Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Corona gaf mij de rust om te herstellen van mijn depressie en borstkanker’

thoughtful-senior-woman-having-coffee.jpg

Deze week vertelt Brigitte in Mijn verhaal over de periode waarin ze bestraald werd voor borstkanker, daarnaast leed ze ook nog aan een depressie. Het rustige ‘coronajaar’ heeft Brigitte alleen wel meegeholpen te herstellen van haar borstkanker en depressie.

“In september 2020 kreeg ik een behoorlijke tegenslag: er werd bij mij borstkanker geconstateerd en al snel was duidelijk dat mijn rechterborst moest worden geamputeerd”

Depressie

“In januari 2020 moest ik proberen te leven zonder een antipsychoticum. Ik had het middel namelijk te lang geslikt en werd zwaar depressief. In een heel donkere tijd probeerde ik me staande houden en beter te worden, wat niet direct meeviel. En toen brak corona uit. Omdat het leven ineens stillag en het ‘moeten’ wegviel, vond ik de rust om ‘aan mijzelf te werken’ en weer in balans te komen. Werd ik toch ergens verwacht, dan gebruikte ik vaak mijn afkickproces als excuus om niet te hoeven komen. Ik had die ruimte nodig en wat een fijne bijkomstigheid van het nare virus dat ik die ruimte ook kreeg. Zo lukte het me om van heel labiel weer wat sterker te worden, met hulp van een psychiater.”

Constatering borstkanker

“In september 2020 kreeg ik een behoorlijke tegenslag: er werd bij mij borstkanker geconstateerd en al snel was duidelijk dat mijn rechterborst moest worden geamputeerd. Daarna volgden er nog 23 bestralingen, waarvoor ik steeds werd opgehaald en weer thuisgebracht. Met de chauffeurs had ik onderweg goede gesprekken die me soms inspireerden en waarin ik soms mijn hart kon luchten. De bestralingen probeerde ik steeds te plannen rond lunchtijd. De tijd vooraf in de wachtkamer gebruikte ik om in alle rust en volledig op mijn gemak al mijn achterstallige leesvoer weg te werken – vaak na een fijn gesprek met het meisje van de incheckbalie.”

“Het gebeurde ook geregeld dat ik mijn boek of blad weglegde voor bijzondere ontmoetingen met lotgenoten; vrouwen die net als ik borstkanker hadden, mannen met prostaatkanker, allemaal met een eigen verhaal. En na de bestralingsbehandeling nam ik de tijd om heerlijk te lunchen – soms samen met mijn man – in een van de ziekenhuisrestaurants. Zo maakte ik er een uitstapje van. Wat een geluk dat ik, terwijl mijn lichaam toch kwetsbaar was, nooit corona heb opgelopen.”

Opgeknapt

“Inmiddels is er ruim een jaar voorbij en gaat de wereld langzaam wat van het slot. Ik ben weer wat opgeknapt van de bestralingen en heb vrede gesloten met het gegeven dat ik nog maar één borst heb. Voor mijn depressie was er simpelweg geen ruimte al die tijd. Ik moest overleven en dat deed mij mijn blik verruimen. Ik genoot van de rust en van alle kleine fijne dingen die op mijn pad kwamen. Gek dat corona mij in die zin eigenlijk alleen maar goed heeft gedaan.”

Beeld | Getty Images

Ook interessant