Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Het karakter van mijn zoon is een verademing naast dat van zijn zus’

mijnverhaal7.jpg

Rachel: “Mijn dochter van zestien is een leuke, vlotte meid die niet op haar mondje is gevallen. Als klein kind al kon ze goed zeggen wat ze vond en wist ze mensen voor haar karretje te spannen met haar prachtige blauwe ogen en blonde krullenkop. Vaak kreeg ze de lachers op haar hand en maakten 
mensen mij complimentjes: ‘Wat een gezellige dochter heb je.’ En: ‘Als ik Tanja zie, zegt ze altijd zo vrolijk gedag.’ Buitenshuis was er inderdaad geen vuiltje aan de lucht. Dat ze ook een andere kant had, die ze alleen in huis liet zien, vertelde ik er niet bij. Ik zou maar overkomen als een zuurpruim die haar eigen kind afkamt. ‘Tánja, zo’n vlerk?’ zeiden anderen als ik wél eens iets losliet. ‘Ik kan het me
 gewoon niet vóórstellen!’ Ik kreeg het deksel op mijn neus en dus liet ik het voortaan wel.

Tanja’s gedrag is inmiddels natuurlijk veranderd naar dat van een
 tiener: fysiek minder druk, maar nóg beter gebekt. Gelukkig mogen we in ons gezin ook steeds vaker 
genieten van haar grappige en
 vrolijke kant. Maar het onberekenbare, het boze en kattenkoppige dat er ook nog altijd is, maakt dat ik vaak op mijn tenen loop in haar buurt. En dat ik me, voor ze ’s morgens beneden komt of na schooltijd thuiskomt, steevast afvraag hoe haar pet zal staan en of ik maar beter even niets kan zeggen. Heel anders dan bij haar broertje…

Maarten is veertien en altijd een makkelijke jongen geweest. Gemoedelijk, goedlachs, stabiel. Dat maakt het fijn om tijd met hem door te brengen. Hij is redelijk, staat open voor ideeën, maakt graag een ander blij en vertelt uitgebreid. Zijn karakter is een verademing naast dat van zijn zus. En vaak stel ik mezelf de vraag: moet ik me daar schuldig over voelen? Ik houd zielsveel van mijn beide kinderen, maar ik kan niet ontkennen dat ik meer geniet van de makkelijke en ongedwongen momenten met mijn zoon dan van de tijd die ik doorbreng met mijn dochter en waarin ik altijd zo op mijn woorden moet letten. Hij waardeert zo duidelijk mijn aanwezigheid en maakt het ‘houden van’ vanzelfsprekend. Bij haar is het alsof ik ervoor moet werken. Zoiets.

Mijn gevoelens bespreek ik met niemand, behalve weleens met mijn man, die in hetzelfde schuitje zit en mij dus kan begrijpen. Anderen hangen er veel te veel aan op, terwijl ik er juist níét een groot ding van wil maken. Ik weet dat het geen kwestie is van meer of minder liefde voelen voor het ene of het andere kind, het is gewoon anders. Zoals dat werkt in alle relaties waarin het met de een beter klikt dan met de ander, omdat je dezelfde taal spreekt.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2018-21. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Ook leuk en interessant om te lezen

Bekijk ook

Vriendinnen Ingrid en Liezet gaan op pad in het oosten van Nederland.

 

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op

Ook interessant