Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Het voelde goed om rigoureus op te ruimen en de kringloopwinkel te bevoorraden’

vrouwdenken.jpg

Isabella: “Ik las in Margriet 10 dat opruimen vaak als een katalysator werkt. Ik ben het daarmee eens, maar dan moet het ontrommelen wél vrijwillig en bewust gebeuren.

Acht jaar geleden emigreerden mijn man en ik vol mooie verwachtingen naar Zuid-Afrika. Van een sfeervol huis met drie etages verhuisden wij naar een heel moderne, loftachtige woning met nog steeds veel ruimte, maar minder kamers en deuren. Het ontwerp van dit huis ademde zen. Het straalde zó veel rust en schoonheid uit, dat wij overtuigd afscheid namen van een behoorlijk teveel aan spullen; al hadden we die ooit zo zorgvuldig uitgezocht en als familiestukken bewaard.

Het voelde goed om rigoureus op te
ruimen en de kringloopwinkel te
bevoorraden. En ik glimlachte telkens als ik bij de parkeerplaats al werd 
aangesproken: ‘Doet u dit écht weg?’ Tapijten, boeken, lp’s, bureaustoelen en de meeste meubelen deden we van de hand. Veel gaven we weg aan familie en buren, en natuurlijk hadden onze kinderen de eerste keuze. Onze dochter woont in een klein appartement in hartje New York; zij liet haar kunst- en meubelerfenissen opslaan. Onze zoon had toen nog geen vaste woonplaats; zijn idee was het om alles wat hij lief had door ons mee te laten nemen naar Zuid-Afrika, zodat hij zich daar ook thuis zou voelen. Opa’s studioklok, de kist met zijn favoriete speelgoed, de oude typmachine van opa, waarop hij als kleuter zijn eerste brieven aan oma stuurde. En ook zijn 24 fotoboeken met de negatieven, de vele haiku’s die hij in zijn gymnasiumtijd had 
geschreven, en de collectie prentenboeken uit zijn kinderjaren.

In juni vorig jaar is ons huis tijdens een bosbrand totaal afgebrand. Ons hele hebben en houden is wég. Wij waren in Nederland toen het gebeurde en hebben alleen de foto’s van onze ruïne gezien. Alles lag in as. Ook de auto, de boot met trailer en de hele inboedel van ons huis – hoewel, op een van de 
foto’s wist ik nog een gespaarde pan te herkennen. Wij zijn de shock nog niet te boven en ik weet dat dit drama ons in ons verdere leven zal volgen. De 
allermooiste nieuwe spullen kunnen deze leegte niet opvullen. Dagelijks word ik wel aan íéts herinnerd wat ik net graag wilde hebben, gebruiken of aantrekken – (ik was een schoenen- en tassenfan). En als mijn grote zoon belt: ‘Hé, mam, het koffertje met speelgoedauto’s, was dat eigenlijk ook in Zuid-Afrika?’ snijdt het door mijn hart. Ontrommelen moet je vrijwillig kunnen doen, alleen dan geeft het je vrijheid.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2018-13. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Leuk om te lezen

Bekijk ook

Vriendinnen Ingrid en Liezet gaan op pad in het oosten van Nederland.

 

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant