Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Ik besloot dat ik nooit kinderen wilde, maar het liep anders’

vrouw-leunen-arm.jpg

De ouders van Henrike scheidden toen ze zestien was en ze net vanuit Engeland naar Nederland waren geëmigreerd. Een vreselijke tijd volgde.

“Het voelde alle vaste grond onder mijn voeten vandaan was geslagen en ik nergens houvast vond. Ik besloot dat ik nooit kinderen wilde, zodat zij deze hel van verdriet en eenzaamheid niet hoefden mee te maken. Het liep anders.

Hulp van buitenaf

In 1989 ontmoette ik een man met wie ik twee prachtige kinderen kreeg. Maar vier weken na de bevalling van onze dochter liet hij mij in de steek voor een collega. Heftig was dat. Ik had een zorgelijke zwangerschap achter de rug en mijn hormonen vlogen nog alle kanten op. Toch heb ik mijn weg weer gevonden én hem kunnen vergeven. Tenslotte: waar twee ‘ruziën’, hebben twee schuld. Het moeilijkst was het natuurlijk voor ons zoontje van zes; hij had een zusje gekregen, maar zijn vader was weg. Terwijl ik mijn beide kinderen al mijn aandacht wilde geven, moest ik mijn best doen om financieel het hoofd boven water te houden. Dankzij de hulp van mijn moeder, vrienden en buren is het gelukt en voelde ik me uiteindelijk zelfs sterk genoeg om de liefde weer aan te durven.

Communiceren en vertrouwen

In 2005 trouwde ik opnieuw. Samen met mijn tweede man runde ik om het weekend en in de vakanties een groot gezin met zes kinderen. Supergezellig, maar ook een uitdaging. En ruimte voor ons tweeën was er daardoor nauwelijks. Ook al niet omdat mijn man verknocht was aan zijn werk. In onze acht jaar samen hebben wij veel meegemaakt. Mooie, maar ook intens verdrietige dingen. En door mijn eerdere ervaring speelde op de achtergrond steeds mijn onzekerheid rond vreemdgaan; die was groter dan het vertrouwen in onze liefde. Weer volgde een scheiding. En dit keer kreeg mijn dochter de grootste klap. Voor haar voelde mijn tweede man als een vader, omdat haar eigen vader het zo had laten afweten. Ik had het graag anders zien gaan. Zeker met mijn tweede huwelijk. Maar het leven loopt zoals het loopt en als een van tweeën niet meer wil of kan, houdt het op. Communiceren is zó belangrijk in een relatie, maar vertrouwen ook, dat heb ik nu écht wel geleerd. Ik heb mijn scheidingen inmiddels een plek gegeven en geniet van mijn prachtige kinderen, op wie ik mega-trots ben na alle teleurstellingen die zij te verwerken kregen. Een relatie 
durf ik niet meer aan, terwijl ik stilletjes ook hoop dat ik niet zo eenzaam achterblijf als mijn sterke, onafhankelijke moeder na háár scheiding…”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview verscheen eerder in Margriet 2018-36. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Lees ook

Twee keer per week de leukste nieuwtjes, mooiste verhalen en handigste tips & tricks in je mailbox – geselecteerd door de redactie van Margriet. Wil je dat ook? Schrijf je hier gratis in voor onze nieuwsbrief.

Ook interessant