Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Ik mocht er niet zijn. Alsof ik iets engs had wat het daglicht niet kon verdragen’

vrouwman.jpg

Herman (61): “Met interesse en herkenning las ik in Margriet 21 het verhaal van Anja, die werd geboren als Jakob. In het verhaal komen transseksualiteit, travestie en genderdysforie aan de orde, onderwerpen die de laatste tijd meer aandacht krijgen en daarmee terecht uit de taboesfeer worden gehaald.

Mijn verhaal heeft helaas niet zo’n positieve uitkomst als dat van Anja. Net als zij heb ik sinds mijn jeugd geworsteld met mijn identiteit. Aanvankelijk dacht ik een ordinaire travestiet te zijn, maar later voelde en besefte ik dat mijn wens om vrouw te worden veel dieper lag. Voor mijn eigenaardigheden heb ik een hoge tol betaald. Zo ben ik bijvoorbeeld alleen gebleven, want eerst mijn vrouw en daarna ook mijn tweede partner konden er niet mee leven. Ik ben mijn werk verloren omdat ‘er voor mijn vrouwelijke kant geen mogelijkheden bestonden in een publieke functie’. En dan is er nog mijn familie die me niet in afwijkende kleding wil zien. ‘Een man is en blijft een man,’ 
zeggen ze. Omdat zij zich zouden doodschamen en het echt aanstootgevend vinden, mag ik me bij hen niet in vrouwenkleding vertonen.

Jaren heb ik mijn vrouwelijke gevoelens volledig verdrongen, tot ik er gek en radeloos van werd. Ze waren zo sterk in mij aanwezig, maar ze mochten er eenvoudigweg niet zijn; ík kon en mocht er niet zijn. Alsof ik iets engs 
had wat het daglicht niet kon verdragen. Dit deed natuurlijk veel met mij, rampzalig was het voor mijn gevoel van eigenwaarde. Soms denk ik dat het veel had gescheeld als ik elk geval mijn eigen moeder mij had kunnen accepteren. De woorden van Anja’s moeder zijn helaas herkenbaar voor mij: 
‘Mooie jurk, maar niets voor jou.’ Negatief, pijnlijk, zonder enkel gevoel 
van empathie.

Een transitie heeft er voor mij niet ingezeten, omdat ik dat psychisch niet aankan: ik heb maar een zwak ego en weinig tot geen zelfvertrouwen. Ook hormonen zijn mij niet toegestaan door de artsen. Wat blijft is min of meer ‘een verklede vent met een kale kop’, die op straat vaak een mikpunt van spot en hoon is omdat ik er als ‘vrouw’ niet geloofwaardig uitzie. Ik heb hierdoor veel psychische problemen opgelopen, waardoor ik al tien jaar niet meer kan werken en even zo lang in behandeling ben bij de GGZ. Ik voel me naar de rand van de maatschappij gedrongen door mijn ‘afwijking’ en slechts zeer weinigen hebben begrip. Voor maatschappelijke acceptatie 
hebben transgenders nog een lange weg te gaan.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2018-25. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Ook leuk en interessant om te lezen

Bekijk ook

Vriendinnen Ingrid en Liezet gaan op pad in het oosten van Nederland.

 

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op

Ook interessant