Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Ik heb al 32 jaar chronische pijn, zonder duidelijke oorzaak’

lidia-mijn-verhaal.jpg

Lidia is 32 en lijdt aan een onverklaarbare chronische pijn die haar beperkt in het dagelijks leven. “Wanneer ik op vakantie ga, probeer ik zoveel mogelijk dingen te bezichtigen met een hop-on-hop-off bus. Soms doe ik dezelfde rit wel twee keer, omdat het te zwaar is om steeds uit te stappen.”

“Sinds kleins af aan heb ik last van een drukkende, soms stekende pijn in mijn voeten die doorstraalt naar mijn rug. De pijn is soms zo ernstig dat ik maar vijf minuten kan staan of lopen. Op goede dagen houd ik het twintig minuten vol. Ik ben verschillende keren in het ziekenhuis onderzocht, maar de pijn is onverklaarbaar. Om toch een vorm van verlichting te vinden ben ik gaan experimenteren met voetreflex-therapie en reikibehandelingen. Maar niets hielp.”

Zo normaal mogelijk leven

“De pijn zorgt ervoor dat ik steeds sneller moe ben. Alle dagelijkse dingen kosten mij veel energie. Als ik weet dat ik een dagje uit gepland heb, weet ik dat ik een paar dagen later zwaar vermoeid ben. Toch probeer ik een zo normaal mogelijk leven te lijden. Ik woon drie hoog in een flat zonder lift. Traplopen gaat nog net. Mijn partner tilt de zware boodschappen en helpt in het huishouden. Koken doe ik zelf, maar een deel van de voorbereidingen doe ik verspreid over de dag of zittend, zodat ik niet lang achter het fornuis hoef te staan. Ik wil geen rolstoel of krukken, omdat ik dan bang ben dat ik op een gegeven moment helemaal niet meer kan lopen.”

Het verschil maken

“Ik werk als Social Impact Spits voor de organisatie Onbeperkt aan de Slag. Voor die functie breng ik werkgevers in contact met werkzoekenden met een beperking. Ik doe dit werk met heel veel passie. Er zitten nog zo veel mensen met een beperking zonder baan, terwijl ze wel willen werken. Daarmee hoop ik het verschil te maken. Omdat reizen mij energie kost, werk ik voornamelijk vanuit huis. Ik heb geen auto en reis voornamelijk met het OV. Wanneer ik toch weg moet, probeer ik zo veel mogelijk eerste klas te reizen, zodat ik zeker weet dat ik zitplek heb en het niet zo druk om me heen is.”

Goed plannen

“Toch kan ik niet voorkomen dat ik helemaal oververmoeid ben, nadat ik anderhalf uur met de trein heb gereisd. Voor mijn werk organiseer ik een soort speeddates tussen werkgevers en werkzoekenden. Zo’n event duurt meestal twee uur. Het is prachtig om te doen, vooral omdat je mensen tijdens zo’n middag helemaal ziet opbloeien en zelfverzekerder ziet worden. Toch zijn dit soort dagen wel een aanslag op mijn lijf. Als ik weet dat ik daar naartoe moet, houd ik voor de rest van de week mijn agenda vrij, zodat ik voldoende kan herstellen.”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant