dat als ze later op zichzelf zou wonen, ze kon doen wat ze wilde; tot die tijd was het geen optie.”

Negentiende verjaardag

“Voor haar negentiende verjaardag stond een tatoeage bovenaan haar wensenlijst. Ze is veel ziek geweest en met de chronische ziekte die ze heeft, zal ze de rest van haar leven moeten dealen. Ze wilde graag de tekst ‘keep fighting’ op haar rug laten zetten als mentaal steuntje. ‘Want, mam,’ zei ze, ‘ik heb al zo lang moeten vechten en dat zal ik moeten blijven doen. Dit helpt me en herinnert me daaraan.’ Toen was ik overstag.”

Asociaal

“Op de dag dat ze thuiskwam met haar eerste tatoeage zag ik aan haar dat het goed was. Dat er meer tattoos zouden volgen wist ik, want al haar ontwerpen en ideeën hierover had ze me door de jaren heen laten zien. Sommige mensen in onze omgeving hadden commentaar en kritiek. Hoe kon ik, als ‘nette Gooise moeder’, dit goed vinden? Ze krijgt vast spijt later, werd er gezegd. En ik kreeg zelfs te horen dat ze asociaal was.

Dertig tatoeages

“Inmiddels zijn we jaren verder en heeft ze er dertig. Als we samen op stap zijn, wordt ze – en in het begin verbaasde ik me hier echt over – vaak aangesproken op haar prachtige tatoeages. Door allerlei mensen, tot aan de douane op Schiphol die haar complimenteerde. Er zijn ook mensen die haar persoonlijkheid inschatten op haar uiterlijk en dan verbaasd zijn over hoe beleefd, netjes en intelligent ze is. Zo wordt hun duidelijk dat de buitenkant niets zegt over een persoon zelf en dat oordelen en veroordelen op uiterlijk dus zinloos is.”

Eerste tatoeage

“De ‘tegenstanders’, ofwel de mensen die niet háár maar mij aanspraken op haar tatoeages kan ik tegenwoordig de mond snoeren. Op mijn 62ste heb ik om achter haar te staan én vanwege de betekenis die het voor mij heeft, zelf een tatoeage op mijn arm laten zetten: ‘Alta mente repostum’, wat Latijn is voor ‘diep in de ziel bewaard’. In mijn ziel zit mijn dochter, samen met anderen die mij dierbaar zijn en de gebeurtenissen die van grote invloed waren op mijn leven. En net als mijn dochter ben ik supertrots op mijn tatoeage. Zo trots dat ik inmiddels een tweede heb!”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.

Beeld | iStock

Ook interessant