Mijn verhaal: “Het is alsof ik mijzelf als vijftigplusser opnieuw heb moeten uitvinden”

Deel dit artikel:

Marleen (57): “Mijn volwassen leven bestaat uit twee delen die nauwelijks nog iets met elkaar te maken hebben. Ik moet soms even terugkijken in oude fotoboeken om toch die verbinding te voelen of om heel even de bevestiging te krijgen dat ik in beide delen een rol speelde. Want hoewel ik tevreden ben met mijn leven, vind ik het soms verwarrend. Alsof ik mezelf als vijftigplusser opnieuw heb moeten uitvinden.”

”Deel 1 begint met mijn huwelijk met Erwin op mijn 22ste. We kenden elkaar al tijdens onze schooljaren en waren erg verliefd. Samen kregen we een zoon en een dochter, maar het gezinsleven alleen was te saai voor ons. We wilden reizen en ontdekken, onze kinderen wereldwijsheid meegeven. Door Erwins werk kregen we de mogelijkheid om elke vijf jaar van land te veranderen. Zo woonden we in België, Denemarken, Zwitserland en Engeland. Ik werkte daar niet, maar dompelde mezelf wel onder in de andere taal en cultuur, mede voor de kinderen.

Jongere vrouw

Vakanties vierden we in het eigen nieuwe land én ver voorbij de grenzen van Europa, wat ons leven mooie impulsen gaf. Heel luxe. Dat besef ik. En ik genoot er erg van. Totdat ons huwelijk barstjes begon te vertonen. Waarom weet ik eigenlijk niet zo goed. Misschien omdat we steeds váker een nieuw thrill nodig hadden, wat onmogelijk is op een dagelijkse basis. Misschien omdat we te jong getrouwd waren en weinig ervaring hadden opgedaan met andere partners. Toen we voor een paar jaar terug in Nederland waren, ik was inmiddels 49, is Erwin verliefd geworden op een vijftien jaar jongere vrouw die dolgraag door hem wilde worden meegenomen over de wereld. Met haar kon hij ons ‘sprookje’ nog eens overdoen. Onze zoon wilde met hem mee en onze dochter bleef in Groningen, waar ze op dat moment studeerde en op kamers woonde, twee uur rijden bij mij vandaan. Na onze scheiding moest ik in Nederland een nieuwe start maken. Deel 2 van mijn leven begon.

Het tweede deel

Ik ben in acht jaar tijd ben ik een andere vrouw geworden. Een moeder van ver weg wonende volwassen kinderen, die mij dus niet nodig hebben. Een collega en werknemer, omdat ik een baan moest zoeken om rond te komen. Ik ben een mantelzorger van ouders die inmiddels op leeftijd zijn. En ik ben een honkvaste buurvrouw, die met de tijd erg gehecht is geraakt aan haar eigen huisje met tuin en die voor reizen geen budget meer heeft. Een partner? Nog niet, maar wie weet. En een betrokken vriendin? Dat weer veel meer, omdat ik nu steevast in de buurt ben. Gek, dat dingen zó kunnen veranderen. Maar het is oké. Ik ben gelukkig.”

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-14. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

M13 Cover

 

 

 

 

 

 

 

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Beeld | iStock