Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘En toen werden we uit het niets geconfronteerd met een hersentumor bij mijn man Rob…’

mijn-verhaal-zwart.jpg

In Margriet 36 las Pauline Kloeg een ingezonden brief van Mirjam, waarin zij vraagt waarom we eigenlijk nog zwart dragen bij een overlijden, ook al past de kleur helemaal niet bij het leven dat de persoon in kwestie heeft geleid; en of we deze traditie niet overboord kunnen gooien. Pauline voelde hierna sterk de behoefte om te reageren. Ook zij was namelijk iemand die niets had met zwart.

“Tegenhanger wít was de kleur die bij mij hoorde. In kleding, maar ook in het uiten van emoties. Als iemand in ons gezin ooit iets zou overkomen, zouden we zonder twijfel alles in wit doen: de kist, de bloemen en de kleding. Wit staat immers voor puurheid, vrede en licht, woorden die matchen met onze levensinstelling. En toen werden we uit het niets geconfronteerd met een agressieve hersentumor bij mijn man Rob…”

Net vijftig jaar

“We moesten direct schakelen, wat met zich meebracht dat we de volgende dag al afscheid moesten nemen van ons jongste pleegkindje. Dit omdat ik tot het einde voor Rob wilde zorgen en dat zou onmogelijk zijn met ons piepkleine zorgenkindje erbij. Het was niet zoals we het hadden bedacht voor haar. Niets van wat er stond te gebeuren, hadden we zo bedacht. We hebben maar drieënhalve maand voor Rob kunnen zorgen, toen moest hij het leven loslaten, net vijftig jaar.

Daar stonden we dan als gezin, met twee jonge pubers en een pleegzoon van vier jaar en al onze idealen, maar zonder onze rots in de branding Rob. Het verdriet om al het afscheid was groot. En wat voelde het zwart, de kleur die niet bij ons paste. Met elkaar hebben we alles voorbereid. De kist werd zwart. En zelfs de honderden ballonnen die we oplieten als symbool van Robs verdriet, omdat hij zijn dierbaren moest loslaten, waren zwart.”

De kleur van het leven

Door alle tegenslag voelde de wereld ineens heel onveilig. Niets leek meer hetzelfde. Ons huis bleef, maar verder moest ons leven opnieuw vorm krijgen. Ik ben gaan studeren en werd een fulltime werkende moeder om ons hoofd boven water te houden. Ik geloof erin dat wanneer er deuren sluiten, er andere deuren op een kier gaan en er nieuwe kansen komen. We zijn nu drieënhalf jaar verder. We hebben kansen aangegrepen en vele hobbels overwonnen en ik vind: we doen het goed. We zijn een supersterk en hecht gezin, en we mogen trots zijn op hoe we ervoor staan. Maar er zijn ook nog zo veel zorgen. En als je me vraagt hoe het leven nu voelt, zeg ik dat het niet meer zwart is, maar ook dat het nooit meer wit is geworden.”

Beeld | iStock
Tekst | redactie Margriet

Dit interview verscheen in Margriet 2018-40. Je kunt deze editie bestellen via magazine.nl.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant