Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Ik besloot dat ik blij met mezelf wilde zijn en geen strijd meer wilde leveren’

mijn-verhaal.jpg

Ingrid (50): “Ik was als kind niet superslank zoals mijn vier broers en mijn moeder, maar net als mijn vader was ik ook niet dik. Ik weet nog wel hoeveel trek ik als tiener kon hebben na schooltijd en dat mijn moeder dan bezorgd zei: ‘Meisje, pas op. Eenmaal te dik krijg je het er niet meer af.’

‘Ik kon niet meer lijnen’

Mijn oudste broer gooide er een plagerig schepje bovenop door mij consequent allerlei bijnamen te geven. Ik was niet dik, maar moest op z’n minst wel mollig zijn, dacht ik, wilden zij dat soort dingen zeggen. En rond mijn achttiende wilde ik daarvan af. Ik ging dus hardlopen en obsessief lijnen, tot ik in maatje 36 mijn vwo-diploma haalde. Daarna, in mijn eerste studiejaar, at ik alsof ik van alles moest inhalen en schoot ik in no time door naar maat 40. Ik was daarmee nog steeds niet dik, maar mijn nieuwe maat verafschuwde ik. En lijnen ging niet meer, ik kón het niet meer.

Mijn gewicht bleef schommelen, tot ik op mijn 31ste mijn man ontmoette. Hij is iemand die tot in de kern van mensen kijkt. Hoe ik in het leven sta is voor hem belangrijker dan mijn uiterlijk. Dus van hem leerde ik genieten van appeltaart, van een drankje en een hapje. Dat deed mijn obsessie voor eten verdwijnen en daardoor stabiliseerde mijn gewicht waarschijnlijk ook.

Schildklierprobleem

Pas op mijn 48ste veranderde er iets. Door een schildklierprobleem, een te druk leven en slecht slapen kwam ik in korte tijd kilo’s aan. Wat voelde ik me wanhopig en beschaamd. Met maat 46 herkende ik mijzelf nauwelijks nog en wáár moest ik nu mijn kleding kopen? Omdat afvallen op geen enkele manier lukte, dacht ik terug aan wat me eerder in mijn leven had geholpen, toen ik mijn man ontmoette: acceptatie. En ik besloot, dat duurde wel even, dat ik blij met mezelf wilde zijn en geen voortdurende strijd meer wilde leveren.

Wijzer geworden door diverse boeken en artikelen begreep ik inmiddels dat een continu te hoog stressniveau kan zorgen voor een verstoring in de hormoonbalans. Ik moest dus meer rust inbouwen. De internist beaamde dit door te zeggen dat mijn schildklieraandoening vaak voorkomt bij mensen die zichzelf chronisch overbelasten.

‘Inbetweeny’

Door rust, regelmaat en acceptatie voelde ik me na vier maanden een stuk beter én kwam ik niet meer aan. En wat me opviel, was dat ik mijzelf niet meer lelijk vond met al die kilo’s. Als ik nu in de spiegel kijk, zie ik een mooie, kleine, stevige vrouw die beter aanvoelt wat goed voor haar is. Een ‘inbetweeny’ noemde een verkoopster mij laatst. Ja, ik heb een buik, maar ook een taille, en vooral een lijf waar ik weer blij mee ben.”

M17

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2020-17. Je kunt deze editie nabestellen via MAGAZINE.NL.

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Beeld | iStock

Ook interessant